ตอน 2

[ซือโหย่วหลี่: ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยฉันที ฉันเพิ่งตกน้ำไป แล้วพยายามจะจับปลาด้วยมือเปล่า แต่ดันไม่ระวังเลยโดนปูยักษ์หนีบที่น่อง เลือดไหลไม่หยุดเลย ฉันจะตายเพราะเสียเลือดมากไปไหมเนี่ย?]

[หูต้าเหว่ย: ไอ้เวรตัวไหนมาล้อเล่นกับปู่แบบนี้ รีบพาปู่กลับไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกแกเจอดีแน่]

[หมิงเสี่ยวเสี่ยว: ตอนนี้ทุกคนรีบหยิบเบ็ดตกปลาในเป้ออกมาเตรียมตัวเถอะ หกโมงตรงแล้ว ซือโหย่วหลี่ เธอรีบตกหีบสมบัติเร็วเข้า เผื่อเปิดได้ยาห้ามเลือด]

แม้ช่องแชทจะเลื่อนไปอย่างรวดเร็ว แต่สายตาของเยี่ยอวี่เฟยกลับจับจ้องไปที่ชื่อ 'หมิงเสี่ยวเสี่ยว' หน้าจอเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว หมิงเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้พิมพ์อะไรต่อ ชื่อของเธอจึงถูกข้อความของคนอื่นดันหายไปจากหน้าจอในเวลาไม่นาน

[หวังเหว่ย: ผมอ่านคำแนะนำของเกมจบหมดแล้ว พวกเราเป็นแค่กลุ่มแรก อายุระหว่าง 18-50 ปี ส่วนต่ำกว่า 18 และมากกว่า 50 คือกลุ่มที่สองซึ่งเป็นกลุ่มสุดท้าย ถ้าใครมีญาติอยู่ในช่วงอายุนั้น เราต้องรีบอัปเกรดแพไม้ตามคำแนะนำของเกมและทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น เพื่อที่จะได้รับมือกับการมาถึงของครอบครัวได้ดีขึ้น]

[หลิวเจียเล่อ: แม่ครับ แม่ครับ แม่อยู่ไหน ผมไม่เล่นเกมแล้ว แม่รีบมารับผมกลับบ้านที]

[หลิวเจียเล่อ: แม่ครับ แม่ครับ แม่อยู่ไหน ผมไม่เล่นเกมแล้ว แม่รีบมารับผมกลับบ้านที]

[หูหมิงอวี่: หลิวเจียเล่อ แกเป็นบ้าอะไรวะ โตจนป่านนี้แล้วยังจะมานั่งเรียกหาแม่เหมือนเด็กอมมือ มีเวลามาเรียกแม่ สู้เอาเวลาไปหยิบเบ็ดในเป้ออกมาตกปลาไม่ดีกว่าเหรอ]

[หลิวเจียเล่อ: แม่ครับ แม่ครับ แม่อยู่ไหน ผมไม่เล่นเกมแล้ว แม่รีบมารับผมกลับบ้านที]

[หวังเหว่ย: เงียบเถอะ ตอนนี้พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว อุณหภูมิคงจะสูงขึ้นเรื่อยๆ อาศัยจังหวะที่ยังเย็นอยู่รีบเก็บหีบกับตกปลาให้ได้เยอะๆ นั่นแหละคือเรื่องสำคัญ]

[……]

ในพื้นที่แชทมีคนพูดคุยกันตลอด ทั้งพวกที่หวังดีเตือนสติ และพวกที่เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญด่าทอไปทั่ว ช่างเป็นแหล่งรวมคนสารพัดรูปแบบจริงๆ หมิงเสี่ยวเสี่ยว งั้นเหรอ?

