ตอน 8

หลังจากเผยเจิ้งเหอเอ่ยถึงดันเจี้ยน เยี่ยอวี่เฟยจึงเหลือบไปเห็นว่าเวลาที่ระบบระบุไว้สำหรับการเปิดดันเจี้ยนนั้นเหลืออีกเพียง 41 นาทีเท่านั้น เธอถึงกับชะงัก นี่เธอใช้เวลาอ่านหน้าจอสาธารณะและจัดของไปนานขนาดนั้นเลยหรือ?

เมื่อเปิดหน้าต่างดันเจี้ยนในระบบดูก็พบว่าเป็นสีเทาทั้งหมด ไม่สามารถใช้งานได้ แต่ที่มุมขวาล่างของหน้าจอเธอแสดงข้อความว่า

【เศษเสี้ยวของดันเจี้ยนที่ 1 (2/4) สะสมครบสามารถเปิดใช้งานได้】

“พี่เผย ฉันดูแล้วค่ะ อินเทอร์เฟซเป็นสีเทาเหมือนกัน สงสัยต้องรอให้ถึงเวลากำหนดก่อน ตอนนี้ฉันขอแลกเปลี่ยนของบางอย่างก่อนนะคะ”

“ได้เลย ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้นะ”

ได้ยินเช่นนั้น เยี่ยอวี่เฟยก็มั่นใจได้ทันทีว่าฝั่งของเผยเจิ้งเหอต้องมีทีมงานอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นเขาจะกล้าการันตีได้อย่างไรว่าไม่ว่าเธอจะขาดอะไร เขาก็สามารถหามาให้ได้

ดีจังนะ... เยี่ยอวี่เฟยเองก็หวังว่าวันหนึ่งเธอจะมีกลุ่มคนที่ไว้ใจและสามารถฝากหลังให้กันได้บ้าง ‘เอ๊ะ? เรามีบัตรสร้างกลุ่มแชทอยู่นี่นา’

แม้ตอนนี้จะยังไม่มีพรรคพวก แต่เยี่ยอวี่เฟยก็ไม่คิดจะมอบมันให้เผยเจิ้งเหอหรือนำไปแลกเปลี่ยนกับใคร เธอตัดสินใจกดใช้งานด้วยตัวเอง ทันใดนั้นพื้นที่เล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นข้างหน้าจอสาธารณะ โดยมีเธอเป็นเจ้าของกลุ่มเพียงคนเดียว

กลุ่มนี้เล็กจริงๆ รองรับสมาชิกได้สูงสุดเพียง 10 คนเท่านั้น เยี่ยอวี่เฟยจึงดึงตัวเผยเจิ้งเหอ, ซือโหย่วหลี่ และคนอื่นๆ ที่เธอเคยแลกเปลี่ยนด้วยแล้วรู้สึกว่าไว้ใจได้ อย่างไช่เป่าเอ๋อร์และหวังเหว่ยเข้ากลุ่มทันที

เยี่ยอวี่เฟย : "สวัสดีทุกคนค่ะ ฉันเพิ่งสร้างกลุ่มนี้ขึ้นมา ฝากทุกคนรักษาความซื่อสัตย์ต่อกันด้วยนะคะ ส่วนฟังก์ชันของกลุ่มยังคงต้องรอการพัฒนาต่อไปค่ะ"

ไช่เป่าเอ๋อร์ : "พระเจ้า! สร้างกลุ่มได้ด้วยเหรอ? ทำยังไงเหรอคะ บอกหน่อยได้ไหม ฉันหาปุ่มสร้างไม่เจอเลย"

หวังเหว่ย : "น่าจะเป็นไอเทมหรืออะไรทำนองนั้นนะครับ เกมนี้ไม่มีฟังก์ชันสร้างกลุ่มให้เปล่าๆ แน่ ขอบคุณหัวหน้ากลุ่มที่ให้โอกาสผมได้เข้ามานะครับ เดี๋ยวผมจะลองศึกษาฟังก์ชันดู"

ไช่เป่าเอ๋อร์ : "หัวหน้ากลุ่มคะ ฉันมีน้ำมันค่ะ แต่ว่าอาหารฉันก็ไม่ได้ขาดแคลน หัวหน้ากลุ่มมีอะไรจะให้แลกเปลี่ยนไหมคะ?"

