ตอน 6

เด็กน้อยที่เพิ่งโดนฟาดไปเมื่อครู่ยังคงวิ่งหน้าตั้งกลับมาหาเจียงอินอย่างคล่องแคล่ว เขาเงยหน้ามอมแมมขึ้นมองด้วยแววตาซื่อตรง

“พี่สาวปีศาจ ตอนท่านกินข้า ท่านช่วยเก็บชิ้นหนึ่งไว้ให้ท่านแม่ได้ไหมขอรับ?”

เจียงอินยิ้มบาง “ไม่ได้”

“เจ้ามอมแมมเกินไป เนื้อคงเหม็นสาบแย่”

เด็กน้อย : ↷(ó╻ò) (เสียใจ!) ท่านแม่ ข้าสิ้นหวังแล้ว!

“มาช่วยข้าทำงานซะ แล้วไก่ย่างครึ่งตัวนั่นจะเป็นของเจ้า”

เจียงอินบุ้ยปากไปทางไก่ย่างบนโต๊ะ เด็กน้อยเห็นดังนั้นน้ำลายก็สอไหลยืดนองพื้นทันที

“พี่สาวปีศาจ ท่านดีกับข้าขนาดนี้ ข้าขอเอาตัวเข้าแลกตอบแทนท่านเอง!”

เด็กน้อยกล่าวอย่างใสซื่อ จำได้ว่าตอนติดตามท่านพ่อไปในเมือง นักเล่าเรื่องมักจะพูดแบบนี้เสมอ... ‘มิอาจทดแทนด้วยสิ่งใด ข้าพเจ้าขอมอบกายถวายตัว’ ในเมื่อเขาเป็นเด็กชาย ก็คงมอบกายให้ได้เช่นกัน!

“เจ้ามันน่าเกลียด ปีศาจไม่กินเด็กหน้าตาอัปลักษณ์หรอก”

เด็กน้อย: (ㄒoㄒ) [ปล่อยโฮ] ท่านแม่... สิ้นหวังซ้ำสองแล้ว!

เจียงอินสะบัดมือเบาๆ ตะกร้าไม้ไผ่ใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนพื้น ภายในบรรจุหมั่นโถวสีขาวนวลที่ยังคงร้อนระอุอยู่ นี่คือของที่ศิษย์หลาน ‘กตัญญู’ มอบให้ นางอ้างว่าเป็นของดีประจำบ้านเกิดของตน

ย้อนกลับไปตอนที่นางเพิ่งได้ ‘ถ้ำส่วนตัว’ มาใหม่ๆ นางเข้าใจผิดคิดว่าบ้านเกิดกำลังจะเกิดภัยพิบัติ จึงทุ่มเงินเก็บทั้งหมดที่มีซื้อเสบียงมาตุนจนเต็มพื้นที่ และหลังจากที่นางได้แวะไปกินข้าวบ้านศิษย์หลานผู้นั้นบ่อยครั้งเข้า

นางก็ยัดเยียดอาหารเหล่านั้นใส่มือเจียงอินทั้งหมด พร้อมคำพูดสวยหรูว่า ‘นี่คือการเตือนใจถึงความยากลำบาก เพื่อที่จะได้เพาะสร้างเนื้อกายขึ้นมาใหม่’

ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่กระเพาะอาหารก็เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายไม่ใช่หรือ? ศิษย์หลานคนนี้ช่าง ‘กตัญญู’ เสียจริง!

