ตอน 5
บทที่ 5 ปลายปากกาใต้กระแสน้ำเชี่ยว
ยามค่ำคืนล่วงเลยไปไกล เมืองภายนอกหน้าต่างเริ่มเข้าสู่ความสงบเงียบ หลงเหลือเพียงเสียงแตรรถแว่วดังมาจากที่ไกลๆ เป็นระยะ สวีอี้นอนพลิกตัวไปมาบนเตียง ฟูกสปริงใต้ร่างส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ตามการเคลื่อนไหว
ในความมืดมิดเขาลืมตาโพลง เค้าโครงของเพดานที่พร่าเลือนในยามนี้ช่างดูคล้ายกับจิตใจอันวุ่นวายของเขาไม่ผิดเพี้ยน ภาพเหตุการณ์บนโต๊ะอาหารเมื่อเย็นยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัวของเขาไม่หยุดหย่อน
ความรู้สึกเสียดายและหวาดกลัวดั่งเชือกเย็นเยียบสองเส้นที่รัดแน่นรอบหัวใจ ยิ่งเวลาผ่านไปเชือกนั้นก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม สิ่งที่เขาเคยละเลยในชาติก่อนกลับมาทิ่มแทงเขาอย่างจังในชาตินี้ ที่น่าอึดอัดยิ่งกว่าครั้งไหนคือคราวนี้เขามองเห็นเส้นทางที่นำไปสู่เหวลึกนั้นได้อย่างชัดเจนและบิดาของเขากำลังก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างดื้อรั้น
ไม่ได้! จะเป็นแบบนี้ไม่ได้! ทุกอย่างต้องไม่จบลงแบบเดิม!
เขาดีดตัวลุกขึ้นจากเตียง เสียงลมหายใจในความมืดดังชัดเจนขึ้นในห้องเล็กๆ แห่งนี้ เขาต้องหาเงิน! ต้องรีบหาเงินให้เพียงพอ!
เพื่อไม่ให้พ่อมีข้ออ้างในการปฏิเสธการไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายอย่างละเอียด ทั้งส่องกล้อง ทั้งตรวจชิ้นเนื้อ ทุกอย่างที่ต้องทำเขาจะจัดการให้หมด! ยิ่งพบเร็วเท่าไร โอกาสรอดก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น!
ทว่า... เงินล่ะ? จะหาเงินมาจากไหน?
เขาเป็นเพียงนักเรียนมัธยมปลาย ในครอบครัวชนชั้นแรงงานธรรมดาๆ เขาแทบไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไร เงินทองที่พ่อแม่หามาด้วยความยากลำบากส่วนใหญ่ก็หมดไปกับเขา
เงินเก็บที่เหลืออยู่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าถูกเตรียมไว้เพื่ออนาคตของเขา เขาเดาได้เลยว่าต่อให้โรคร้ายกำเริบ พ่อก็คงยืนกรานปฏิเสธการรักษาเพื่อเก็บเงินก้อนนั้นไว้ให้เขาอยู่ดี
สมองของเขาแล่นอย่างรวดเร็วเพื่อคัดกรองวิธีหาเงินทีละวิธี
ติวหนังสือ? ใครจะจ้างเด็กมัธยม? แถมยังเสียเวลาและเงินที่ได้ก็ไม่คุ้มค่า ช้าเกินไป!
งานพาร์ทไทม์? พนักงานเสิร์ฟ? แจกใบปลิว? ยังไม่นับเรื่องจำกัดอายุและค่าแรงอันน้อยนิด แค่เรื่องเวลาก็จัดสรรยากแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ในช่วงครึ่งหลังของชั้นมัธยมปีที่ 6 ซึ่งเป็นช่วงสำคัญ ทุกอย่างดูไม่สมจริงเอาเสียเลย
การลงทุน? ประสบการณ์จากชาติก่อนทำให้เขาสามารถทำกำไรจากตลาดการเงินได้แน่นอน แต่ต้นทุนล่ะ? จะไปเอามาจากไหน? แถมอายุยังไม่ถึงเกณฑ์เปิดบัญชีด้วยซ้ำ!
จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา... แต่งเพลง!? ถ้าเขาคัดลอกเพลงฮิตจากโลกเดิมมาเผยแพร่ในดาวสีน้ำเงินที่เปรียบดั่งทะเลทรายแห่งวงการบันเทิงแห่งนี้ รับรองว่าจะต้องได้เงินมหาศาลมากพอที่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พ่อได้อย่างแน่นอน!
ทว่าความคิดนี้เพิ่งจะเกิดขึ้นได้ไม่ทันไร ก็ราวกับไปสัมผัสเข้ากับสายไฟฟ้าแรงสูง ความกลัวที่ฝังรากลึกอยู่ในจิตวิญญาณกลับกระแทกจนความคิดนั้นแตกกระจาย!