เยี่ยอวี่เฟยกำลังเขียนกฎของกลุ่มเพื่อระบุสิ่งที่เธอต้องการ เมื่อเห็นว่ามีน้ำมันและไช่เป่าเอ๋อร์ไม่ขาดแคลนอาหาร เธอจึงตอบกลับว่า

"แลกน้ำมัน 2 หน่วย กับไม้ 4 หน่วย ฉันจะทำคบเพลิงให้คุณอันหนึ่ง"

ไช่เป่าเอ๋อร์รีบส่งซองอั่งเปาระบุชื่อในกลุ่มมาทันที เยี่ยอวี่เฟยรับของและพบว่าเป็นวัตถุดิบสำหรับทำคบเพลิง 4 ชุด เธอไม่รอช้า วางของบนโต๊ะเครื่องมือแล้วเริ่มคราฟต์ทันที เพียง 30 วินาที คบเพลิงก็เสร็จสมบูรณ์

เยี่ยอวี่เฟยส่งคบเพลิงผ่านซองอั่งเปาให้ไช่เป่าเอ๋อร์ ก่อนจะเก็บอีกอันเข้ากระเป๋าเป้ของตัวเอง ในขณะที่กำลังจะดูว่ายาเสริมกายขั้นต้นมีหน้าตาอย่างไร

ซือโหย่วหลี่ก็พิมพ์ถามในกลุ่มว่า "ใช้หิน 20 ก้อน แลกขวานเหล็กได้ไหมครับ?"

เยี่ยอวี่เฟยดีใจมาก สิ่งที่ต้องการมาถึงแล้ว เธอรีบตอบกลับไปว่า "ได้ค่ะ ได้แน่นอน!"

หลังการแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น เยี่ยอวี่เฟยก็ติดตั้งพิมพ์เขียวเตาผิงไว้ที่ผนังฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน ทันใดนั้นไอหมอกก็ม้วนตัวขึ้น ปรากฏเป็นเตาผิงทรงสี่เหลี่ยมรูปลักษณ์โบราณติดอยู่บนผนัง

[ เตาผิง : สามารถเติมเชื้อเพลิง (ไม้, ถ่านไม้, ถ่านหิน) ได้ เตาผิงที่จุดติดจะให้ความอบอุ่น ขับไล่ความมืดมิด และป้องกันสัตว์ประหลาดทะเลที่หมายจะโจมตีแพ ]

เยี่ยอวี่เฟยครุ่นคิดแล้วหย่อนไม้ชิ้นหนึ่งลงไป เปลวไฟก็ลุกโชนขึ้นมาโดยอัตโนมัติ เธอพบว่าไม้หนึ่งชิ้นสามารถเผาไหม้ได้นานถึง 2 ชั่วโมง

เธอเลื่อนดาบเล่มยาว 2 เมตรไปวางไว้บนเตาผิง หยิบเนื้อปลาและเนื้อปูมาวางย่างบนตัวดาบแล้วโรยเกลือเล็กน้อย ระหว่างรอให้เนื้อสุก เยี่ยอวี่เฟยก็หยิบยาเสริมกายขั้นต้นออกมา ไม่มีคำแนะนำพิเศษใดๆ หน้าตามันเหมือนงาดำเม็ดใหญ่ธรรมดาๆ ที่ดูจืดชืดสิ้นดี

“ในนิยายบรรยายไว้ว่ายังไงนะ? อุ๊ย... นึกไม่ออกแฮะ จำได้แค่ว่ามันจะเพิ่มค่าสถานะสุ่ม 1-3 หน่วย”

เยี่ยอวี่เฟยถอดเสื้อผ้าและรองเท้าออกไปวางไว้บนเตียงไม้ข้างๆ นำเสื้อผ้าที่เปียกชื้นไปวางบนลังไม้ที่ยังไม่ได้แยกส่วนข้างๆ เตาผิง สองชั่วโมงน่าจะแห้งพอดี

เธอกลืนยาเสริมกายลงคอ ตอนแรกนึกว่าเม็ดใหญ่จะกลืนยาก แต่ปรากฏว่ามันละลายกลายเป็นของเหลวไหลลงคอในทันที เพียงครู่เดียว เยี่ยอวี่เฟยก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดราวกับถูกมดนับพันตัวกัดกินไปทั่วร่าง เธอขดตัวอยู่บนพื้น หยาดเหงื่อเริ่มซึมออกมา

เจ็บ! เจ็บเหลือเกิน! มันเป็นความเจ็บปวดที่ทำให้คนเราอยากจะดิ้นพล่านไปกับพื้น

ในตอนที่ใกล้จะหมดสติ เยี่ยอวี่เฟยก็กระแทกหัวตัวเองแรงๆ หนึ่งที ในใจพร่ำบอกตัวเองว่า เราทำได้ เราทำได้ ความเจ็บแค่นี้มันจะไปเท่าไหร่กันเชียว เราต้องผ่านมันไปได้ เราต้องรอด!