ทว่าโชคยังดีที่ ‘หมั่นโถวเตือนใจ’ เหล่านี้ไม่ได้สูญเปล่า สิ่งที่นางเคยมองว่าเป็นเพียงขยะ กลับกลายเป็นของวิเศษล้ำค่าที่ผู้คนอีกมากมายไม่มีวันได้ลิ้มรส

“กินซะ กินให้อิ่มแล้วค่อยเริ่มงาน จากนั้นพวกเจ้าก็จะได้ออกเดินทางไปพร้อมกันอย่างมีความสุข”

เด็กน้อยกลืนน้ำลายอึกใหญ่ อดใจไม่ไหวจนต้องก้าวเข้าไปหยิบมาลูกหนึ่ง รอยนิ้วมือสีดำของเขาประทับลงบนหมั่นโถวสีขาวสะอาดจนเห็นได้ชัด เขาค่อยๆ บิแบ่งครึ่งอย่างระมัดระวัง แล้วยื่นชิ้นที่ใหญ่กว่าให้ท่านแม่

ส่วนคนอื่นๆ รอบข้างไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่น้อย หลังจากเห็นเจียงอินเสกอาหารออกมาจากอากาศธาตุ ทุกคนต่างปักใจเชื่อไปแล้วว่านางคือปีศาจ และไม่มีใครกล้าขโมยของจากมือปีศาจแน่นอน

“เจ้ากินเถอะ แม่ไม่หิว...” ท่านแม่ของเด็กน้อยร้องไห้จนน้ำมูกไหลยืด

ยายเด็กโง่นี่! ของจากปีศาจกินเข้าไปได้ยังไงกัน ไม่รู้เดี๋ยวจะถูกควักหัวใจหรือควักตับออกมาเมื่อไหร่

“ท่านแม่ ตอนนี้ข้าคือลูกผู้ชายของบ้าน ท่านต้องฟังข้า!”

เด็กน้อยทำหน้าขรึม ยัดเยียดหมั่นโถวครึ่งใหญ่ใส่มือมารดาอย่างดื้อรั้น ก่อนจะรีบงับหมั่นโถวชิ้นเล็กที่เหลือเข้าปาก อร่อย! รสชาติของหมั่นโถวแป้งขาวนี่มันอร่อยเหลือเกิน! นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้กินของดีขนาดนี้ เขาคงไม่ต้องกลายเป็นผีหิวโหยไปเสียแล้ว

“ท่านพี่สาวเซียน ข้าขอเปลี่ยนหมั่นโถวด้วยได้ไหมขอรับ?”

เด็กหญิงตัวน้อยร่างกายซูบผอมจนเหลือแต่กระดูกเดินออกมา เธอตัวเล็กกว่าเอวของเจียงอินเสียอีก ดวงตากลมโตจ้องมองหมั่นโถวในตะกร้าไม่วางตา

เจียงอินหยิกแก้มเธอเบาๆ

“ปากหวานจริงนะ เอาไปสองลูกเลย... พี่สาวจะขัดตัวเจ้าให้หอมฟุ้ง แล้วค่อยจับเจ้าลงหม้อต้มทีหลังนะ”

เด็กหญิงตัวน้อยรับหมั่นโถวไปอย่างสั่นกลัว วิ่งหนีก็ไม่กล้า ทำได้เพียงกลับไปกอดกับครอบครัวร้องไห้กันระงม

เมื่อร้องไห้จนพอใจแล้ว เจียงอินก็หยิบหมั่นโถวออกมาอีกตะกร้า สั่งให้เด็กน้อยทั้งสองไปยืนขนาบข้างเพื่อแจกให้คนละสองลูก วันนี้มื้อนี้ ปีศาจ.เจียง.อิน เป็นเจ้ามือเอง!

เด็กน้อยล้างมือจนสะอาดหยิบหมั่นโถวสองลูกยื่นให้คนข้างหน้า คนผู้นั้นหิวจนตาเหลือก แต่กลับส่ายหน้าแล้วถอยกรูด

ให้ตายเถอะ! ปีศาจตนนี้แค่กินเด็กสองคนยังไม่พอหรือยังไง นางจะกินพวกเขาทุกคนเลยเหรอ! หมั่นโถวแค่สองลูกจะมาซื้อชีวิตพวกเขาเนี่ยนะ? ฝันไปเถอะ!

