ตอน 1

[ยินดีต้อนรับผู้เล่นกลุ่มแรกเข้าสู่เกมท้าทายการเอาชีวิตรอดกลางทะเล]

[คำเตือนระบบ 1: โปรดรักชีวิตและเล่นเกมอย่างจริงจัง ผู้เล่นทุกคนมีเพียงหนึ่งชีวิตเท่านั้น]

[คำเตือนระบบ 2: ช่วงคุ้มครองมือใหม่มีระยะเวลาเจ็ดวัน โปรดใช้โอกาสนี้อัปเกรดแพไม้ไผ่ของคุณให้เร็วที่สุด]

[คำเตือนระบบ 3: จะมีหีบสมบัติสุ่มปรากฏขึ้นในทะเลทุกวันตั้งแต่หกโมงเช้าถึงหกโมงเย็น พยายามอย่าลงน้ำในตอนกลางคืน เพราะอันตรายมาก!]

[...]

เยี่ยอวี่เฟยมองดูมหาสมุทรที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาเบื้องหน้า แผ่นแพไม้ไผ่ที่เหยียบอยู่มีขนาดเพียง 2x2 ตารางเมตร ซึ่งดูซอมซ่อเหลือเกิน หญิงสาวนั่งคุกเข่าอยู่กลางแพตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

เมื่อครู่เธอยังถูกคนผลักตกลงไปจากหน้าผาสูงชันอยู่เลยไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมถึงมาโผล่ในเกมเอาชีวิตรอดกลางทะเลได้ล่ะ?

ฮือ… น่ากลัวเหลือเกิน

เสียงระบบที่ดังไม่หยุดหย่อนทำให้เธอนึกถึงนิยายแนวเอาชีวิตรอดกลางทะเลที่เธอเพิ่งอ่านโต้รุ่งก่อนจะไปปีนเขาเสียสนิท ในนิยายเรื่องนั้นมีตัวประกอบหญิงและตัวร้ายชายที่มีชื่อแซ่เดียวกับเธอและพี่ชายของเธอเป๊ะๆ ซึ่งเธอก็เผลอด่าทอเนื้อเรื่องตอนที่อ่านอย่างเมามัน ยิ่งด่าสะใจตอนนั้น ตอนนี้ก็ยิ่งรู้สึกเสียใจภายหลังเหลือเกิน

การตกหน้าผาอาจไม่ตาย แต่ในเกมเอาชีวิตรอดนี้พลาดนิดเดียวคือถึงฆาต!

“เยี่ยอวี่เฟย ตั้งสติหน่อย! ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งกลัว ต้องคิดว่าจะเอาตัวรอดยังไง!” เธอพยายามปลอบใจตัวเอง

“แล้วต้องคิดด้วยว่าใครกันแน่ที่ลอบกัดหวังจะเอาชีวิตเธอ”

แม้จะบอกตัวเองด้วยเสียงดังฟังชัด แต่มันก็ไร้ผลขาทั้งสองข้างยังคงสั่นระริกไม่ยอมหยุด เธอหวังให้มันเป็นเพียงความฝัน แต่เธอก็ไม่เคยฝันอะไรที่สมจริงและล้ำสมัยขนาดนี้มาก่อน ทั้งเสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นชาและหน้าจอโปร่งแสงที่ลอยอยู่ตรงหน้า ราวกับกำลังเยาะเย้ยความอ่อนแอของเธอ

ใจเย็นๆ ไว้ เยี่ยอวี่เฟย คนที่ทะลุมิติมาได้แถมตกหน้าผาไม่ตาย ยังไงก็ต้องเป็น 'ผู้ถูกเลือก' เธอจะทำให้เสียชื่อเหล่าผู้ทะลุมิติไม่ได้เด็ดขาด!

ฮือ… แต่ก็นะ ยิ่งคิดยิ่งกลัว เธอไม่อยากเป็นผู้ถูกเลือกอะไรนี่เลย มีใครอยากได้โควต้านี้ไหม เธอจะยกให้!

