ตอน 7

เยี่ยอวี่เฟยรีบสาวสายเบ็ดขึ้นมาทันทีโดยไม่ได้สนใจเลยว่าซือโหย่วหลี่จะตอบกลับมาหรือไม่

ทว่าสิ่งที่ติดเบ็ดขึ้นมากลับเป็นงูทะเล ทำเอาเธอเกือบหัวใจวายตายไปเสียตรงนั้น เพราะสิ่งที่เธอหวาดกลัวที่สุดในชีวิตก็คือพวกสัตว์เลื้อยคลานนี่แหละ

เมื่อระบบแจ้งเตือนว่าสามารถย่อยสลายได้ เธอจึงกดเลือกย่อยมันทิ้งในทันที กะว่าจะเอาเนื้อที่ได้ไปแลกเปลี่ยนเป็นทรัพยากรอย่างอื่นในภายหลัง

หลังจากเหวี่ยงเบ็ดลงไปอีกครั้ง เยี่ยอวี่เฟยถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าซือโหย่วหลี่ตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของเธอแล้ว และเขายังตอบกลับมาอย่างรวดเร็วว่า

“ผมตกลงแลกครับ กรุณารับอั่งเปาด้วย”

“คุณเยี่ยครับ อยู่ไหมครับ? ช่วยแลกให้ผมที”

เธอยังไม่ทันได้แพ็กของส่งไปให้เลยด้วยซ้ำ ไม่นึกเลยว่าคนคนนี้จะไว้ใจกันง่ายขนาดนี้ เยี่ยอวี่เฟยครุ่นคิดอยู่ในใจก่อนจะกดรับอั่งเปาอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นหีบเหล็กกล้าใบใหม่เอี่ยมที่ยังไม่ถูกเปิดออกก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ

เธอไม่ได้คิดจะผิดสัญญา จึงส่งผ้าพันแผลไปให้เขาในทันที ก่อนจะถามด้วยความสงสัยเล็กน้อยว่า

“คุณไม่กลัวฉันหลอกหรอคะ? ถึงได้ส่งมาให้ก่อนแบบนี้”

ฝ่ายนั้นกดรับอั่งเปาด้วยความเร็วที่สูสีกัน หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ซือโหย่วหลี่ก็ตอบกลับมาว่า

“ขอบคุณครับคุณเยี่ย ผมเคยเห็นคุณที่สำนักงานของท่านประธานเยี่ยมาก่อน ผมเลือกที่จะเชื่อมั่นในวิจารณญาณของตัวเองครับ”

เยี่ยอวี่เฟย : “...”

ให้ตายเถอะ นี่เขาอาจจะเป็นพนักงานในบริษัทของพี่ชายเธออย่างนั้นหรือ?

“สายตาคุณใช้ได้นี่”

ทางฝั่งของซือโหย่วหลี่ เมื่อเขามองเห็นข้อความนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาขณะใช้ผ้าพันแผลพันเท้าซ้ายที่บาดเจ็บของตัวเองเอาไว้ เขาเลือกเยี่ยอวี่เฟยเพราะเคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน

รู้ว่าเธอยังเป็นเพียงนักศึกษาใสซื่อที่ไร้ประสบการณ์ทางสังคมและเกมเอาชีวิตรอดนี้เพิ่งจะเริ่มต้นได้เพียงสองวัน ต่อให้คนเราจะเปลี่ยนไปได้ แต่คงไม่เปลี่ยนเร็วขนาดนั้นหรอก หากเทียบกับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้อะไรเลย เขาย่อมเชื่อมั่นในการตัดสินใจของตัวเองมากกว่า

เขามองดูขาที่บาดเจ็บพลางนึกในใจว่าไม่รู้ว่า 'ดันเจี้ยนทดสอบ' จะเป็นแบบไหน หวังว่าจะไม่โหดร้ายจนเกินไป เพราะเขากลัวเหลือเกินว่าจะต้องมาจบชีวิตลงที่นี่ แล้วลูกกับภรรยาของเขาที่ต้องเข้าเกมมาในรอบที่สองในอีกสองเดือนข้างหน้าจะทำอย่างไร?

แต่ทำไมภรรยาของเขาถึงไม่อยู่เขตเดียวกันนะ? ไม่เช่นนั้นข้อความที่เขาปักหมุดไว้ เธอต้องเห็นมันแน่นอน

เยี่ยอวี่เฟยถูมือไปมามองหีบเหล็กกล้าตรงหน้า หลังจากพึมพำคาถาที่คิดขึ้นเองหนึ่งชุด เธอก็เปิดมันออก

[ต้นพุทราจีน x1, แม่ไก่ x1, ไข่ไก่ x10, เกลือ 100 กรัม x1]

การย่อยสลายหีบเหล็กยังทำให้ได้รับ [แท่งเหล็ก x2] เพิ่มอีกด้วย

“เอาจริงดิ? หรือว่าฉันท่องคาถาผิด?”