เมื่อไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เด็กน้อยจึงยัดหมั่นโถวใส่มือแม่ตัวเอง “ท่านแม่... พี่สาวปีศาจออกจะเป็นคนดีนะขอรับ”

เขายังอยากเอาตัวเข้าแลกอยู่เลย... ต้องทำยังไงถึงจะดูดีขึ้นนะ?

ท่านแม่ของเด็ก “...” จบกัน ลูกข้าเสียสติไปแล้ว มีลูกบ้านไหนบ้างที่เอาแม่บังเกิดเกล้าไปสังเวย!

“ลูกเอ๋ย แม่ยังไม่อยากออกเดินทาง (ไปตาย) ตอนนี้...”

ในขณะที่ฝั่งเด็กน้อยยังคงงกๆ เงิ่นๆ แต่อีกฝั่ง เด็กหญิงตัวน้อยก็เริ่มเข้าแถวกันยาวเหยียด ใครที่คิดจะแซงคิวก็โดนคนขับรถม้าฟาดแส้ไล่จนต้องหดหัวกลับไปหมด เด็กน้อยมองภาพนั้นด้วยความมึนงง

หรือว่าทุกคนรังเกียจที่เขาหน้าตาอัปลักษณ์ เลยไม่ยอมรับหมั่นโถวจากเขา?

“ช่างเถอะ ไหนๆ ก็ดูเหมือนจะรอดไปไม่ถึงไหน ได้เป็นผีที่อิ่มท้องก่อนตายก็ยังดี”

ชายชราเดินไปหอบไป ใบหน้าที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนฉายแววปลดปล่อยและยอมรับชะตากรรม ในที่สุดแถวหน้าเด็กน้อยก็เริ่มยาวขึ้น หมั่นโถวสองลูกแลกกับชีวิต... ก็นับว่าไม่เลว...

ทว่าหมั่นโถวในตะกร้าของทั้งสองกลับดูเหมือนไม่มีวันหมด พอใกล้จะก้นตะกร้าเมื่อไหร่ ก็จะมีก้อนใหม่โผล่ออกมาแทนที่เสมอ เจียงอินนั่งอยู่ตรงกลาง กวาดสายตามองไปรอบๆ ในตัวคนพวกนี้ไม่มีเศษเสี้ยวของ ‘ศิลาวิญญาณ’ เลยสักชิ้นเดียว!

นี่เห็นนางเป็นคนโลภมากหรือยังไง? บ้าจริง! นางไม่ได้คาดหวังถึงร้อยแปดสิบชิ้นหรอกนะ แต่อย่างน้อยเศษหนึ่งก็ไม่ได้เชียวหรือ?

นางแจกจ่ายหมั่นโถวไปแล้วสามถึงสี่พันลูก ในที่สุดก็ไม่มีชาวบ้านอพยพหลงเหลือมาอีก และเช่นเคย... ไม่มีเศษเสี้ยววิญญาณโผล่มาเลยสักชิ้น เจียงอินเริ่มหดหู่

ภายใต้การคุมเชิงด้วยกำลังของคนขับรถม้า ตลอดทั้งวันมีคนตายไปเพียงสองคน ไม่มีใครกล้าก่อเรื่องอีก หลังรับหมั่นโถวแล้ว ทุกคนต่างคุกเข่าโขกศีรษะให้เจียงอิน พวกเขาตระหนักได้แล้วว่านางไม่มีเจตนาจะกินพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

นางเป็นปีศาจที่ดี! ต้องกราบไหว้บูชา!

เจียงอินดึงเศษเสี้ยว ‘กระดูกสันหลังฝ่ายอธรรม’ ออกมาจากพื้นที่ส่วนตัวแล้วฟาดลงไปสองฉาดเต็มแรง!

“จะดื้อรั้นไปถึงไหน! คิดว่าตัวเองเป็นรากบัวต้มหรือยังไงกัน!”