เธอกำลังสติแตกเข้าไปทุกที ด้านหนึ่งก็ร้องไห้โฮ อีกด้านก็บังคับตัวเองให้เรียกเปิดกระเป๋าไอเทมผ่านกระแสจิต ในช่องว่างสิบช่อง มีเพียงช่องเดียวเท่านั้นที่มีของอยู่

“นำออกมา”

ทันใดนั้น คันเบ็ดตกปลาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ นี่กี่โมงแล้ว? พอนึกถึงเรื่องเวลา หน้าจอโปร่งแสงก็แสดงเวลาขึ้นมาทันที

วันที่ 1 มิถุนายน ปีศักราชเอาชีวิตรอดกลางทะเลที่ 1 เวลา 05:50:27 น.

ซึ่งเป็นช่วงที่เกมในนิยายเพิ่งเริ่มต้นพอดี

เยี่ยอวี่เฟยกำคันเบ็ดแน่นราวกับมันเป็นฟางเส้นสุดท้าย

“ใจเย็น... ใจเย็นน่าไอ้บ้าเอ๊ย! อีกสิบนาทีหีบสมบัติก็จะสุ่มปรากฏตัวแล้ว เยี่ยอวี่เฟย เธอทำได้! เธอต้องทำได้!”

เมื่อเริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง เยี่ยอวี่เฟยก็สั่ง “เปิดแผงข้อมูลส่วนตัว”

หน้าจอเปลี่ยนไปทันที

ชื่อ: เยี่ยอวี่เฟย (叶妤霏)

เพศ: หญิง

อายุ: 19 (นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่อายุจริงของเธอใช่ไหม?)

พรสวรรค์: ไม่มี

ร่างกาย: 5 (แน่ใจนะว่าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว?)

พละกำลัง: 3 (เธอจะยกอะไรไหวบ้างเนี่ย)

ความคล่องตัว: 7 (หนีตายคือเรื่องถนัดของเธอสินะ)

จิตใจ: 7 (สาวน้อยสติแข็งคือเธอเลย)

โชค: 9 (พระเจ้าช่วย! ค่าโชคของเธอเหนือกว่าคน 99.98% บนโลก)

เสน่ห์: 8 (เธอคือจุดที่โดดเด่นท่ามกลางผู้คน)

ทักษะ: ไม่มี

ความอิ่ม: 88 (ค่าเต็ม 100 ถ้าลดเหลือ 0 เธอจะอดตาย)

เยี่ยอวี่เฟยเห็นอายุแล้วเพิ่งนึกได้ว่าเธอคงเป็นการทะลุมิติมาทั้งวิญญาณ ซึ่งมันดูเพ้อฝันมาก แต่ในเมื่อการทะลุมิติเป็นเรื่องจริง การมาทั้งวิญญาณก็ดูเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว

อีกอย่างโลกเดิมของเธอก็ถูกบังคับให้เข้าเกมนี้กันหมดทั้งโลก ไม่ต้องไปพูดถึงหลักการวิทยาศาสตร์อะไรแล้ว ที่นี่มันโลกแห่งเกมที่เต็มไปด้วยความลึกลับต่างหาก

เมื่อความหวาดกลัวเริ่มจางหายไป ความมีเหตุมีผลก็เริ่มกลับมา ในช่วงเวลาปลอดภัยตราบใดที่ไม่หาเรื่องตายก็จะไม่ตาย ดังนั้นต้องใช้ช่วงเวลานี้อัปเกรดแพไม้ไผ่ให้ดีที่สุดเพื่อขยายพื้นที่เอาชีวิตรอด

ส่วนเรื่องการไปเกาะขาพระเอกในนิยายเหรอ?

