ตอน 5

เผยเจิ้งเหอประหลาดใจ “ดันเจี้ยน? เธอหมายความว่าในเกมเอาชีวิตรอดกลางทะเลนี้ยังมีดันเจี้ยนอยู่ด้วยงั้นหรอ?”

เยี่ยอวี่เฟยแปลกใจกับปฏิกิริยาของเขา

“ในเกมจะมีดันเจี้ยนก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไงคะ? ถ้ามันไม่ใช่ดันเจี้ยนส่วนตัวแต่เป็นดันเจี้ยนที่ลงเป็นทีมได้ พี่เผยพอจะพาฉันไปด้วยได้ไหม?”

ช่วยไม่ได้ เธอเองก็ยอมรับว่าต่อให้ดวงดีแค่ไหน แต่ด้วยค่าสถานะร่างกายที่เป็นอยู่ตอนนี้ เธอคงไม่มีทางพัฒนาความแข็งแกร่งขึ้นได้แบบก้าวกระโดดแน่ๆ หากเกิดสุ่มเข้าไปในดันเจี้ยนประเภทให้ฆ่ามอนสเตอร์เก็บเลเวล เธอจะทำยังไง?

ยืนรอความตายที่หน้าทางเข้าดันเจี้ยนหรือ?

คนอื่นเธอไม่รู้แต่ในเมื่อตัวประกอบที่เก่งกาจเทียบเท่าพระเอกในนิยายที่เธอเคยอ่านได้มาอยู่ในรายชื่อเพื่อนของเธอแล้ว ทำไมจะไม่ใช้ประโยชน์จากเขาให้เต็มที่ล่ะ

“ได้ ตกลง” เผยเจิ้งเหอตอบรับพร้อมกับส่งทรัพยากรที่เขาสามารถมอบให้ได้มาให้

หลังจากกดยอมรับ เยี่ยอวี่เฟยก็ได้รับ [ไม้ ×24, เหล็กแท่ง ×25, คริสตัล ×3, พิมพ์เขียวชุดเครื่องนอนสี่ชิ้น ×1]

ของรางวัลมากมายขนาดนี้! นี่เธอกำไรเห็นๆ เลยไม่ใช่เหรอ? หากเทียบกับวัตถุดิบที่เสียไป มันก็เหมือนกับการเอาขวานเหล็กแค่เล่มเดียวไปแลกกลับมาได้ถึง 12 เล่ม แถมยังมีวัตถุดิบทำฉมวกระดับสูงอีก

“ระบบ ผลิตฉมวกระดับสูง ×2 และขวานเหล็กระดับต้น ×2”

ไม่นานนัก บนโต๊ะทำงานก็ปรากฏฉมวกระดับสูงและขวานเหล็กที่ดูแวววาว เยี่ยอวี่เฟยคว้าฉมวกมาควงเล่นอย่างอารมณ์ดี น้ำหนักและความยาวของมันเหมาะมือมาก แถมความทนทานยังพุ่งสูงถึง 300 มีอาวุธติดตัวไว้ยังไงก็อุ่นใจกว่า เธอจะได้ไม่ถือว่าเป็นคนไม่มีทางสู้เสียทีเดียว

อาศัยช่วงที่วัตถุดิบยังเหลือ เธอจึงรีบสร้างเตียงไม้ระดับต้นขึ้นมาด้วย น่าเสียดายที่วัสดุสำหรับทำชุดเครื่องนอนไม่พอ ก็คงต้องวางไว้ก่อน วันนี้อย่างน้อยก็นอนบนเตียงได้แล้ว เมื่อเหลือบมองเวลาเห็นว่าเป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่ง เยี่ยอวี่เฟยจึงไม่ได้ทำอะไรต่อและล้มตัวลงนอนทันที

นาฬิกาปลุกดังขึ้นตอนตีห้าครึ่ง เยี่ยอวี่เฟยนวดร่างกายที่รู้สึกตึงเครียดจากการนอนบนพื้นไม้ พอเดินออกมานอกบ้านไม้ เธอพบว่าอุณหภูมิภายนอกดูจะหนาวเย็นลงกว่าเมื่อวาน

เมื่อเปิดดูช่องแชทประจำเขต ก็พบว่านี่ไม่ใช่แค่ความรู้สึกของเธอคนเดียว

[ให้ตายเถอะ ฉันหนาวจนน้ำมูกไหลแล้ว ที่ผีหลอกนี่ตกดึกอากาศจะเย็นลงด้วยเหรอเนี่ย!]

[ฉันก็เหมือนกัน ตอนนี้หัวเริ่มมึนแล้ว เดี๋ยวตอนตกกล่องสมบัติฉันจะไม่เผลอตัวมึนๆ จนโดนกล่องตกเอาหรอกนะ?]

