ตอน 33

หลินฮ่าวขี่รถสามล้อคันเล็กกลับมาที่ร้าน เขายกของที่ซื้อมาจากตลาดของเก่าลงจากรถ ก่อนจะเริ่มจัดการกับเข่งนึ่งไม้ไผ่ที่เพิ่งได้มา

เข่งนึ่งที่ซื้อมาใหม่ยังมีฝุ่นเกาะอยู่ จึงจำเป็นต้องล้างน้ำทำความสะอาดเสียก่อนแต่แค่ล้างน้ำเปล่าอย่างเดียวนั้นยังไม่พอ

หลินฮ่าวเตรียมหม้อใบใหญ่ ใส่น้ำเย็นลงไปในปริมาณที่เหมาะสม เหยาะน้ำมันปรุงอาหารลงไปเล็กน้อย จากนั้นจึงใส่เข่งไม้ไผ่ลงไป ปิดฝาหม้อแล้วต้มด้วยไฟกลางนานราวๆ ยี่สิบนาที

จุดประสงค์ของการทำเช่นนี้เรียบง่ายมาก เพื่อต้มเอา "น้ำเหลือง" หรือสารตกค้างออกจากเนื้อไม้ไผ่นั่นเอง ยี่สิบนาทีผ่านไป เขานำเข่งที่ต้มเสร็จแล้วขึ้นมาล้างใหม่อีกรอบ เมื่อจัดการเสร็จสิ้น

หลินฮ่าวก็รอให้เข่งแห้งสนิท ก่อนจะทาเคลือบด้วยน้ำมันปรุงอาหารให้ทั่วทุกซี่ แล้วนำไปตากแดดที่ลานหน้าบ้าน เพื่อให้น้ำมันค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปในเนื้อไม้

เข่งนึ่งทำจากไม้ไผ่ ซึ่งต้องอาศัยน้ำมันในการบำรุงรักษา การทำเช่นนี้จะช่วยให้เนื้อไม้ดูดซับน้ำมันไว้ ป้องกันไม่ให้เข่งขึ้นราในภายหลัง ผ่านขั้นตอนการดูแลที่พิถีพิถัน เข่งไม้ไผ่ใหม่เอี่ยมนี้ก็พร้อมสำหรับการใช้งานในชีวิตประจำวันแล้ว

หลังจากจัดการปัญหาเรื่องเข่งเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปพอสมควร แต่กว่าจะถึงช่วงหัวค่ำก็ยังพอมีเวลาเหลืออยู่บ้าง เนื่องจากเสี่ยวหลงเปาของเขาขายดีมาก ปกติจะขายหมดเกลี้ยงตั้งแต่ช่วงเที่ยงดังนั้นลูกค้าช่วงเย็นจึงน้อยกว่าช่วงกลางวันมาก

ประกอบกับตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่ลูกค้าจะเริ่มทยอยเข้าร้านในร้านจึงมีเพียงหลินฮ่าวอยู่ลำพัง

เขาเหลือบมองนาฬิกาแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เตรียมจะเล่นเกมคลายเครียดสักหน่อย ในเครื่องไม่ได้มีเกมอะไรมากมายนัก นอกจากเกมเรียงเพชรแล้ว ก็มีเพียง ‘Honor of Kings’ กับเกมแนวโดดร่มที่เพิ่งโหลดมาใหม่

เมื่อก่อนเขาทำงานหนักเหมือนสุนัขรับใช้จนไม่มีเวลาเล่นเกม แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว ตราบใดที่ไม่มีลูกค้าเข้าร้าน เขาก็มีอิสระจะทำอะไรก็ได้

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลินฮ่าวก็เลือกเกม Honor of Kings นอกจากเกมเรียงเพชรแล้ว เขาก็คล่องเกมนี้ที่สุด เพราะเคยเล่น League of Legends มาก่อน ซึ่งมีพื้นฐานการเล่นที่คล้ายคลึงกัน ทำให้เขามีทักษะติดตัวอยู่บ้าง

กดเข้าเกมแล้วเปิดโหมดจัดอันดับ แรงก์ ‘โกลด์ 3’ ปรากฏเด่นหราอยู่ตรงหน้า มุมปากของหลินฮ่าวโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

ใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน จากมือใหม่ระดับบรองซ์ก้าวขึ้นสู่ระดับโกลด์ได้สำเร็จ นี่พิสูจน์ให้เห็นว่าเขาก็มีพรสวรรค์ในด้านนี้อยู่ไม่น้อย

วันนี้โกลด์ พรุ่งนี้แพลทินัม มะรืนนี้ไดมอนด์... เขาเชื่อว่าอีกไม่นาน เขาจะกลายเป็นยอดฝีมือระดับเทพที่เหล่าสาวๆ ต้องคอยกรี๊ดกร๊าดอย่างแน่นอน

