ตอน 8

หลังจากกลุ่มเด็กน้อยถูกลากตัวออกไป เจ้าเอ้อร์โก่วก็หมอบลงกับพื้น คุ้ยหาลูกอมนมยี่ห้อกระต่ายขาวที่หายสาบสูญไปในพงหญ้าแห้ง

แต่น่าเสียดาย... มันคงถูกเด็กคนไหนสักคนแอบฉกไปซ่อนไว้แล้ว

เมื่อรู้ว่าลูกอมไม่มีวันกลับมา เจ้าเอ้อร์โก่วก็สะอื้นฮักอยู่บนพื้น จนกระทั่งได้ยินคนเรียกชื่อจึงยอมปาดน้ำตาแล้วลุกขึ้นยืน สภาพของเขาตอนนี้มอมแมมไปหมด ทั้งฝุ่นทั้งหญ้าแห้งเกาะติดตัวดูแล้วน่าสมเพชไม่น้อยแต่ก็ไม่มีใครสนใจหรอก เด็กในชนบทส่วนใหญ่ก็สภาพนี้กันทั้งนั้น พวกป้าๆ จนเจนตาไปหมดแล้ว

"เอ้อร์โก่ว รีบพูดมาเดี๋ยวนี้ว่าทำไมถึงไปใส่ร้ายสหายโม่! นี่ฟ้าจะมืดอยู่แล้ว อย่ามาอืดอาดชักช้า!"

"โธ่เอ๊ย น่าหงุดหงิดชะมัด รีบพูดมาเสียที..."

บรรดาหญิงสาวในหมู่บ้านที่กำลังร้อนใจอยากจะแบ่งเนื้อหมูป่าพากันเร่งเร้า สายตาก็เหลือบมองไปยังซากหมูป่าตัวเขื่องเป็นระยะ กลืนน้ำลายลงคอกันไปกี่รอบแล้วก็ไม่รู้

พวกป้าๆ ที่ก่อนหน้านี้มัวแต่ถกเถียงกันจนเสียเวลาต่างก็นึกเสียดาย หากไม่เพราะมัวแต่ทะเลาะกันป่านนี้คงแบ่งหมูเสร็จแล้วกลับไปต้มเนื้อกินที่บ้านอย่างมีความสุขไปแล้ว

ถูกกดดันจากรอบทิศทาง เจ้าเอ้อร์โก่วก็เกิดอาการตื่นกลัวอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เขาเหลือบมองทุกคนด้วยสายตาหวาดๆ ก้มหน้าก้มตานวดนิ้วตัวเองไปมาไม่รู้จะเริ่มอย่างไรดี

อาจเป็นเพราะเพิ่งหมอบลงกับพื้น กางเกงปะชุนของเขาที่ตรงหัวเข่าจึงขาดวิ่นดูอ่อนแอและน่าสงสาร แต่ไม่มีใครสนใจหรอก สิ่งเดียวที่พวกเขาแคร์คือเมื่อไหร่จะได้ส่วนแบ่งเนื้อหมูเสียที

สายตาทุกคู่จ้องเขม็งไปที่เอ้อร์โก่ว เห็นเขาก้มหน้าเงียบไม่ยอมพูดอะไรก็ยิ่งร้อนใจ มีป้าคนหนึ่งขยับเข้าไปใกล้ข้างหูคุณยายจ้าว ย่าของเอ้อร์โก่ว แล้วตะโกนเสียงดัง

"ยายจ้าว! รีบให้หลานชายคุณพูดความจริงออกมาเถอะ พวกเรากำลังรอแบ่งหมูกันอยู่! เจ้าเด็กนี่นิ่งเป็นสากกะเบืออยู่ได้ น่ารำคาญใจจริง..."

คุณยายจ้าวที่ยืนดู 'ละครใบ้' มาตลอดทางพอได้ยินเช่นนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบจูงมือเอ้อร์โก่วเดินไปหาโม่หราน เธออายุมากแล้ว ผมหงอกขาวเดินขากะเผลก เจ้าเอ้อร์โก่วกลัวย่าจะล้มจึงกำมือย่าไว้แน่น

ยายจ้าวรู้ดีว่าหลานชายของเธอเป็นเด็กดีการที่เขาทำผิดไปบ้างเธอก็รู้สึกเจ็บปวดใจ จึงพึมพำสั่งสอนตลอดทาง

"เอ้อร์โก่ว เดี๋ยวพูดเรื่องทุกอย่างให้ชัดเจนแล้วอย่าลืมขอโทษสหายโม่ด้วยนะ ทำผิดต้องกล้าที่จะยอมรับ..."