เศษเสี้ยวชิ้นนั้นสงบลงทันที จุดแสงจางๆ ที่มองไม่เห็นลอยละล่องออกมาจากฝูงชน ตกลงบนเศษเสี้ยวนั้นเพื่อลบเลือนความอาฆาตมาดร้ายออกไปทีละน้อย

“ท่านพี่สาวเซียน... ข้ามาให้ท่านกินแล้วเจ้าค่ะ”

เด็กหญิงตัวน้อยที่กินหมั่นโถวไปครึ่งลูก ดวงตาบวมเป่งคล้ายกบเศร้า เธอคุกเข่าต่อหน้าเจียงอินด้วยความสิ้นหวังแต่เด็ดเดี่ยว เธอไม่เคยได้กินอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน ได้กินก่อนตายเธอก็พอใจแล้ว

เจียงอินมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบหมั่นโถวถุงหนึ่งยื่นให้

“ปีศาจไม่กินเด็กผอมแห้งหรอก ผอมเกินไปมันไม่อร่อย แล้วถ้าอ้วนไปก็เลี่ยนเกินไปอีก”

เด็กหญิงเงยหน้าขึ้น แววตาในดวงตาเปล่งประกายดั่งโคมไฟระยิบระยับ แสงจุดหนึ่งที่สว่างไสวผิดปกติลอยหลุดออกมาตกลงบนเศษเสี้ยววิญญาณนั้น

“ท่านเป็นพี่สาวเซียนจริงๆ ด้วย!”

เจียงอินกระตุกยิ้ม พร้อมยัดลูกกวาดสองเม็ดใส่มือเธอ เด็กน้อยคนเดิมก็วิ่งร่าเข้ามาบ้าง เขาพยายามเช็ดหน้าตาให้สะอาดขึ้นเล็กน้อย หวังจะให้ปีศาจกินตัวเอง

เจียงอิน “เจ้ามันน่าเกลียดเกินไป ข้ากินไม่ลง”

เด็กน้อย : “...” ใจของเขาแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี

เจียงอินหันหลังเดินกลับเข้าลานบ้าน คนขับรถม้าโยนไก่ย่างครึ่งตัวที่เหลือให้เด็กน้อย เด็กน้อยรู้สึกว่าไก่ย่างไม่มีรสชาติอีกต่อไป เขาจ้องมองแผ่นหลังของเจียงอินแล้วหันไปพูดกับแม่

“ท่านแม่ ต่อไปข้าจะเป็นเด็กชายที่หล่อที่สุดให้ได้ พี่สาวปีศาจจะได้กินข้าลง!”

ท่านแม่ของเด็ก : “...” นางเกลียดเหลือเกิน! รู้แบบนี้ตอนนั้นคลอดออกมาเป็นไก่ย่างยังจะดีกว่า อย่างน้อยก็คงช่วยแก้หิวได้บ้าง!

เจียงอินนั่งอยู่ในลานบ้าน เงยหน้ามองท้องฟ้า คืนนี้ไร้จันทร์ ไร้ดวงดาว...ครู่ต่อมา คนขับรถม้าเดินกลับเข้ามาในลาน ในมือหิ้วคนสองคนไว้ ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ดูจากโหงวเฮ้งแล้ว... อ้อ เป็นพี่น้องกันนั่นเอง

นอกจากเสื้อผ้าจะขาดวิ่นแล้ว สีหน้าของพวกเขากลับดูดีกว่าพวกผู้อพยพคนอื่นๆ มาก

“พวกเจ้าติดตามข้ามาตั้งแต่ต้น แล้วเอาแต่ยืนดูเฉยๆ เนี่ยนะ?”

ตั้งแต่นางสังหารคนตระกูลหลิว ทั้งสองคนนี้ก็เฝ้าจับตาดูนางและติดตามมาตลอดทาง ลำบากตรากตรำทนหิวโหยจนขาสั่นพับ แต่กลับทำได้เพียงยืนน้ำลายสอเฝ้ามองนางแจกหมั่นโถวอยู่นานถึงสองชั่วยาม...

พวกเขามีปัญหาทางสมองกันหรือเปล่า?