ความแค้นในนิยายเอาไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้เยี่ยอวี่เฟยผ่านพ้นความหวาดกลัวในช่วงแรกมาได้แล้วและเริ่มตั้งสติได้

พอหกโมงตรงเป๊ะ เธอก็เห็นหีบสมบัติไม้ลอยตุ๊บป่องเข้ามาใกล้แพไม้ของเธอ

เธอหยิบเบ็ดขึ้นมาเตรียมเหวี่ยงออกไป แต่แล้วก็พบว่าตัวเบ็ดเหมือนจะเกี่ยวอะไรบางอย่างได้แล้ว ความรู้สึกตื่นตัวพุ่งพล่าน เธอพยายามออกแรงดึงคันเบ็ด จนกระทั่งรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงใกล้จะหมดลง “ปัง!” เสียงหนึ่งดังขึ้น ปลาตัวใหญ่ถูกเหวี่ยงขึ้นมาบนแพ

มันตกปลาได้โดยไม่ต้องใช้เหยื่อจริงๆ ด้วย!

ทันทีที่มือสัมผัสตัวปลา ระบบก็เด้งข้อความขึ้นมา : 【พบปลาทูบั้ง 1 ตัว สามารถแยกส่วนได้ ต้องการแยกส่วนหรือไม่?】

แน่นอนว่าต้องเลือกแยกส่วน ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องมานั่งถลกหนังปลาด้วยมือเปล่าแน่ๆ เมื่อเลือก 'ใช่' แสงสีขาวก็วาบขึ้น ระบบแจ้งเตือน : 【ได้รับเนื้อปลาสะอาดไร้มลทิน ×3】

เนื้อปลาไร้มลทินงั้นเหรอ?

แปลว่าถ้าเธอเสียดายปลาตัวใหญ่ขนาดนี้แล้วเลือกชำแหละเอง สุดท้ายอาจได้เนื้อปลาที่มีมลทินมา แล้วถ้าเธอกินเนื้อปลาพวกนั้นเข้าไป ตัวเธอก็คงค่อยๆ ถูกมลทินกัดกินไปด้วยสินะ?

ในนิยายทำไมไม่เห็นมีอธิบายเรื่องนี้เลยล่ะ? หรือเพราะเธอทะลุมิติมา กฎเกณฑ์บางอย่างเลยเปลี่ยนไป? หรือจริงๆ มันเคยมี แต่เธอจำไม่ได้เอง?

ไม่มีเวลาให้คิดมาก เพราะยังมีหีบสมบัติรอเธออยู่อีกใบ เยี่ยอวี่เฟยรีบเหวี่ยงสายเบ็ดออกไปทางหีบใบนั้นทันที เธอสาวสายเบ็ดลากหีบเข้ามาแล้วกอดหีบไม้ไว้บนแพอย่างดีใจ พลางถูมือไปมาแล้วพึมพำกับตัวเอง

“เจ้าที่เจ้าทางคุ้มครองด้วยเถิด เพี้ยง!”

เมื่อเปิดหีบออก เห็นลูกแก้วแสงสามลูกอยู่ข้างใน

เธอแตะลูกแก้วแรก ระบบแจ้งเตือน: 【ได้รับไม้ ×10】

ลูกแก้วอีกสองลูกแจ้งเตือนว่า: 【ได้รับน้ำแร่ ×2, ขนมปังชิ้นเล็กแสนอร่อย ×5】 และ 【ได้รับไม้ ×5, ก้อนเหล็ก ×1】

เยี่ยม! มีทั้งของกินและวัสดุ นี่มันจุดเริ่มต้นที่สมบูรณ์แบบชัดๆ!

“ระบบ อัปเกรดแพต้องใช้อะไรบ้าง?”

หน้าจอว่างเปล่าแสดงผลขึ้นมาทันที : การอัปเกรดแพ ระดับ 1 ต้องใช้ไม้ ×20 (ตอนนี้มี 15/20)

เยี่ยอวี่เฟยฮึกเหิมขึ้นมาทันที ขาดไม้แค่อีก 5 ชิ้นเธอก็อัปเกรดแพได้แล้ว ดูเหมือนช่วงเวลาปลอดภัยตอนต้นเกมจะอัปเกรดแพได้ไม่ยากเท่าไหร่นะ

เธอเก็บของทั้งหมดเข้าเป้ ส่วนหีบไม้ก็นำมาวางไว้ข้างตัว เอาไว้พิงเวลาเหนื่อย แถมยังช่วยให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นด้วย เธอหยิบน้ำแร่ขึ้นมาหนึ่งขวดดื่มไปหนึ่งในสามเพื่อบรรเทาความวิตกกังวลที่มักจะผุดขึ้นมาเป็นพักๆ

