ตอน 33

ผู้เล่นส่วนใหญ่เสียชีวิตไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงกลุ่มผู้รอดชีวิตห้าคนในรถคันเดียว ซึ่งเห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังถูกฝูงซอมบี้ล้อมกรอบอยู่ในจุดนี้ หากหลินฮุยไม่โผล่มาช่วย พวกเขาคงสิ้นหวังและจบชีวิตลงไปนานแล้ว

การปรากฏตัวของรถบ้านหลินฮุยเปรียบเสมือนมหันตภัยที่บดขยี้ฝูงซอมบี้จนเละเป็นโจ๊ก ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้ทันท่วงที ในตอนนี้กลุ่มผู้รอดชีวิตต่างอ้าปากค้าง มองดูสัตว์ร้ายสีดำคันนั้นด้วยความตื่นตะลึงราวกับเทพเจ้าลงมาจุติ

“นั่น... นั่นมันรถระดับไหนกันถึงอัปเกรดได้ขนาดนี้?”

ชายหนุ่มหน้ากลมไว้เคราเคราถูมือไปมาพร้อมกลืนน้ำลายลงคอ ท่อเหล็กในมือเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

“รถถัง? รถหุ้มเกราะ? ไม่สิ... นี่มันบ้านทั้งหลังชัดๆ!” เพื่อนร่วมกลุ่มข้างๆ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความทึ่ง

“เมื่อกี้มัน... ใช้ปืนใหญ่ยิงไอ้พวกสัตว์ประหลาดนั่นจนเละเลยใช่ไหม? พลังทำลายขนาดนั้น... ลำกล้องต้องใหญ่แค่ไหนกัน!”

“แกร่งเกินไปแล้ว... ถ้าฉันมีรถแบบนี้บ้าง ฉันคงขับลุยไปได้ทั่วทั้งทางหลวงแล้ว!”

ความอิจฉา ริษยา และความตกตะลึง พุ่งพล่านอยู่ในสายตาของเหล่าผู้รอดชีวิต และเหตุการณ์ต่อมาก็ยิ่งทำให้โลกทัศน์ของพวกเขาพังทลายลงไปอีก

หลังจากรถบ้านสีดำที่ดูทรงพลังจอดสนิท มันไม่ได้ลงไปปล้นสะดมผู้รอดชีวิตเหมือนกับพวกนักล่ารายอื่น แถมยังไม่มีท่าทีว่าจะรีบจากไป

ประตูรถเปิดออก

เด็กสาวหน้าตาน่ารักในทรงผมหางม้ากระโดดลงมาจากรถ เธอไม่ได้ถือปืน แต่ถือกล่องเครื่องมือขนาดใหญ่ แล้วตรงดิ่งไปที่ซากรถพังๆ ข้างทางที่ถูกเผาจนเหลือเพียงโครง

“คันนี้แม้จะพังยับเยินแต่แชสซีส์ยังใช้ได้ เศษเหล็กพวกนี้เอาไปรีไซเคิลได้”

ซูชิงเฉี่ยนพึมพำกับตัวเองก่อนจะวางมือลงบนเศษซากเหล็กเหล่านั้น

“แยกส่วน!”

วูบ!

แสงสีฟ้าสว่างวาบ รถซากปรักหักพังขนาดใหญ่หายวับไปทันที กลายเป็นกอง “เศษเหล็ก” ที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ

“เขา... พวกเขากำลังทำอะไรกัน?”

“เก็บขยะเนี่ยนะ??”

เหล่าผู้รอดชีวิตหันมองหน้ากันด้วยความงุนงง สมองพวกเขาประมวลผลตามไม่ทัน ขับรถรบวันสิ้นโลกเกรดพรีเมียม ใช้ปืนกลลำกล้องน่าขนลุก พอฆ่ามอนสเตอร์เสร็จไม่ไปต่อ แต่กลับมา... เก็บขยะเนี่ยนะ?

