ตอน 11

ช่องเก็บของหนึ่งช่องสามารถบรรจุไอเทมชนิดเดียวกันได้สูงสุด 99 ชิ้น หากเกินกว่านั้นจะต้องใช้ช่องใหม่เพิ่ม

เดิมทีเยี่ยอวี่เฟยเข้าใจว่าอั่งเปาจะไม่จำกัดจำนวนสิ่งของ แต่ที่ไหนได้ ต่อให้เป็นอั่งเปาก็ไม่สามารถใส่ของเกิน 99 ชิ้นในช่องรวมได้เช่นกัน ดูท่าแล้วหากต้องการแลกเปลี่ยนของกันขนานใหญ่ คงต้องรอให้ระบบการค้าเปิดใช้งานเสียก่อน

เยี่ยอวี่เฟยเองก็นึกไม่ถึงว่าพอเอาของจากทั้งสองคนมารวมกันแล้วจะเยอะขนาดนี้ ไม่ลองไม่รู้ พอเห็นยอดรวมหลังตะลุยด่านปราบมอนสเตอร์ไปสองระลอก ก็เริ่มมีความรู้สึกเหมือนได้กลายเป็นคนรวยเข้าให้แล้ว

[ไม้ ×345, หิน ×155, ไขมันสัตว์ ×46, แท่งเหล็ก ×68, ทองแดง ×23, คริสตัล ×7, เชือก 5 เมตร ×6, ถ่านไม้ ×21, ถ่านหิน ×33, ดินทราย ×2, แผ่นไม้ปูพื้น 4 ตร.ม. ×1, เปลือกหอย ×11, ผ้าลายดอก ×3, ผ้าผืน ×1, ชิ้นส่วนดันเจี้ยนระดับ 2 ×1]

นี่ขนาดว่าหลายตัวยังไม่ได้ทันได้ไปสำรวจศพ และเผยเจิ้งเหอเองก็ดวงกุดใช่ย่อยแล้วนะเนี่ย

เยี่ยอวี่เฟยส่งไม้ไป 3 ชุด และหิน 1 ชุดให้เผยเจิ้งเหอ ส่วนเผยเจิ้งเหอก็นำเศษจิปาถะมาจัดรวมเป็นอั่งเปาสองฉบับส่งกลับมาให้เธอ ทำให้ตอนนี้ในช่องเก็บของของเยี่ยอวี่เฟย นอกจากอาวุธกับหีบไม้แล้ว ยังมีไม้ ×48, หิน ×56, ไขมันสัตว์ ×46 และแท่งเหล็ก ×68

"เราจะเข้าไปสำรวจข้างในเกาะต่อ หรือจะกลับไปที่ชายหาดแล้วรอฆ่าพวกมันอีกรอบดี?" เผยเจิ้งเหอรู้สึกว่าถ้าเป็นไปได้ เขาก็อยากจะอยู่ฆ่ามอนสเตอร์ไปเรื่อยๆ เพราะนอกจากจะได้คะแนนสะสมแล้ว ยังได้ของอีกเพียบ

เยี่ยอวี่เฟยกระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะชี้ไปที่ชายหาดที่ว่างเปล่า

"ไม่มีมอนสเตอร์ตัวใหม่เกิดแล้วล่ะ ไม่งั้นพี่เผยลองไปยืนรอตรงนั้นสักสองนาทีดูสิ ถ้ามันเกิดก็ฆ่า ถ้าไม่เกิดเราก็ค่อยเข้าสำรวจข้างในเกาะ"

ความจริงพิสูจน์แล้วว่าหากผู้เล่นรับมือไหว ระบบก็จะไม่ปล่อยให้คุณได้ปั๊มคะแนนง่ายๆ อีกต่อไป ทั้งสองเดินหน้าต่อ โดยคนหนึ่งถือดาบใหญ่กรุยทาง อีกคนถือฉมวกเดินตามติดไม่ห่าง

"ต้นไม้แถวนี้ดูแปลกตาจัง เราจะโค่นมันได้ไหมนะ?"