[หิวจังเลย มีท่านเทพคนไหนใจบุญแบ่งอาหารให้บ้างไหม ฉันเต้นเก่งมากนะ อยากดูโชว์เต้นอะไรจัดมาได้หมด]

[ไอ้บ้าเอ๊ย ทำไมข้างแพฉันมีฉลามตัวใหญ่ว่ายวนเวียนอยู่ตลอดเลย มันไม่โจมตีแพหรอกนะ แต่มันก็ไม่ยอมไปไหนสักที!]

[พระอาทิตย์ขึ้นเร็วๆ ทีเถอะ ฉันหนาวจะตายอยู่แล้ว ร่างกายฉันแพ้ความเย็น ขืนเย็นกว่านี้ฉันตายแน่]

ในแชทกำลังวุ่นวาย แต่เยี่ยอวี่เฟยกลับรู้สึกหวั่นใจ ขนาดแค่ช่วงปลอดภัยยังมีฉลามโผล่มาแล้วเหรอ?

ที่มันไม่โจมตีคงเป็นเพราะระบบคุ้มครองผู้เล่นใหม่สินะ แม้เธอจะตรวจสอบรอบๆ อย่างละเอียดจนมั่นใจว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ในทะเลแถวนี้แล้วแต่เธอก็ยังกลัวอยู่ดี เธอนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ข้อความลงในแชทสาธารณะ

[เยี่ยอวี่เฟย: วันนี้ทุกคนพยายามตกกล่องสมบัติให้ได้เยอะๆ เพื่อเอามาอัปเกรดแพ สร้างบ้านหรือเรือกันนะคะ ตอนกลางคืนถ้าใครมีอะไรขาดเหลือค่อยมาแลกเปลี่ยนกัน และถ้าใครมีคบเพลิงหรือกระถางไฟ ทั้งแบบพิมพ์เขียวหรือของจริง ติดต่อมาแลกกันได้ค่ะ]

[เฮ้ เยี่ยอวี่เฟย ถ้าอัปเกรดแพแล้วมันจะมีบ้านโผล่มาให้โดยอัตโนมัติเลยไหม?]

หลังจากนั้นมีคนถามต่ออีกหลายคน แต่เยี่ยอวี่เฟยก็ปิดแชทไปเรียบร้อยแล้ว การเตือนให้ทุกคนรีบอัปเกรดแพสร้างที่พักถือเป็นขีดจำกัดที่เธอทำได้แล้ว เธอไม่ได้ฉวยโอกาสจากข้อมูลที่รู้อยู่ก่อนมาตักตวงผลประโยชน์ นั่นก็นับว่าเธอมีคุณธรรมมากพอแล้ว

เธอหยิบ 'ปอเปี๊ยะไส้ไข่' ชิ้นสุดท้ายออกมานั่งกินที่ริมแพ โดยมีรั้วไม้กั้นไว้จึงไม่ต้องกลัวตก จากนั้นก็นำเบ็ดตกปลาเหวี่ยงออกไป แม้ตอนนี้จะยังไม่ถึงเวลาที่กล่องสมบัติจะเกิดใหม่ แต่ขยันไว้ก่อนเผื่อจะมีปลาติดเบ็ดบ้าง

กินไปตกไป เยี่ยอวี่เฟยยังคงรักษาสภาพจิตใจได้ดี ไม่รู้ว่าเป็นเพราะค่าโชคของเธอสูงเกินไปหรือเปล่า เพิ่งจะหย่อนเบ็ดลงไปได้ไม่นาน ปอเปี๊ยะยังกินไม่ถึงสองคำ เธอก็รู้สึกว่ามีอะไรติดเบ็ดขึ้นมาเสียแล้ว!

ไม่ใช่สิ เบ็ดตกปลาของระบบนี่มันไม่เล่นตามกติกาจริงๆ ไม่ต้องใช้เหยื่อสักนิดก็ตกของขึ้นมาได้

เธอรีบเคี้ยวปอเปี๊ยะคำโตแล้วรีบเก็บเข้ากระเป๋า ก่อนจะใช้สองมือจับคันเบ็ดแล้วดึงขึ้นมาทันที ของรางวัลชิ้นแรกของวันนี้ที่เธอได้คือ 'แมงดาทะเล' ขนาดเท่ากะละมังใบหนึ่ง

เยี่ยอวี่เฟยมองดูแมงดาทะเลแล้วถอนหายใจกับความมหัศจรรย์ของโลกในเกม

[พบแมงดาทะเล 1 ตัว สามารถแยกชิ้นส่วนได้ ต้องการแยกชิ้นส่วนหรือไม่?]