ล้อเล่นน่า! พี่ชายแท้ๆ ของเธอกลายเป็นบอสตัวร้ายในนิยายไปแล้ว ส่วนเธอที่เป็นตัวประกอบปลายแถวก็เป็นแค่บันไดให้บรรดานางเอกเหยียบขึ้นไป ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนั้นเธอที่เป็นคนมีการศึกษาจะมีทางด่าทอแบบนั้นหรือ?

ช่างเถอะ เพื่อไม่ให้พี่ชายตัวร้ายต้องมาพยายามแก้แค้นให้เธอจนจบลงด้วยการเป็นศัตรูกับกลุ่มพระเอก เธอจะพยายามใช้ชีวิตให้ดี ส่วนนางเอกที่คิดจะใช้เธอเป็นบันไดเหยียบขึ้นไปน่ะเหรอ... ขอโทษทีนะ ชาตินี้ถ้าใครกล้าเหยียบหัวฉัน ฉันจะหักขาพวกแกให้ตายก่อน!

เพราะตอนอ่านนิยาย พี่ชายต้องตายเพราะแก้แค้นให้เธอมันน่าสมเพชเกินไป เธอที่ในชีวิตจริงมีพี่ชายที่รักเธอมากเหมือนกันจึงรู้สึกแค้นแทนเหลือเกิน

แต่คนทั่วโลกมีเยอะมาก แถมเกมยังแบ่งเป็นโซนๆ อีก โซนละหนึ่งล้านคน แล้วแบ่งตามประเทศอีกที การแข่งขันระหว่างประเทศอาจจะเริ่มขึ้นตั้งแต่ต้น แต่เรื่องการเอาชีวิตรอดคือหัวใจหลักของที่นี่

เยี่ยอวี่เฟยทุบขาที่ยังคงสั่นของตัวเองเบาๆ พยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป แม้ว่าการคิดเรื่องพวกนี้จะทำให้เธอกลัวน้อยลงก็ตาม

ตอนนี้ใกล้ถึงเวลาหีบสมบัติสุ่มแล้ว ด้วยค่าโชคที่สูงลิ่วของเธอ การจะตกหีบสมบัติมาเลี้ยงชีพคงไม่ใช่เรื่องยากเกินไป ถ้าไม่ได้จริงๆ ตกปลา ตกปู หรือกุ้งมาทำซาชิมิกินก็ยังได้

อ้อจริงสิ โซนต่างๆ ถูกแบ่งตามตารางของเกม ไม่รู้ว่าต้องรอถึงตอนรวมเซิร์ฟเวอร์ไหมถึงจะเจอพี่ชายอย่าง เยี่ยอวี่เซินได้ ตอนที่เกมมาเยือนโลก แสงไฟส่องลงมาเป็นช่องตารางขนาด 100x100 คนที่อยู่ในช่องเดียวกันถึงจะได้อยู่โซนเดียวกัน ใครจะไปรู้ว่ามันรวมโซนกันอย่างไร

เพราะตอนนี้เธอยังไม่มีเวลามาทำความเข้าใจความทรงจำของร่างเดิม ไม่รู้ว่าตอนที่เกมมาเยือน เยี่ยอวี่เซินอยู่ที่ไหน ความจำจากนิยายก็กระจัดกระจายเต็มที ตอนนี้อยากนึกอะไรสมองก็ว่างเปล่าไปหมด

หลังสูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง เยี่ยอวี่เฟยก็เหวี่ยงเบ็ดตกปลาลงไปในทะเลอย่างไร้ทิศทาง จะได้อะไรก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาแล้ว ระหว่างรอหีบสมบัติ เธอนึกขึ้นได้ว่าสามารถเปิดดูแชนเนลแชทในโซนได้ ทุกคนใช้ชื่อจริง แม้อาจจะเจอชื่อซ้ำแต่ก็เป็นโอกาสที่จะตามหาคนที่อยากพบได้ไม่ใช่หรือ?

เมื่อนึกถึงแชนเนลโซน ข้อความต่างๆ ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโปร่งแสงและเริ่มเลื่อนไหลอย่างรวดเร็ว

[...]