เยี่ยอวี่เฟยกล่าวพลางเปลี่ยนฉมวกในมือให้กลายเป็นขวานเหล็ก เธอเล็งไปที่ต้นไม้รูปร่างประหลาดตรงหน้าแล้วเหวี่ยงขวานเข้าใส่ลำต้นเต็มแรง

"เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

เยี่ยอวี่เฟยเห็นรอยบากตื้นๆ บนลำต้นแล้วก็ยอมถอยออกมาอย่างว่าง่ายเมื่อได้ยินเสียงเผยเจิ้งเหอ ดาบใหญ่ฟาดเฉียงลงไปอย่างรุนแรง ทว่าค่าความเสียหายที่แสดงขึ้นมากลับแทบไม่ต่างจากการที่เธอใช้ขวานเหล็กฟันเมื่อครู่เลย

ทั้งคู่เงียบไปชั่วขณะ เยี่ยอวี่เฟยยื่นขวานเหล็กในมือไปให้

"พี่เผยลองใช้ดูสิคะ บางทีขวานอาจจะเหมาะกับการตัดไม้มากกว่า"

"อืม"

สิ้นเสียงฟัน 'ฉับ ฉับ ฉับ' สามครั้ง ต้นไม้ต้นนั้นก็ล้มครืนลงมาทันที ทั้งสองย่อตัวลงข้างต้นไม้ที่ล้มลง พร้อมกับได้รับข้อความแจ้งเตือนจากระบบ [ได้รับไม้แดงชั้นสูง ×1]

"ไม้แดงชั้นสูง? ฉันได้ 1 ชิ้น คุณล่ะ?"

"เหมือนกัน"

เผยเจิ้งเหอแม้จะไม่รู้ว่ามันเอาไปทำอะไรได้บ้าง แต่ของที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า 'ชั้นสูง' ย่อมไม่ใช่ของธรรมดาแน่นอน เขาจึงกล่าวว่า

"งั้นฉันเป็นคนตัดไม้เอง ส่วนเธอก็ไปดูรอบๆ ว่ามีอะไรให้เก็บได้อีกไหม หรือไม่ก็หาหีบสมบัติ"

เยี่ยอวี่เฟยเริ่มออกเดินสำรวจ เธอพยายามมองหาสมุนไพรหรือผลไม้ที่คุ้นตา เธอหยิบหญ้าต้นหนึ่งขึ้นมาดูแต่ระบบไม่มีการแจ้งเตือน แสดงว่าเป็นแค่หญ้าไร้ค่า จึงทิ้งไปแล้วลองถอนต้นอื่นดูใหม่

ไม่รู้จักไม่เป็นไร ลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ ผลปรากฏว่าเธอเจอสมุนไพรแปลกๆ หลายชนิด

[ซานเยี่ยชิง (สามใบเขียว) ×3, แดนดิไลออน ×2, เฉียนหู ×1, ไป๋จู๋ ×1, ดอกลำโพง ×2]

การได้มาสัมผัสโลกในดันเจี้ยนช่างเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ มีของสารพัดประโยชน์และไร้ประโยชน์เต็มไปหมด แถมทุกครั้งที่เก็บสมุนไพรได้ เธอยังได้ยินเสียง 'คะแนน +1, +1, +1' ดังขึ้นในหัวตลอดเวลา

แต่จะมีเรื่องดีที่ได้ของฟรีแบบนี้จริงหรือ?

เยี่ยอวี่เฟยเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี แต่เมื่อหันไปเห็นเผยเจิ้งเหอยังคงตัดไม้อยู่อย่างราบรื่นก็คลายกังวลลง เธอลุกขึ้นยืนแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ ดูเหมือนว่าพอต้นไม้ถูกตัดออกไปเยอะขึ้น ทัศนวิสัยก็เริ่มดีขึ้นด้วย และที่เยื้องไปทางซ้ายมือเธอก็เห็นประกายสีเงินวับวาวอยู่ตรงมุมหนึ่ง

"พี่เผยคะ ดูตรงเยื้องไปทางซ้ายสิ เหมือนมีอะไรสีเงินๆ สะท้อนแสงอยู่ใช่ไหม?"

หลังเสียงต้นไม้ล้มดังสนั่น เผยเจิ้งเหอก็มองไปตามทิศทางที่เธอชี้ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

"เธอช่วยเก็บไม้ตรงนี้ให้หมด แล้วเราไปดูพร้อมกัน"

เขาเริ่มสังเกตเห็นแล้วว่า ถ้าเขาส่งไม้เข้ากระเป๋า จำนวนที่ได้จะน้อยกว่าการปล่อยให้เยี่ยอวี่เฟยเป็นคนเก็บ ซึ่งบางครั้งเธอได้ถึง 2 หรือ 3 ชิ้นเลยทีเดียว

เยี่ยอวี่เฟยรีบเก็บไม้จนเสร็จแล้วหยิบฉมวกขึ้นมาตามเผยเจิ้งเหอไปอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่หยุดฝีเท้าลงห่างจากหีบสมบัติสีเงินเพียงสามเมตร ไม่เคยเห็นหีบเงินมาก่อนเลย! มันวางอยู่ตรงนี้ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?