จังหวะนั้นหน้าต่างรถบ้านก็เลื่อนลง หลินฮุยโผล่หน้าออกมา

“เพื่อนๆ ข้างหน้า ไม่ต้องเกร็งไปนะ”

พูดจบเขาก็ชี้ไปที่รถคันอื่นๆ ที่สภาพยังค่อนข้างดี

“เห็นพวกคุณเหลือรอดกันแค่ไม่กี่คน รถคันเดียวก็น่าจะพอใช้แล้ว เพื่อลดน้ำหนักในการบรรทุก เดี๋ยวรถคันที่เหลือผมจะเก็บไปรีไซเคิลให้เอง”

ชายหนุ่มหน้ากลมไว้เคราสูดลมหายใจรวบรวมความกล้าแล้วฉีกยิ้ม “พี่ครับ พี่ช่วยชีวิตพวกเราไว้ ของพวกนี้พี่เอาไปเถอะครับ สมควรแล้ว”

หลินฮุยพยักหน้า รู้จักวางตัวดีนี่ ขณะที่เขากำลังจะปิดหน้าต่าง เสียงของชายหน้ากลมก็ดังขึ้นมาอีกครั้งด้วยความนอบน้อม “พี่ครับ... พวกเราขอติดตามพี่ไปด้วยได้ไหม?”

ผู้รอดชีวิตคนอื่นต่างจ้องมองหลินฮุยด้วยสายตาคาดหวัง หลังจากเห็นความแข็งแกร่งของเขา ทุกคนต่างก็อยากจะเกาะขาพี่เบิ้มคนนี้ไว้

“ใช่ครับพี่!”

“พวกเราไม่กลัวลำบาก กินน้อย แถมชอบอดหลับอดนอน จะให้พวกเราเป็นวัวเป็นม้าใช้งานยังไงก็ได้ ขอแค่ให้พวกเราได้ตามพี่ไป!”

ชายหน้ากลมกัดฟันแน่น หยิบขวดยาเสริมพลังยีนระดับต้นออกมา “นี่คือยาที่ผมเพิ่งได้มาครับ ยกให้พี่เลย ขอแค่พี่เมตตาพาพวกเราไปด้วย” เขาเป็นคนละเอียดอ่อนและดูออกว่าหลินฮุยไม่ใช่คนชั่ว

“ยาเสริมพลังยีนระดับต้น?” หลินฮุยชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “เอามาดูหน่อย”

ชายหน้ากลมโยนขึ้นไป หลินฮุยรับมาตรวจสอบดู มันคือยาเสริมพลังยีนระดับต้นจริงๆ ของหายากขนาดนี้ยังกล้าให้ นี่ถือว่าใจถึงใช้ได้!

หลินฮุยส่ายหน้ามองชายหน้ากลม “เสียใจด้วยนะ ผมไม่มีความคิดที่จะสร้างกิลด์หรือรับลูกน้องหรอก...”

ชายหน้ากลมแสดงสีหน้าผิดหวังออกมาอย่างเห็นได้ชัด ทว่าในตอนนั้นเองหลินฮุยก็เปลี่ยนเรื่อง “แต่... เห็นแก่ยาเสริมพลังยีนขวดนี้ ผมพอจะทำธุรกิจกับพวกคุณได้!”

“ธุรกิจ?” ชายหน้ากลมทำหน้าสงสัย

“ใช่” หลินฮุยตวัดสายตามองผู้รอดชีวิตทุกคน ก่อนจะมาหยุดที่ชายหน้ากลม “ผมต้องการเศษเหล็กจำนวนมหาศาล พวกคุณไปรวบรวมมาแล้วเอามาขายให้ผม หรือแลกเปลี่ยนเป็นสิ่งของก็ได้”

“แลก... แลกกับอะไรครับ?” ชายร่างผอมใส่แว่นถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“น้ำมันเอนกประสงค์, น้ำดื่มบริสุทธิ์, เนื้อกระป๋อง, ผัก... หรือแม้แต่ปืนและอาวุธ”

น้ำเสียงของหลินฮุยเต็มไปด้วยแรงดึงดูดใจ

“เศษเหล็ก 3,000 หน่วย แลกน้ำมันเอนกประสงค์ 1 หน่วย หรือของที่มีมูลค่าเท่ากัน”

“ไม่ว่าจะหามาจากไหน หรือได้มาด้วยราคาเท่าไหร่ ผมจะรับซื้อในเรทนี้ตลอด! รวบรวมมาได้เท่าไหร่ ผมเหมาหมด!”