การแต่งเพลงหมายถึงการต้องเผชิญหน้ากับเหล่าโปรดิวเซอร์และนักร้องในวงการบันเทิง ต้องเจรจาเรื่องลิขสิทธิ์ ต่อให้ใช้นามแฝงก็ยังต้องเข้าไปพัวพันกับวงการนั้นอยู่ดี!
ทั้งใบหน้าที่คอยติดตามอย่างคลั่งไคล้ กล้องที่สอดส่องทุกฝีก้าวและนักข่าวบันเทิงที่จ้องจะฉีกกระชากข่าวคราว ภาพเหตุการณ์เหล่านั้นผสมปนเปไปกับเสียงเบรกที่บาดหูและเสียงเหล็กฉีกกระชากผ่านร่างกายดังระเบิดขึ้นในหัวเขา จนเหงื่อเย็นผุดเต็มแผ่นหลังในทันที!
ไม่! ไม่ได้! อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้! ต้องมีวิธีอื่นสิ! เขาพยายามส่ายหัวอย่างแรงเพื่อไล่ภาพหลอนอันน่ากลัวเหล่านั้นออกไป
หลังจากปฏิเสธเส้นทางที่สั้นที่สุดและอันตรายที่สุด สวีอี้ที่กำลังหงุดหงิดในความมืดก็ได้แต่ขยี้ผมตัวเอง ยังมีวิธีไหนอีกที่เด็กวัยรุ่นอย่างเขาจะหาเงินก้อนใหญ่ได้จากเบื้องหลังโดยไม่เป็นที่สนใจ?
ในวินาทีนั้นเอง! ภาพของหวังเฉียงและหน้าจอโทรศัพท์ที่มีตัวอักษร 'ฉี' ซึ่งมีเปลวไฟสีขาวลุกโชนก็แวบเข้ามาในหัว!
"ฉีเตี่ยนจงเหวิน!"
น้ำเสียงอันตื่นเต้นของหวังเฉียง รวมไปถึง 'ผลงานระดับเทพ' เรื่องใหม่ที่เจ้าตัวพูดถึง และบรรดานิยายแนว 'พลังปราณ' 'ตัวเอกไร้ค่า' 'ถอนหมั้น' ที่เกลื่อนกราดอยู่ในรายการจัดอันดับเหล่านั้น รวมถึงสีหน้าที่เริ่มจางหายไปจากความตื่นเต้นกลายเป็นความห่อเหี่ยวขณะที่หวังเฉียงนั่งอ่านนิยายด้วยความดื้อรั้น
นิยายที่จำเจ เขียนเพื่อสนองความสะใจโดยไร้แก่นสาร สำนวนหยาบๆ แบบนั้นยังทำเงินได้!
แล้วถ้า... ถ้าเขานำเอา 'ผลงานระดับตำนาน' ที่แท้จริงจากโลกเดิม ทั้งการวางโครงเรื่องอันยิ่งใหญ่ การตั้งค่าที่ประณีต ตัวละครที่มีชีวิตชีวา เนื้อเรื่องที่หักมุมซ่อนเงื่อน และผลงานระดับขึ้นหิ้งที่แฝงไปด้วยความคิดอันลึกซึ้งเหล่านั้น มาไว้บนดาวสีน้ำเงินที่เป็นดั่งดินแดนทุรกันดารของนิยายออนไลน์ล่ะ?
นิยายอย่าง 《จักรพรรดิผู้พิชิต》 หรือ 《ข้ามมิติสู่ราชวงศ์ต้าหยง》 ที่พล็อตเรื่องเหมือนก๊อปปี้วาง ให้ความตื่นเต้นแบบสายพานการผลิต แถมยังถูกนักเขียนใช้สำนวนโง่ๆ ปูทางอารมณ์ไว้อย่างตื้นเขินยังดังได้!
แล้วถ้าเป็นนิยายแนวเซียนที่ถ่ายทอดชีวิตดิ้นรนของมนุษย์ตัวเล็กๆ ที่ต้องก้าวเดินอย่างหวาดเสียวในเส้นทางบำเพ็ญเพียรเพื่อต่อกรกับทวยเทพ? หรือแนวแฟนตาซีที่สร้างโลกทัศน์อันกว้างใหญ่จนผู้อ่านวางไม่ลง? หรือนิยายกำลังภายในที่เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณจอมยุทธ์ซึ่งเคยสร้างยุคสมัยมาแล้ว?
หรือจะเป็นนิยายไซไฟที่เชื่อมโยงความลึกลับของจักรวาลเข้ากับความเป็นมนุษย์? ผลงานเหล่านั้น... ผลงานที่เคยสร้างแรงสั่นสะเทือนในโลกเดิม!