จากนั้นก็โยนเบ็ดตกปลาต่อ ไม่ว่าจะตกได้อะไรมันก็คือทรัพยากรทั้งนั้น

หลังจากนั้น เยี่ยอวี่เฟยก็มุ่งมั่นกับการตกปลาและมองหาหีบสมบัติรอบๆ โดยไม่ได้สนใจช่องแชทอีกเลย ตอนนี้เป้าหมายของเธอชัดเจนกว่าการไปนั่งพิมพ์โต้ตอบ

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าคันเบ็ดในมือขยับ เยี่ยอวี่เฟยตาเป็นประกายแล้วเริ่มออกแรงดึงเบ็ด คราวนี้หนักกว่าตอนลากปลาเสียอีก แย่แล้ว! เธอถึงกับต้องนอนหมอบไปกับแพด้วยความกลัวว่าถ้าพลาดพลั้งเธออาจจะตกลงไปในทะเล

“ว้าว! นี่มันหีบอะไรเนี่ย หีบทองแดงหรือหีบเหล็ก?”

ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม ตอนนี้เยี่ยอวี่เฟยหุบยิ้มไม่ได้เลย

【ได้รับหีบเหล็กกล้า 1 ใบ ต้องการเปิดหรือไม่?】

ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง เลือกเปิดไปเลย!

แต่ก่อนเปิดเธอก็ไม่ลืมร่ายคาถาเดิม “ฟ้าดินคุ้มครองด้วยเถิด… เปิด!”

ในหีบเหล็กไม่ได้มีของเยอะกว่าหีบไม้ มีลูกแก้วแสงสามลูกเหมือนเดิม

เธอหยิบลูกแรกขึ้นมา ระบบเตือน : 【ได้รับพิมพ์เขียวส่วนขยายเป้สะพายหลัง ×1】

ของดี! เสียดายที่มันเป็นแค่พิมพ์เขียว ต้องไปหาวัสดุมาสร้างเอง

รายละเอียดระบุว่าการขยายเป้ต้องใช้ผ้า ×2 และหินมิติ ×1 ดีมาก... เธอไม่มีทั้งสองอย่างเลย พิมพ์เขียวนี้กลับกลายเป็นของที่แย่งพื้นที่เป้เธอไปเสียเปล่า

เธอรีบแตะลูกแก้วอีกสองลูกที่เหลือ : 【ได้รับไม้ ×35】 และ 【พิมพ์เขียวสร้างฉมวกตกปลาขั้นสูง ×1】

เอ๊ะ! ไม้ครบแล้ว ระบบรีบอัปเกรดแพเดี๋ยวนี้!

【ต้องการอัปเกรดเป็นแพระดับ 1 หรือไม่? ไม้ 50/20】

“ตกลง!”

แสงสีขาววาบผ่านไป พื้นที่แพขยายตัวกลายเป็น 2×5 เมตร รวมเป็น 10 ตารางเมตร ยาวขึ้นเยอะ แต่ความกว้างยังน่าเป็นห่วงอยู่

เยี่ยอวี่เฟยเห็นว่าหีบเหล็กดูแข็งแรงดี เลยเอามาวางเป็นเก้าอี้นั่งพิงเสียเลย ส่วนกล่องไม้ก็เอาไว้ใส่พิมพ์เขียวกับน้ำและขนมปัง จะได้ประหยัดช่องในเป้

จากนั้น เธอก็เข้าสู่โหมด 'หุ่นยนต์ตกปลาและหีบ' อย่างเต็มตัว โยนเบ็ดและสาวสายลากกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่ทุกครั้งที่จะโชคดี บางครั้งก็ได้ขยะทะเลติดมาบ้างแต่บางครั้งก็ได้หีบสองใบติดกันจนเปิดไม่ทัน

ความเหนื่อยที่แสนสุขนี้ทำให้เธอมีกำลังใจเต็มเปี่ยม จนลืมความกลัวต่อท้องทะเลไปชั่วขณะ

หีบสมบัติจ๋า ปลาและปูทั้งหลายจ๋า... ทั้งหมดนั่นน่ะ ของฉันทั้งนั้น!