ด้วยความฝันอันยิ่งใหญ่ หลินฮ่าวก็กดเริ่มเกมจัดอันดับทันทีและก็เป็นไปตามคาด ตัวละครที่เขาเลือกคือ ‘หลู่ปัน’ ฮีโร่ที่ใครหลายคนทั้งรักทั้งเกลียด

ในฐานะมือใหม่หัดเล่น ในบรรดาฮีโร่สายแครี่ หลินฮ่าวหลงใหลในตัวหลู่ปันเป็นพิเศษ แม้ขาสั้นจะดูตลกไปบ้างแต่เล่นง่าย ซึ่งเขาก็ใช้ฮีโร่ตัวนี้นี่แหละที่ไต่แรงก์ขึ้นมาถึงโกลด์ เขาตั้งเป้าจะใช้ฮีโร่ตัวนี้ไต่ไปจนถึงแรงก์สูงสุดให้ได้แค่คิดภาพตามก็ตื่นเต้นจนหัวใจเต้นรัวแล้ว

ทว่าไม่นานนัก หลินฮ่าวก็พบว่าแครี่ของฝั่งตรงข้ามก็เป็นหลู่ปันเหมือนกัน แถมยังเป็นหลู่ปันที่มีสกินเสียด้วย!

เกมเริ่มขึ้นตัวละครขาสั้นทั้งสองตัวก็เผชิญหน้ากันในเลน แม้ฝั่งนั้นจะมีสกินแต่หลินฮ่าวก็ไม่หวั่น เพราะเขาเชื่อในฝีมือตัวเอง ไม่ได้พึ่งพาพลังแฝงจากสกินพวกนั้นเพื่อ ‘โกง’ หรอกนะ

หลู่ปันสองตัวดวลปืนใส่กันเปรี้ยงปร้าง ผลัดกันรุกผลัดกันรับ ช่วงระหว่างนั้นหลินฮ่าวตายไปห้าครั้ง ส่วนอีกฝั่งก็โดนเขาเก็บไปสามครั้งเช่นกันเอาเถอะ... หลินฮ่าวต้องยอมรับว่าคนมีสกินมันเก่งกว่านิดหน่อยจริงๆ แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเขาจะยอมแพ้

ขณะที่กำลังดวลกันอย่างเมามัน จู่ๆ ข้อความก็เด้งขึ้นมาพอดี ในจังหวะที่หลินฮ่าวเพิ่งหนีตายมาได้ สมาธิที่หลุดไปเพียงเสี้ยววินาทีทำให้เขาโดนหลู่ปันฝั่งตรงข้ามยิงสวนจนตายคาที่

“ให้ตายสิ...”

หลินฮ่าวอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา ใครกันนะที่ช่างสรรหาเวลามาส่งข้อความได้ถูกจังหวะขนาดนี้? หรือจะเป็นสายลับที่ฝั่งตรงข้ามส่งมา? ด้วยอารมณ์หงุดหงิด เขาคลิกเข้าไปดูในวีแชท

‘ถานจิ้งอี๋ : เถ้าแก่ ร้านคุณรับส่งเดลิเวอรี่ไหมคะ?’

“เดลิเวอรี่?” หลินฮ่าวชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นข้อความที่ถานจิ้งอี๋ส่งมา

“ไม่รับ!”

เขาพิมพ์ตอบกลับไปอย่างเด็ดขาดแล้วรีบสลับหน้าจอกลับเข้าเกมทันที ทั้งร้านมีเขาอยู่คนเดียวจะให้ไปส่งเดลิเวอรี่ที่ไหน? เขาไม่ใช่เทพเจ้าที่มีวิชาแยกเงาร่างสักหน่อย

ทั้งเป็นเจ้าของร้าน เชฟ และพนักงานเสิร์ฟในคนเดียวแค่ขายในร้านก็จะหัวหมุนอยู่แล้ว จะมีเวลาไปส่งของให้เธอได้ยังไง? เล่นเกมไม่สนุกกว่ารึไง!

บ่นในใจจบ หลู่ปันในเกมก็เกิดใหม่พอดี เกมดำเนินต่อไป...

เนื่องจากเหตุสุดวิสัยเมื่อครู่ ทำให้เขาแพ้จังหวะไป หลินฮ่าวตั้งใจจะกลับไปดวลตัวต่อตัวกับเจ้าตัวขาสั้นฝั่งนั้นใหม่ แต่ผลปรากฏว่าพอเดินออกจากป้อม ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาอีก

“ไม่ส่งจริงๆ เหรอ? ลองพิจารณาดูก่อนสิ!”