เยี่ยอวี่เฟยจ้องมองของที่ได้มา ดูเหมือนมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ร่างกายมนุษย์จำเป็นต้องได้รับเกลือ หากขาดเป็นเวลานานคงไม่ดีแน่เธอเก็บของเข้าที่อย่างมีความสุขแล้วตกปลาต่อ

“ว่าไปแล้ว ทุกคนน่าจะไม่ขาดแคลนอาหารกันหรอกนะ เพราะแค่ตกปลาทั่วไปก็ได้ปลามาแล้ว เต็มที่ก็แค่กินปลาดิบ ซึ่งผ่านการคัดกรองจากระบบแล้วว่าสะอาด ปราศจากพยาธิ เดี๋ยวฉันว่าจะลองแล่เนื้อออกมาสักชิ้นชิมดูหน่อย”

อยู่คนเดียวมานาน เยี่ยอวี่เฟยเลยชินกับการพึมพำกับตัวเอง

[ช่วยด้วย! พายุฝนจะฆ่าฉันตายแล้ว ทำไมฝนถึงตกไม่หยุดไม่หย่อนแบบนี้ ใครก็ได้ช่วยส่งร่มให้ฉันที ┭┮﹏┭┮ ขอร้องล่ะ]

[โชคดีที่ฉันเปิดได้แปลนศาลาแปดเหลี่ยม ตอนนี้นั่งอยู่ในศาลาถึงจะมีฝนสาดเข้ามาบ้างแต่ก็ดีขึ้นเยอะ แถมยังตกปลาต่อได้อีก]

[คนข้างบนนั่น ทำตัวให้มันน่ารักหน่อยเถอะ ฉันนี่เอาลังไม้ครอบหัวแทนร่มจนคอจะหักอยู่แล้ว!]

[ทุกคน นี่มันแค่ช่วงคุ้มครองมือใหม่นะ คิดกันหรือยังว่าหลังจากหมดช่วงนี้ไปจะรอดกันยังไง]

[สิ้นหวังชะมัด ฉันว่าฉันไปตายก่อนดีกว่า]

[หมิงเสี่ยวเสี่ยว: อดทนกันหน่อยเถอะ เดี๋ยวตอนสองทุ่มก็มีกิจกรรมดันเจี้ยนทดสอบแล้ว ที่นั่นอาจจะมีของดีๆ ก็ได้นะ]

[เสี่ยวเสี่ยวนี่ทั้งสวยทั้งใจดีจริงๆ]

เพราะมัวแต่จ้องหน้าจอสาธารณะอยู่ เยี่ยอวี่เฟยจึงเห็นข้อความของหมิงเสี่ยวเสี่ยวเข้าพอดี เธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันทีที่เห็นนางเอกในนิยายยังคงแสดงละครสร้างภาพอยู่แบบนั้น

ใครเป็นคนผลักเธอตกหน้าผา?

ทำไมเธอถึงหลุดเข้ามาในนิยายที่เคยอ่าน?

คำถามเหล่านี้เยี่ยอวี่เฟยวางแผนไว้ว่าจะจัดการหลังจากผ่านเกมนี้ไปได้ เพราะการเคลียร์เกมย่อมมีรางวัลตอบแทน แม้เธอจะอ่านนิยายเรื่องนี้ไม่จบเล่ม แต่ระบบก็ได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าการผ่านเกมสามารถขอพรได้หนึ่งข้อ

สิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้คือการทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น!

“แข็งแกร่งขึ้น เริ่มต้นจากการตกหีบสมบัติ!”

เมื่อถึงเวลาหกโมงเย็น เยี่ยอวี่เฟยก็รีบเก็บลังไม้ที่รองก้นและคันเบ็ดใส่กระเป๋ามิติอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระชับเสื้อกันฝนแล้ววิ่งออกจากเพิงพักเลี้ยวเข้าประตูบ้านไปอย่างคล่องแคล่วว่องไว

เมื่อปิดประตูและถอดเสื้อกันฝนพาดไว้ข้างประตู เธอก็เริ่มจัดระเบียบทรัพยากรที่หามาได้ในวันนี้ ตอนนี้เธอมีไม้รวมทั้งหมด 119 ชิ้น ซึ่งยังห่างไกลจากเป้าหมาย 500 ชิ้นสำหรับอัปเกรดแพไม้ระดับ 4