เธอไม่ต้องการคำตอบจากเอ้อร์โก่วหรอกเพราะต่อให้เขาตอบ เธอก็ไม่ได้ยินอยู่ดี หูของเธอใกล้จะหนวกสนิทแล้ว เธอแค่ต้องการให้หลานชายรู้ว่าเมื่อทำผิดก็ต้องขอโทษเท่านั้น

เอ้อร์โก่วก้มหน้าก้มตาเดินตามย่าไป เมื่อได้ยินคำสั่งสอนเขาก็ขานรับเสียงเบา เด็กน้อยตัวผอมแห้งราวกับไม้ไผ่ ผิวพรรณซีดเซียว ใบหน้าเลอะเทอะไปด้วยคราบน้ำตาและน้ำมูก

เมื่อมาถึงตรงหน้าโม่หราน คุณยายจ้าวใช้สายตาขุ่นมัวมองโม่หรานด้วยความรู้สึกผิด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

"สหายโม่ ป้าขอโทษด้วยนะ เป็นเพราะเอ้อร์โก่วยังเด็กไม่รู้ความ ป้าจะให้มันเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังเดี๋ยวนี้"

พูดจบเธอก้มมองเอ้อร์โก่ว ใบหน้าที่เคยดูใจดีกลับแฝงความเด็ดขาดขึ้นมาเล็กน้อย

"เอ้อร์โก่ว รีบพูดมาว่าเกิดอะไรขึ้น พูดให้ดังๆ"

เมื่อย่าสั่งมาต่อให้กลัวแค่ไหนเอ้อร์โก่วก็จำต้องตะโกนออกมา

"พี่สาวโม่ผมขอโทษครับ ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้ว ผมไม่ควรเห็นแก่ลูกอมแล้วโกหก วันนี้ตอนเที่ยงสหายหลินเป็นคนให้ลูกอมผมเม็ดหนึ่ง เธอสั่งให้ผมไปบอกคนอื่นว่าเห็นพี่ขึ้นไปบนเทือกเขาเก้ามังกรกับผู้ชาย... แต่จริงๆ แล้วผมไม่ได้เห็นอะไรเลยครับ"

สิ้นคำสารภาพ บรรดาป้าๆ ต่างพากันจ้องเขม็งไปที่หลินอีทันที

"ฉันบอกแล้วว่าต้องเป็นฝีมือมัน คนพวกนั้นยังไม่เชื่ออีก!"

"นั่นสิ ในสายตาฉันคนที่ทำตัวใจดีมีเมตตาแบบนั้นก็แค่แสร้งทำ จริงๆ แล้วจิตใจอำมหิตชะมัด ใช้ลูกอมแค่เม็ดเดียวมาล่อเด็กให้ทำชั่ว ทำตัวต่ำช้าจริงๆ"

"ถึงจะให้ลูกอมเยอะกว่านี้ก็ยังถือว่าเลวร้ายอยู่ดี สอนเด็กให้เสียคน จิตใจอำมหิตเกินไปแล้ว..."

"สหายโม่ไม่ใช่พี่น้องที่ดีของเธอหรือไง ทำไมถึงทำร้ายกันได้ลงคอ ช่างเนรคุณจริงๆ..."

"ฉันว่ามันเป็นพวกนางงูพิษ เห็นสหายโม่ได้รับพัสดุทีไรก็แบ่งของให้ตลอด แถมยังขยันช่วยงานมันอีก แต่มันกลับคอยขัดแข้งขัดขาแบบนี้ เลวทรามจริงๆ"

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความรังเกียจและดูถูก คนที่เคยออกโรงปกป้องหลินอีมาก่อนต่างพากันปิดปากเงียบสนิท กลัวว่าจะโดนหางเลขไปด้วย

ได้ยินถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังเหล่านั้น สีหน้าของหลินอีก็ยิ่งซีดเผือด เธอขยับปากพยายามจะดิ้นรนต่อสู้ ขอบตาแดงก่ำแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลพรากมองไปยังโม่หรานที่ยืนยิ้มเยาะเย้ยอยู่

"หรานหราน เธอเชื่อคำพูดของเอ้อร์โก่วจริงๆ เหรอ? ฉันแค่ใจดีให้ลูกอมเขาไปเม็ดหนึ่ง แต่ไม่ได้สั่งให้เขาไปปล่อยข่าวลือนะ เขาโกหก! เธอก็รู้จักฉันดีนี่ ต่อให้มดถูกเหยียบตายฉันยังรู้สึกสงสารเลย จะไปทำเรื่องต่ำช้าเลวทรามแบบนั้นได้ยังไง เธอดีกับฉันขนาดนี้ ฉันจำใส่ใจมาตลอดไม่มีวันทำร้ายเธอเด็ดขาด เชื่อใจฉันนะ..."