“ตกลง”

[ได้รับเนื้อแมงดา ×3, กระดองแมงดา ×1]

เยี่ยอวี่เฟยหยิบกระดองแมงดาออกมา รู้สึกว่าเธอสิ่งนี้เอามาใช้เป็นชามใบใหญ่หรือหม้อเล็กๆ ก็น่าจะเข้าท่าพอดีเลย เพราะเธอยังไม่มีภาชนะอะไรเลย

หลังจากนั้นทะเลก็เงียบเหงา ไม่มีอะไรติดเบ็ดขึ้นมาอีก จนกระทั่งถึงหกโมงเช้า เธอก็สังเกตเห็นกล่องสมบัติไม้ลอยมาอยู่ทางซ้ายด้านหน้า

“เอาล่ะ เริ่มงานกัน!”

จากที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง เยี่ยอวี่เฟยกลับรู้สึกหมดแรงในเวลาเพียงแค่ช่วงเช้า เธอไม่คิดเลยว่าพอถึงเที่ยงวัน เธอจะเก็บกล่องสมบัติไม้ได้ถึง 7 ใบ แถมยังตกปลาได้ 2 ตัว ปู 1 ตัว และสาหร่ายทะเลอีกหนึ่งกำมือ

น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอยังไม่มีไฟ ไม่งั้นคงได้ลิ้มรสปูย่างหรือต้มซุปปลาให้ชื่นใจ

หลังจากลังเลอยู่สองวินาทีว่าจะเปิดกล่องกินข้าวหรือตกกล่องต่อดี เธอก็ตัดสินใจตกต่ออีกนิด ขออีกสามกล่องแล้วค่อยเปิดรวดเดียวสิบใบเลย!

ในขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น

[เรียนผู้เล่น พายุฝนกำลังจะมาถึง โปรดเตรียมตัวป้องกันฝนและรักษาความอบอุ่นให้พร้อม เพื่อมอบประสบการณ์การเล่นเกมที่ดีที่สุดให้กับทุกท่าน ในเวลาสองทุ่มคืนนี้จะเปิดกิจกรรมดันเจี้ยนทดลองหนึ่งครั้ง จงรักชีวิต และสนุกกับเกมให้เต็มที่!]

[เรียนผู้เล่น พายุฝนกำลังจะมาถึง โปรดเตรียมตัวป้องกันฝนและรักษาความอบอุ่นให้พร้อม เพื่อมอบประสบการณ์การเล่นเกมที่ดีที่สุดให้กับทุกท่าน ในเวลาสองทุ่มคืนนี้จะเปิดกิจกรรมดันเจี้ยนทดลองหนึ่งครั้ง จงรักชีวิต และสนุกกับเกมให้เต็มที่!]

[เรียนผู้เล่น พายุฝนกำลังจะมาถึง โปรดเตรียมตัวป้องกันฝนและรักษาความอบอุ่นให้พร้อม เพื่อมอบประสบการณ์การเล่นเกมที่ดีที่สุดให้กับทุกท่าน ในเวลาสองทุ่มคืนนี้จะเปิดกิจกรรมดันเจี้ยนทดลองหนึ่งครั้ง จงรักชีวิต และสนุกกับเกมให้เต็มที่!]

การแจ้งเตือนดังติดกันสามครั้ง ไม่เพียงแค่ได้ยินแต่เธอยังเห็นข้อความนี้ถูกเน้นตัวหนาและปักหมุดไว้ที่แชทสาธารณะด้วย

[ให้ตายสิ ไอ้คำว่าจงรักชีวิต สนุกกับเกมให้เต็มที่เนี่ย ถ้าอยากให้รักชีวิตจริงต้องให้พวกเราหนีไปจากเกมนี้นะเว้ย!]

[ฮือออ... แพของฉันเพิ่งอัปเกรดเป็นเลเวลสอง จะสร้างเต็นท์สักหลังมันยังบังคับให้ต้องอัปเกรดแพเป็นเลเวลสามก่อน ยากเกินไปแล้ว]

[ของข้าอัปเกรดเป็นเลเวลสามแล้ว แต่ไม่มีพิมพ์เขียวที่พักอะไรเลย ให้ตายเถอะ เกมนี้มันเล่นต่อไม่ได้แล้ว]

[เช้านี้ทุกคนตกอะไรกันได้บ้าง มีใครขายพิมพ์เขียวบ้านไหม? ฉันพร้อมทุ่มเงินซื้อ!]

เยี่ยอวี่เฟยอ่านอยู่ครู่หนึ่งก็ปิดแชทไป เธอจะเดินตามแผนของตัวเองต่อ นั่นคือการตกให้ครบสิบกล่องก่อน ในเมื่อระบบเตือนเรื่องฝนแล้ว ใครจะรู้ว่าพายุจะมาตอนไหน รีบปั่นผลงานให้เร็วที่สุดเถอะ!