เมื่อคลื่นความเจ็บปวดจางหายไป เยี่ยอวี่เฟยรู้สึกเบาสบายตัวราวกับมีกระแสน้ำอุ่นไหลเวียนอยู่ภายใน ร่างกายและจิตใจฟื้นฟูเป็นปกติในทันที

ทว่าตัวเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เยี่ยอวี่เฟยจึงลุกขึ้นเดินออกไปนอกบ้าน ปล่อยให้สายฝนที่กำลังตกหนักชะล้างร่างกายถือเป็นการอาบน้ำไปในตัว

หนึ่งนาทีผ่านไป เมื่อรู้สึกว่าสะอาดแล้วเธอก็รีบวิ่งกลับเข้าบ้าน ใช้ผ้าที่เคยใช้ห่อตัวเช็ดเนื้อตัวก่อนจะรีบสวมเสื้อผ้าและรองเท้า เมื่อหันกลับไปมองเนื้อปลาและเนื้อปูบนดาบ พบว่ามันสุกจนส่งเสียงฉ่าและมีกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

เธอหยิบชุดช้อนส้อมไม้ ใช้ตะเกียบพลิกเนื้อปลาและเนื้อปูอีกด้าน ถึงตอนนี้เธอเพิ่งตระหนักว่าตั้งแต่กินยาไปจนถึงตอนนี้ เวลาผ่านไปไม่ถึง 5 นาทีเลยด้วยซ้ำ

“ระบบ แสดงค่าสถานะส่วนตัว”

หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏขึ้นตรงหน้า

[ พรสวรรค์ : ไม่มี ]

[ ร่างกาย : 5+1 (ในที่สุดคุณก็มีสมรรถภาพร่างกายเท่ากับคนปกติแล้ว) ]

[ พลัง : 3+1 (พลังที่เพิ่มขึ้นมา 1 หน่วยทำให้คุณรู้สึกหลงผิดว่าสามารถต่อยเสือตายได้ด้วยหมัดเดียว) ]

[ ความว่องไว : 7 ]

[ จิตใจ : 7+1 (โต้รุ่งกี่คืนก็ยังสดชื่น) ]

[ โชค : 9 ]

[ เสน่ห์ : 8 ]

[ ทักษะ : ไม่มี ]

[ ความอิ่ม : 67 (ค่าเต็ม 100 หากลดเหลือ 0 คุณจะอดตาย) ]

เยี่ยอวี่เฟยกำหมัดตัวเองมองหน้าจอแล้วแค่นหัวเราะ

“ฉันไม่ได้หลงตัวเองขนาดนั้นหรอกน่า ฉันเจียมตัวเป็นนะ จะทำได้ก็ต่อเมื่อแกเพิ่มให้ฉันอีกสัก 10 หน่วยต่างหาก”

ระบบนี้นี่มันดูถูกกันเกินไปแล้ว แต่เอาเถอะ อย่างน้อยแค่วันที่สองเธอก็แข็งแกร่งขึ้นแล้ว คงจะนำหน้าคนส่วนใหญ่ไปมากโขเลยใช่ไหม?

การใช้ดาบย่างเนื้อปลานี่มันยอดจริงๆ เธอคีบเนื้อปลาและเนื้อปูที่สุกแล้วใส่จาน หยิบสไปรท์ออกมาขวดหนึ่งแล้วเริ่มมื้อเย็นของตัวเอง เหลือเวลาอีก 26 นาที ดันเจี้ยนจะเริ่มขึ้นแล้ว เธอจึงรีบกินให้เร็วขึ้น

เมื่อเหลือเวลาอีกเพียง 20 นาที ทุกคนก็ได้รับแจ้งเตือนจากระบบ

【ผู้เล่นที่รัก ดันเจี้ยนประสบการณ์กำลังจะเปิดในอีก 20 นาทีข้างหน้า กรุณาเตรียมตัวให้พร้อม ขอให้ผู้เล่นทุกท่านสนุกกับการเล่นเกม】

【ผู้เล่นที่รัก คุณได้รับคำเชิญเข้าร่วมทีมในดันเจี้ยนประสบการณ์ ต้องการตอบรับหรือไม่?】

เมื่อเห็นชื่อผู้เชิญคือเผยเจิ้งเหอ เยี่ยอวี่เฟยจึงกดตกลงทันที ไม่นานนักเธอก็พบว่าหน้าต่างดันเจี้ยนเปลี่ยนจากสีเทาเป็นปกติ และที่หน้าประตูทางเข้าดันเจี้ยนประสบการณ์ก็ปรากฏรูปคนตัวเล็กๆ สองคนยืนจับมือเคียงข้างกัน

“พี่เผยคะ พลังของพี่น่ะเป็นอย่างไรบ้าง? ชอบใช้อาวุธใหญ่ๆ ไหมคะ?”