ทว่าวันนี้เธอได้หีบสมบัติทั้งหมด 12+1 ใบ ซึ่งคนทั่วไปคงไม่มีดวงดีขนาดนี้ ต่อให้สองชั่วโมงหลังจะตกได้แค่หีบไม้ใบเดียว แต่สัตว์ทะเลที่หาได้ก็ไม่ใช่น้อยๆ

การเปิดหีบทำให้ได้รับ [ห่านย่าง x1, น้ำตาลทราย 100 กรัม x2, ชุดภาชนะไม้ x1] แถมยังตกสัตว์ทะเลชนิดอื่นได้อีกมากมาย ซึ่งสามารถย่อยสลายเป็นอาหารได้อีกเพียบ

เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วหยิบแปลนทั้งหมดออกมาพบว่า 'แปลนคบเพลิง' และ 'ตำรายาห้ามเลือด' สามารถบันทึกเข้าสู่ระบบได้ เธอจึงกดบันทึกโดยไม่ลังเล

ส่วน 'แปลนเตาผิง' ที่ไม่สามารถบันทึกได้ ต้องใช้วัตถุดิบ [หิน 15/30], [แท่งเหล็ก 46/20], [ไม้ 119/10], [ทองแดง 2/2]

'แปลนโซฟาเรียบง่าย' ต้องใช้วัตถุดิบ [ไม้ 119/30], [แท่งเหล็ก 46/12], [ฝ้าย 25/30]

'แปลนขยายกระเป๋า x10' ต้องใช้ [ผ้า 2/2], [หินมิติ 0/1]

เยี่ยอวี่เฟยมองดูของที่ต้องใช้แล้วแทบอยากจะระเบิดอารมณ์ วัตถุดิบมันไม่มีทางครบพร้อมกันในครั้งเดียวเลยใช่ไหม?

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่เป็นไร เธอมีทรัพยากรเยอะ เดี๋ยวก็แลกเปลี่ยนให้ครบจนได้แหละ

“ระบบ ยาห้ามเลือดต้องใช้อะไรบ้าง?”

โต๊ะทำงานแสดงผลทันที

[ยาห้ามเลือด 1 เม็ด ต้องใช้ พุทราจีน x15, โกฐสอ 2 กรัม] วัตถุดิบไม่เพียงพอ ไม่สามารถสร้างได้

เยี่ยอวี่เฟยรู้สึกว่าอารมณ์ของเธอเริ่มจะพุ่งพล่านขึ้นเรื่อยๆ

“แล้วคบเพลิงล่ะ สร้างยังไง?”

โต๊ะทำงานแสดงผล [คบเพลิง 1 อัน ต้องใช้ ไม้ x2, ไขมันสัตว์ x1] คบเพลิงหนึ่งอันสามารถจุดไฟได้นาน 8 ชั่วโมง

ตอนนี้เยี่ยอวี่เฟยโกรธจนหัวเราะออกมา ขาดแคลนไปเสียทุกอย่าง ทำอะไรไม่ได้สักอย่างเลยหรือไงนะ!

[เยี่ยอวี่เฟย: รับจ้างทำยาห้ามเลือด ยาหนึ่งเม็ดแลกกับพุทราจีน x30 และโกฐสอ 4 กรัม เน้นแลกเปลี่ยนกับคนไว้ใจได้ นอกจากนี้รับแลกไม้ หิน ไขมันสัตว์ หินมิติ แท่งเหล็ก ทองแดง คริสตัล ด้วยอาหาร น้ำดื่ม หรือขวานเหล็กระดับต้น]

ข้อความยังไม่ทันถูกส่งออกไปดี เสียงแจ้งเตือนก็ดังรัวไม่หยุด

ติ๊งด่อง~ [คุณได้รับอั่งเปา]

เยี่ยอวี่เฟยเปิดดู พบว่าเป็นข้อความจากเผยเจิ้งเหอ

“ขอบคุณน้องสาวสำหรับรองเท้านะ ใส่ได้พอดีเป๊ะเลย รับอั่งเปาไปที”

เมื่อเปิดอั่งเปาออกดูก็พบว่าเป็นรองเท้าบูทมาร์ตินสำหรับผู้หญิงคู่หนึ่ง

“ขอบคุณค่ะพี่เผย ฉันชอบมาก สวยมากเลยค่ะ”

แม้จะดูไม่เข้ากับชุดออกกำลังกายเท่าไหร่ แต่ก็ดีกว่าต้องใส่รองเท้าที่เปียกโชกจากพายุฝนพวกนั้นเยอะ

เผยเจิ้งเหอ : “ดันเจี้ยนสำหรับจัดปาร์ตี้อยู่ตรงไหนครับ? ผมเห็นหน้าดันเจี้ยนเป็นสีเทาทั้งหมดเลย”