ทั้งคู่สำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างละเอียดดูเหมือนจะไม่มีสัตว์เฝ้าหีบจริงๆ สบตากันครู่หนึ่ง เผยเจิ้งเหอก็กล่าวว่า

"เธออยู่ที่นี่ เดี๋ยวฉันเข้าไปดูเอง"

"พี่เผยคะ ลองขยับไปอีกเมตรแล้วใช้ดาบยาวสองเมตรของคุณจิ้มหีบดูก่อนดีกว่าค่ะ"

"อืม"

ทันทีที่ใบดาบสัมผัสกับหีบ หัวงูสีน้ำตาลแกมเขียวขนาดมหึมาก็โผล่พรวดออกมาพร้อมกับลิ้นที่แลบออกมาขนาดพอๆ กับแขนเด็ก!

เผยเจิ้งเหอรีบพุ่งตัวไปข้างหน้าแล้วใช้สันดาบปัดหีบกระเด็นออกไปด้านข้าง ก่อนจะตวัดคมดาบกลับมาฟาดใส่เจ้าอสรพิษยักษ์อย่างรวดเร็ว

ทว่าเจ้างูนั่นกลับเพิกเฉยต่อความเสียหาย มันอ้าปากกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวพิษและกลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวล พุ่งเข้าใส่เผยเจิ้งเหออย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่หางของมันตวัดฟาดไปยังจุดที่หีบสมบัติกระเด็นไป

เยี่ยอวี่เฟยเป็นพวกกลัวงูเข้ากระดูกดำ ถึงตอนนี้ขาของเธอจะเริ่มสั่นพั่บๆ แต่เธอก็ต้องกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้กรีดร้องออกมา

เมื่อเห็นหีบสมบัติอยู่ห่างออกไปทางขวาไม่ไกลนัก เยี่ยอวี่เฟยคิดว่าเธอจะยอมแพ้ไม่ได้ ในเมื่อปลุกมันขึ้นมาแล้ว ถ้าไม่ได้หีบมาด้วยคงเสียของแย่!

เธอรวบรวมความกล้าพุ่งตัวเข้าไปหาหีบสมบัติอย่างทุลักทุเล นิ้วสัมผัสหีบปุ๊บก็เก็บเข้ากระเป๋าทันที ทว่าจังหวะนั้นเอง หางของงูก็ตวัดฟาดเข้าเต็มแรงจนตัวเธอกระเด็นไปกระแทกเข้ากับต้นไม้จนจุกแทบอาเจียนเป็นเลือด

เมื่อหันกลับไปมองเผยเจิ้งเหอกับงูยักษ์ ก็พบว่าปากของมันกำลังถูกดาบใหญ่ค้ำไว้อยู่ ทำให้งับไม่ลง เจ้าอสรพิษโกรธจัด มันส่ายหัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง

เผยเจิ้งเหอในตอนนี้ถือขวานเหล็ก ทั้งหลบทั้งฟันใส่เกล็ดงูจนเกิดรอยบากลึกบ้างตื้นบ้าง แต่กลับไม่สร้างความเสียหายที่เป็นชิ้นเป็นอันเลย

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่!

เยี่ยอวี่เฟยยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ร่างกายสั่นคลอนไปมา เธอไอออกมาสองครั้งก่อนจะหยิบฉมวกที่เหลืออยู่อีกเล่มแล้วขว้างใส่ดวงตาขนาดเท่าระฆังทองแดงของงูยักษ์สุดแรงเกิด

'เคร้ง!' เสียงบางอย่างแตกละเอียด ทั้งเยี่ยอวี่เฟยและเผยเจิ้งเหอได้ยินเสียงนั้นชัดเจน ก่อนที่ฉมวกจะร่วงหล่นลงมา

จากนั้นงูยักษ์ก็เริ่มดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง หางของมันฟาดทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า ไม่ใช่สิ... บนตางูมันมีชั้นป้องกันอยู่ด้วยงั้นเหรอ?!

เยี่ยอวี่เฟยเห็นเจ้างูนั่นกำลังพุ่งเข้ามาหาเธออย่างคลุ้มคลั่ง เธอจึงหยิบฉมวกอันสุดท้ายออกมาโดยไม่ลังเล และขว้างซ้ำไปยังดวงตาข้างซ้ายของมันสุดแรง!

ฉับพลัน ฉมวกเล่มนั้นก็ปักลึกเข้าที่ดวงตาซ้ายของอสรพิษยักษ์จนเลือดสาดกระจายออกมา…