ตอน 6

ขณะที่เยี่ยอวี่เฟยกำลังพยายามดึงกล่องสมบัติอย่างสุดกำลัง พายุฝนก็ซัดกระหน่ำลงมาโดยไม่ให้สุ้มให้เสียง ท้องฟ้าเบื้องบนราวกับเขื่อนแตก น้ำฝนเทลงมาแบบไม่มีช่องว่างให้ตั้งตัว

ในเมื่อตัวเปียกโชกเป็นลูกหมาตกน้ำไปแล้ว เยี่ยอวี่เฟยจึงไม่มีทางยอมปล่อยมือจากกล่องสมบัติที่อยู่ตรงหน้า ต่อให้ทัศนวิสัยจะพร่าเลือนจนมองแทบไม่เห็นอะไรแต่มือที่กำคันเบ็ดเอาไว้กลับไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย

แม้ความรู้สึกตอนโดนเม็ดฝนตกกระทบใส่ตัวจะไม่ได้น่าอภิรมย์นัก แต่ของที่มาวางตรงหน้าแล้วจะให้ปล่อยไปได้อย่างไร?

เยี่ยอวี่เฟยรีดเร้นพลังเฮือกสุดท้ายดึงคันเบ็ดเข้าหาตัว จนกระทั่งเสียง "ปัง!" ดังขึ้น กล่องใบหนึ่งกระแทกเข้ากับแพไม้ ส่งผลให้เยี่ยอวี่เฟยเซถลาจนก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

ฝนตกหนักเกินไปจนมองเห็นสิ่งของในระยะครึ่งเมตรไม่ชัด สิ่งที่สะท้อนอยู่ในม่านตาของเธอมีเพียงสายฝนที่โปรยปรายไม่ขาดสายเธอเก็บคันเบ็ดและกล่องสมบัติเข้าช่องเก็บของ พลางคิดว่าไหนๆ ก็เปียกจนโชกไปหมดแล้ว ถือโอกาสอาบน้ำให้สบายตัวไปเลยเสียดีกว่า

เยี่ยอวี่เฟยเดินตัวเปล่ากลับเข้าบ้านไม้หลังเล็ก รู้สึกเหมือนได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง สายฝนนี้ช่วยชำระล้างคราบไคลออกจากเสื้อผ้าและร่างกายของเธอได้เป็นอย่างดี

เธอนำเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มไปแขวนไว้ที่ปลายเตียงไม้ เพราะในห้องอันว่างเปล่านี้ไม่มีที่อื่นให้แขวนแล้ว ส่วนตัวเธอที่ไม่ได้สวมอะไรเลยน่ะหรือ? หึ ในโลกที่มีเพียงคนเดียวแบบนี้ ใครจะไปรู้ล่ะ?

เยี่ยอวี่เฟยสะบัดผมยาวที่เปียกชุ่ม ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าในช่องเก็บของมีผ้าอยู่ จึงหยิบผ้าผืนหนึ่งออกมาพันรอบตัว

"เอาล่ะ ได้เวลาแห่งความสุขกับการเปิดกล่องแล้ว มาดูกันซิว่าคนดวงดีอย่างฉันจะได้อะไรบ้าง"

เธอหยิบกล่องออกมาจากช่องเก็บของ สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง

"สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย จงดลบันดาลให้โชคลาภจงบังเกิด... เปิด!"

【ได้รับ: พิมพ์เขียวคบเพลิง x1, น้ำแร่ x3, บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป x2, ไม้ x10】

"เย้! เปิดประเดิมได้ดี งั้นลุยต่อเลย"