เขานึกไม่ออกเลยว่าผลงานเหล่านี้จะสร้างแรงกระแทกอย่างไรให้กับดาวสีน้ำเงินที่ขาดแคลนงานเขียนระดับนี้!
ที่สำคัญคือ เขาไม่จำเป็นต้องไปยืนอยู่หน้าเวที เขาเพียงต้องการแค่นามแฝง คอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งที่เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้อื้ม คอมพิวเตอร์เครื่องเก่าที่บ้านยังพอใช้ได้และอีเมลสักบัญชี บัญชีธนาคารอาจจะใช้ของพ่อแม่ไปก่อน เมื่อเขามีศักยภาพที่จะเจรจาต่อรองกับทางเว็บไซต์ได้ค่อยเปลี่ยนเป็นของตัวเองแล้วทำสัญญาปกปิดข้อมูลภายหลัง
สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือ พิมพ์เรื่องราวอันน่าตื่นตะลึงเหล่านั้นออกมาทีละตัวอักษร แล้วอัปโหลดลงบน 'ฉีเตี่ยนจงเหวิน' หรือเว็บไซต์นิยายอื่นๆ!
ในความมืดมิด สายตาของเขามุ่งมั่นและคมกริบ ภาพความอดทนอันดื้อรั้นของพ่อและเสียงถอนหายใจอันเงียบงันของแม่ รวมถึงภาพซ้อนทับของ 'พ่อ' ในชาติก่อนและในชาตินี้ วนเวียนอยู่ในหัวก่อนจะไปหยุดอยู่ที่หน้าปกนิยายฉูดฉาดและชื่อเรื่องที่ซ้ำซากในแอปพลิเคชัน 'ฉีเตี่ยน'!
เขาถีบผ้าห่มออกแล้วก้าวเท้าเปล่าลงบนพื้นซีเมนต์ที่เย็นเฉียบ
พูดแล้วก็ทำทันที เขาเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ กดเปิดคอมพิวเตอร์ท่ามกลางเสียงพัดลมเครื่องที่ครางหึ่งๆ อย่างเหนื่อยหน่าย หน้าจอปรากฏข้อความแจ้งสถานะการโหลดที่หมุนวนไม่หยุด
ประมาณหนึ่งนาทีผ่านไป คอมพิวเตอร์ก็เปิดติดเสียที เขาสร้างโฟลเดอร์ใหม่บนหน้าจอ แล้วเปิดโปรแกรมเอกสารขึ้นมา ปลายนิ้วของเขาค้างอยู่บนแป้นพิมพ์ ราวกับเป็นทูตสวรรค์ผู้กำลังจะเปิดประตูแห่งโชคชะตา
จะเขียนเรื่องอะไรดี?
ชื่อเรื่องและโครงเรื่องสุดคลาสสิกจากโลกเดิมนับไม่ถ้วนแวบผ่านสมองเขาไปราวกับสมบัติล้ำค่าที่รอให้เลือก!
《โลกที่สมบูรณ์แบบ》? จักรพรรดิหวงผู้โดดเดี่ยวผ่านกาลเวลาช่างน่าหลงใหล!
《ฝืนลิขิตฟ้าข้าขอเป็นเซียน》? คำตะโกนที่ว่า 'ข้าพเจ้าผู้บำเพ็ญเพียร เหตุใดต้องกลัวการสู้รบ!' ยังคงก้องกังวาน!
ชื่อแล้วชื่อเล่าผ่านไป แต่ละชื่อล้วนเป็นตัวแทนของตำนานบทหนึ่ง จนกระทั่งชื่อหนึ่งค่อยๆ ชัดเจนขึ้นมา
《เส้นทางบำเพ็ญเพียรของมนุษย์ธรรมดา》
ตัวอักษรคำว่า 'ธรรมดา' กระแทกเข้าสู่หัวใจที่กำลังร้อนรุ่มของเขาอย่างจัง มนุษย์ธรรมดา... หานลี่! เด็กหนุ่มจากหมู่บ้านที่ไร้ซึ่งพรสวรรค์และภูมิหลัง ไม่มีวิชาสืบทอดที่เหนือธรรมชาติ อาศัยเพียงความระมัดระวัง โชคเล็กๆ น้อยๆ และความพยายามของตนเอง ก้าวเดินอย่างหวาดเสียวบนเส้นทางบำเพ็ญเพียรที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ดิ้นรนเอาชีวิตรอดไปทีละก้าวอย่างยากลำบาก
ต้องเป็นเรื่องนี้แหละ! ความมุ่งมั่นที่จะหาหนทางรอดในชีวิตอันแสนธรรมดาและความไม่ยอมแพ้ท่ามกลางความสิ้นหวัง คือสิ่งที่เขาต้องการในเวลานี้ที่สุด!
ปลายนิ้วกดลงไป เสียงพิมพ์ดีดดัง 'ตึกๆๆ' ก้องไปทั่วห้อง