พูดไปเธอก็สะอื้นไห้ปิดหน้าปิดตา พลันเหลือบไปเห็นซุนฮ่าวอวี่กำลังมองตนเองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ใจของเธอก็สั่นไหวและสังหรณ์ใจไม่ดีในทันทีและก็เป็นอย่างที่คิด ซุนฮ่าวอวี่เอ่ยปากขึ้นว่า

"ผมขอพูดอะไรสักหน่อยเถอะ..."

ได้ยินเช่นนั้นหลินอีก็ตกใจรีบคว้าแขนเสื้อเขาไว้ กัดฟันพยักหน้าเบาๆ พลางขยับปากพูดโดยไร้เสียงว่า

"ฉันตกลงตามนั้น"

ซุนฮ่าวอวี่รอเพียงคำนี้แหละ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางแฉหลินอีหรอก เพราะถ้าผู้หญิงคนนี้ถูกส่งไปเข้าค่ายแรงงาน เขาก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย ผู้คนเห็นซุนฮ่าวอวี่พูดกั๊กไว้ก็พากันร้อนใจ

"สหายซุน จะพูดอะไรก็รีบๆ พูดสิ ไม่เห็นหรือไงว่าพวกเรากำลังรอแบ่งหมูกันอยู่?"

โม่หรานเหมือนจะรับรู้ถึงความกระหายเนื้อหมูของทุกคน จึงเอ่ยขึ้นเบาๆ

"เอาล่ะ ใครก็ได้ช่วยลากรถไปที่ลานนวดข้าวหน่อย ระหว่างทางก็คุยกันไปพลางๆ ก็แล้วกัน"

เดิมทีโม่หรานยังไม่ยอมเอ่ยปาก คนอื่นก็ไม่กล้าเร่งแต่พอเธออนุญาต หนุ่มฉกรรจ์สองสามคนก็รีบไปเข็นรถเข็นมาทันที พวกเขาตั้งใจจะช่วยกันยกหมูป่าขึ้นรถแต่โม่หรานกลับใช้มือข้างเดียวจับมันวางลงไปได้อย่างง่ายดาย

การได้เห็นพละกำลังมหาศาลของโม่หรานอีกครั้ง ทำให้ทุกคนกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว สายตาที่มองโม่หรานเปลี่ยนไปกลายเป็นความเคารพยำเกรง สหายโม่แรงเยอะจริงๆ สมเป็นคนทำงานเก่งกาจ

โม่หรานไม่สนใจสายตาเหล่านั้น เธอเดินนำหน้าไปยังหมู่บ้านขณะนี้ความทรงจำที่หายไปพันปีได้กลับคืนมาครบถ้วนแล้ว เธอรู้แล้วว่าลานนวดข้าวของหมู่บ้านอยู่ที่ไหน

เมื่อเห็นเธอเดินมุ่งหน้าไป หัวหน้าหมู่บ้านก็ตบไปที่ไหล่ของหัวหน้ากองกำลังอาสารักษาดินแดนอย่างหลี่ต้าขุยพลางบ่นพึมพำ

"มัวยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ รีบเอาหมูไปที่ลานนวดข้าวซิ จะได้แบ่งกันเสียที"

พูดจบเขาก็ไขว้หลังเดินตามโม่หรานไปติดๆ เขาต้องถามเสียหน่อยว่าสหายโม่คิดจะจัดการกับสหายหลินอย่างไร เอ้อร์โก่วปกติเป็นเด็กหัวอ่อนซื่อตรง คำพูดของเขาคงไม่โกหก... เด็กน้อยไร้เดียงสาจะมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรกัน

ทั้งหมดก็เพราะลูกอมเม็ดนั้นแท้ๆ รวมถึงคนที่ให้ลูกอมแล้วยุยงให้เขาโกหกต่างหากที่เป็นตัวการร้ายกาจที่สุด