“ไม่มีเวลา”

เขาพิมพ์ตอบกลับไปอย่างเย็นชา ขณะที่รีบกลับเข้าเกม ก็พบว่ากำลังเกิดจังหวะปะทะใหญ่พอดี เมื่อเขาวิ่งไปถึงสนามรบ เพื่อนร่วมทีมทั้งสี่คนก็โดนเก็บเรียบไปแล้วและการปรากฏตัวของเขาในจังหวะนั้น ก็ดันกลายเป็นของขวัญส่งให้หลู่ปันฝั่งตรงข้ามทำ ‘เพนทาคิล’ ไปซะงั้น!

“บัดซบ!”

หลินฮ่าวมองหน้าจอที่กลายเป็นสีดำด้วยความสิ้นหวัง... ตายอีกแล้ว!

ไม่ถึงสองนาทีต่อมา ทีมของเขาก็โดนกวาดล้างอีกรอบและปิดฉากด้วยการโดนฝั่งตรงข้ามบุกถล่มฐานจนพังยับ เกมจบลง...เพราะความพ่ายแพ้ในตาครั้งนี้ ในฐานะว่าที่ยอดฝีมือแห่งวงการเกม หลินฮ่าวโชคร้ายตกลงจากแรงก์ ‘โกลด์ 3’ ไปสู่ ‘โกลด์ 4’ จนได้

เขาแทบจะร้องไห้ออกมา! อุตส่าห์ไต่ขึ้นมาได้แท้ๆ ดันตกลงไปอีกแล้วเมื่อมองดูข้อความที่ถานจิ้งอี๋ส่งมาไม่หยุด หลินฮ่าวก็กัดฟันกรอด อยากจะคว้าแส้ไปหวดเธอสักที! ก็แค่เดลิเวอรี่ไม่ใช่เหรอ? บอกว่าไม่ส่งก็ยังจะตามตื๊ออยู่นั่นแหละ ไม่มีขาเดินมาเองหรือไง?

“เถ้าแก่ ส่งให้หน่อยเถอะนะ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเวลานี้ที่ร้านคุณต้องไม่มีคนแน่ๆ ถือว่าลำบากหน่อยนะ เดี๋ยวฉันเพิ่มค่าส่งให้สองเท่าเลย”

เมื่อเห็นข้อความล่าสุด หลินฮ่าวก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที

หลินฮ่าว : “ใครบอกคุณว่าร้านผมไม่มีคน?”

ถานจิ้งอี๋ : “อ้าว มีคนเหรอคะ?”

หลินฮ่าว : “แล้วผมไม่ใช่คนหรือไง?”

ถานจิ้งอี๋ : “...”

หลินฮ่าว : “...”

เห็นถานจิ้งอี๋ส่งจุดไข่ปลาตอบกลับมา หลินฮ่าวก็สวนกลับด้วยจุดไข่ปลาเช่นกัน เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป เขากลับรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“รู้ไหมว่าคุณเพิ่งทำอะไรลงไป?”

นึกถึงแมตช์ที่เพิ่งแพ้ไป ความแค้นก็พุ่งพล่านในอก หากไม่ใช่เพราะเธอด้วยฝีมือระดับเขา ย่อมต้องจัดการหลู่ปันฝั่งนั้นจนยับเยินไปแล้ว ไม่มาลงเอยด้วยความพ่ายแพ้อนาถแบบนี้แน่

“ฉันทำอะไรเหรอคะ?”

แม้จะมีเพียงห้าตัวอักษร แต่ในข้อความของถานจิ้งอี๋เต็มไปด้วยความมึนงงอย่างถึงที่สุด

“คุณเพิ่งทำลายว่าที่ยอดฝีมือระดับตำนานไปหนึ่งคน”

“เพราะความมุทะลุของคุณ ทำให้ยอดฝีมือเกมหนึ่งรุ่นต้องดับฝันลง นับแต่นี้ไปวงการอีสปอร์ตต้องถอยหลังไปสามสิบปีเพราะคุณ! คุณไม่รู้สึกละอายใจบ้างเหรอ?”

“คุณจบเห่แล้ว! จงรีบไปสำนึกผิดต่อหน้าประชาชนทั้งประเทศเดี๋ยวนี้!”

อาศัยความไวของนิ้วจากการเป็นคนโสด หลินฮ่าวรัวพิมพ์ข้อความออกไปสามประโยคติดๆ กันมองหน้าจอแชทที่ไม่มีการตอบกลับมานาน หลินฮ่าวก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเป็นกอง

ตอนนี้เธอคงกำลังรู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีกับความผิดที่ตัวเองก่อไว้แล้วสินะ?