【ไม้ x20, เหล็ก x8, คริสตัล x1, ทองแดง x2】

【ชุดชั้นในเก็บความร้อน x1, ผ้าพันแผล x1, น้ำแร่ x2, ข้าวสาร 5 กก. x1】

【หลังคาผ้าใบ x1, ไม้ x35, หิน x5】

【พิมพ์เขียวเตาผิง x1, สไปรท์ x2, เกี๊ยว x8, ไม้ x12, ยาห้ามเลือด x2】

【ฝ้าย x20, เสื้อกันหนาวบุฝ้าย x1, รองเท้ากีฬาชาย x1, หมอนหนุนคุณภาพดี x1】

【พิมพ์เขียวโซฟาเรียบง่าย x1, ดาบยาว 2 เมตร x1, หิน x10】

【ไม้ x34, สมุนไพรห้ามเลือด x6, ยาเสริมสร้างร่างกายขั้นต้น x1, น้ำแร่ x2】

【ชุดกีฬาผู้หญิง x1, กรรไกร x1, หม้อเหล็กใบใหญ่ x1, เสื้อกันฝน x1】

【คูปองเข้ากลุ่มแชทเล็ก x1, ผ้าพันแผล x3, ชิ้นส่วนดันเจี้ยน 1 x2, หมั่นโถว x3】

"ฮ่าๆๆ... ฉันว่าแล้วว่าเปิดสิบครั้งรวดต้องได้ของดี วันนี้มันวันมงคลชัดๆ อะไรที่หวังไว้ก็สมปรารถนาไปเสียหมด..."

เยี่ยอวี่เฟยย่อยกล่องไม้ทั้งสิบใบกลายเป็นไม้ ทำให้ได้ไม้เพิ่มมาอีก 30 หน่วย เบื้องหน้าเหลือเพียงกล่องเหล็กกล้าอีกหนึ่งใบ เยี่ยอวี่เฟยถูมือไปมา พ่นลมหายใจใส่ฝ่ามือเพื่อเรียกพลังโชคลาภแล้วเปิดออก

【สูตรยาฟื้นฟูพลังเลือด x1, น้ำยาปลูกผม x1, มีดสั้น x1, ไม้ x50, พิมพ์เขียวขยายช่องเก็บของ 10 ช่อง x1】

"พระเจ้าช่วย! ฉันรวยเละแน่ๆ ใครจะมาสู้ฉันได้อีกล่ะเนี่ย!"

ของกองเต็มห้องจนแทบไม่มีที่เดิน เธอหยิบชุดชั้นในเก็บความร้อนและชุดกีฬามาสวมใส่ รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันทีจนแทบจะเหงื่อออก

น่าเสียดายที่รองเท้าดันเป็นของผู้ชาย เยี่ยอวี่เฟยไม่ได้รังเกียจที่จะใส่ของชายถ้าไซส์มันพอดี แต่ระบบนี่สิมันช่างงี่เง่า พอจะหยิบมาลองใส่ ระบบกลับแจ้งเตือนว่า

【นี่คือรองเท้ากีฬาสำหรับสุภาพบุรุษ ขอให้สุภาพสตรีสำรวมด้วย】

ขอให้สำรวมงั้นเรอะ?! เยี่ยอวี่เฟยแทบหัวเราะไม่ออก นี่เป็นเกมเอาชีวิตรอดนะ ยังต้องมาสนเรื่องการแต่งกายอีกหรือไง!

เธอจึงยัดรองเท้าคู่นั้นใส่ซองจดหมายแดงแล้วส่งให้ 'เผยเจิ้งเหอ' ถือว่าเป็นการลงทุนล่วงหน้าก่อนเข้าดันเจี้ยนในคืนนี้ และที่สำคัญคือจะได้ไม่ต้องเห็นมันให้กวนใจ!

เผยเจิ้งเหอซึ่งกำลังยืนตากฝนโดยใช้กระดองปูยักษ์บังหัวเพื่อตกกล่องสมบัติ จู่ๆ ก็ได้รับแจ้งเตือนจดหมายแดง เขามึนงงไปครู่หนึ่งก่อนจะถามกลับตามมารยาท

"น้องสาว ขาดเหลืออะไรไหม?"

"ไม่ขาดค่ะ ส่งให้พี่เผยใช้เถอะ"

เผยเจิ้งเหอได้ยินน้ำเสียงนั้นก็รับรู้ได้ถึงความหงุดหงิดที่อัดแน่น เขาจึงตัดสินใจว่ารอให้ฝนซาแล้วกลับเข้าแพไม้ค่อยไปเปิดดู หากมีอะไรที่เหมาะสมค่อยส่งคืนให้ เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะเอาเปรียบใคร โดยเฉพาะกับน้องสาวของอดีตเพื่อนร่วมรบ

เยี่ยอวี่เฟยหันไปมองหลังคาผ้าใบในช่องเก็บของ น่าจะเป็นของขนาดใหญ่ไม่อย่างนั้นคงเด้งออกมาในห้องแล้ว

เธอเลือกตำแหน่งติดตั้งหลังคาผ้าใบในทันที จะได้ตกกล่องสมบัติได้สะดวกขึ้น ตอนนี้ยังไม่สี่โมงเย็น ยังมีเวลาอีกอย่างน้อยสองชั่วโมง ในสองชั่วโมงนี้จะมีกล่องสมบัติมากเท่าไหร่กันนะ!

"ระบบ เปิดแผงควบคุมแพไม้ที ฉันจะดูว่าจะติดหลังคาตรงไหนดี"

ภาพจำลอง 3D ของแพไม้ปรากฏขึ้นตรงหน้า หลังคาผ้าใบกว้าง 2.5 เมตร และยาว 4 เมตรเท่าตัวบ้านพอดี เธอจึงตัดสินใจติดตั้งไว้ด้านข้างตัวบ้าน ตรงพื้นที่ทางเดินกว้าง 2 เมตร แม้จะยื่นออกไปนอกแพครึ่งเมตร แต่นั่นก็ยิ่งทำให้มั่นใจได้ว่าจะไม่เปียกฝน

ติดตั้งเสร็จ เยี่ยอวี่เฟยรีบสวมเสื้อกันฝนแล้วออกไปทันที ของในบ้านค่อยมาจัดระเบียบทีหลังยังทัน เธอรีบเลี้ยวขวาเข้าใต้หลังคาผ้าใบ ความรู้สึกเหมือนเพิ่งได้รับชีวิตใหม่แล่นเข้ามาทันที

เธอหยิบกล่องไม้ที่ใช้ใส่ของเบ็ดเตล็ดออกมาทำเป็นเก้าอี้ แล้วนั่งตกปลาอย่างสบายใจ พลางเปิดอ่านแชนเนลสาธารณะไปด้วย

ในหน้าแชนเนลนั้นคึกคักกว่าเดิมมาก นอกจากคนที่ร้องแลกเปลี่ยนทรัพยากรแล้ว ยังมีอีกหลายคนที่บ่นว่าเปียกโชกเป็นลูกหมาตกน้ำ แถมเม็ดฝนที่ตกใส่ตัวยังเจ็บจนแทบทนไม่ไหว หลายคนบ่นว่าเปิดกล่องได้แต่ของไร้ค่า และยังมีคนเรียกร้องหาพิมพ์เขียวที่พักอาศัยเพื่อหลบฝน

ความสุขเกิดจากการเปรียบเทียบจริงๆ เยี่ยอวี่เฟยหัวเราะร่าขณะนั่งอ่านข้อความเหล่านั้น พลางลืมเรื่องรองเท้าที่ทำให้เธอหงุดหงิดเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น

ในขณะที่คันเบ็ดไม่มีการเคลื่อนไหว ความสนใจของเยี่ยอวี่เฟยก็ไปตกอยู่ที่หน้าจอแชท และท่ามกลางผู้คนมากมาย เธอก็เห็นชื่อที่คุ้นเคย

[ซือโหย่วหลี่: ใครมีผ้าพันแผลหรือยาห้ามเลือดบ้าง ผมมีกล่องเหล็กกล้าสภาพดีแลก]

[หมิงเสี่ยวเสี่ยว: พี่ซือได้รับบาดเจ็บอีกแล้วหรือคะ? น่าเสียดายที่วันนี้ฉันเปิดไม่ได้ผ้าพันแผลเลย]

เดี๋ยวนะ หมอนี่เป็นคนดวงซวยหรืออย่างไร วันแรกก็บาดเจ็บเลือดออก วันนี้ยังจะเป็นอีก?

นิ้วของเยี่ยอวี่เฟยไวเท่าความคิด เธอกดส่งคำขอเป็นเพื่อนหาซือโหย่วหลี่ทันที ไม่ใช่เพราะเธออยากได้กล่องเหล็กกล้าหรอกนะ แต่เธอแค่ไม่อยากให้หมิงเสี่ยวเสี่ยวได้โอกาสไปแสดงความเป็นแม่พระอีก!

"ฉันมีผ้าพันแผลนะ [รูปภาพผ้าพันแผล]"

หลังจากนี้คงไม่ต้องบอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น?

จู่ๆ คันเบ็ดในมือก็รู้สึกหนักอึ้งลง