“จ่ายของทันที ไม่โกงแน่นอน”

เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าผู้รอดชีวิตต่างยืนอึ้งอยู่ที่เดิม

“เศษเหล็กแลกน้ำมันเนี่ยนะ?!”

ในโลกนี้เศษเหล็กจะมีค่าอะไร? ต่อให้เป็นพาหนะระดับ 2 วัสดุที่ต้องใช้อัปเกรดก็ต้องเป็นเหล็กกล้าชั้นดี ไม่ใช่เศษเหล็กพวกนี้ ในโลกใบนี้ตามซากปรักหักพังหรือข้างทางมีเศษเหล็กเกลื่อนไปหมด มันแทบไม่มีมูลค่าอะไรเลย!

พวกเขามองหลินฮุยด้วยความไม่อยากจะเชื่อ นึกว่าเขาพูดล้อเล่นกันเสียอีก ใครจะเอาทรัพยากรไว้รอดชีวิตมาแลกกับขยะกัน!

ทว่าหลินฮุยที่นั่งอยู่ในรถกลับยกยิ้มมุมปาก เขาจะไม่รู้ความคิดของพวกนี้ได้อย่างไร?

เศษเหล็กอาจจะไร้ค่าในสายตาคนอื่น แต่เขามีฉายา 【สังเคราะห์ไร้ขีดจำกัด】!

เศษเหล็กพวกนี้พอสังเคราะห์ในอัตราส่วน 10:1 ก็จะได้เหล็กกล้าชั้นดี พอสังเคราะห์เพิ่มก็กลายเป็นเหล็กหุ้มเกราะกันกระสุน สังเคราะห์ต่ออีกก็ได้ไทเทเนียมอัลลอยความทนทานสูง และหากสังเคราะห์ไปเรื่อยๆ ก็จะกลายเป็น 【ไทเทเนียมอัลลอยสีน้ำเงิน】 ที่หายากยิ่งในโลกนี้!

น้ำมันเอนกประสงค์ 1 หน่วย แลกเศษเหล็ก 3,000 หน่วย สุดท้ายสังเคราะห์ออกมาเป็นไทเทเนียมอัลลอยสีน้ำเงินได้ถึง 0.3 หน่วย! นี่มันโคตรคุ้ม!

หลักๆ คือเขาไม่มีเวลาไปนั่งไล่เก็บพวกนี้เอง ไม่อย่างนั้นต้นทุนคงต่ำกว่านี้อีก

แน่นอนว่าต้องเหลือส่วนต่างผลกำไรให้คู่ค้าด้วย

ขณะที่ความคิดโลดแล่น หลินฮุยก็พูดขึ้นอย่างราบเรียบว่า

“ถ้าจะทำธุรกิจกัน ก็แอดเพื่อนมาสักคน เดี๋ยวเราค่อยดีลกันผ่านระบบซื้อขายของเกม”

เงียบไปครู่หนึ่ง ชายหน้ากลมก็พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ผมเอาด้วยครับ!”

นี่คือโอกาส ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้โกหก พวกเขาอาจได้จุดเปลี่ยนในการลืมตาอ้าปาก! ลองดูก็ไม่เสียหายอะไร!

หลินฮุยยิ้มแล้วสอบถามชื่อและไอดีของอีกฝ่าย ขณะนั้นซูชิงเฉี่ยนขึ้นรถมาพอดี หลินฮุยปิดหน้าต่างแล้วขับรถบ้านจากไป ทิ้งให้ชายหน้ากลมและพวกอีกสี่คนยืนงงกันอยู่ตรงนั้น

“เขาจะไม่ได้ล้อเราเล่นใช่ไหม?” ชายใส่แว่นพึมพำ

“ไม่รู้สิ แต่ดูไม่เหมือนคนที่จะมาทำอะไรเสียเวลาแบบนั้นนะ” ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มส่ายหัวเบาๆ

“หลี่เซี่ยน คนใหญ่คนโตคนนั้นแอดเพื่อนคุณมาหรือยัง?”

ชายหน้ากลมเพิ่งได้สติ เปิดหน้าจอส่วนตัวดู คำขอเป็นเพื่อนปรากฏขึ้นตรงหน้า

“หลิน... หลินฮุย?”

ชื่อนี้ทำไมฟังดูคุ้นหูจัง? หญิงสาวตบมือเข้าหากันแล้วอุทานอย่างตื่นเต้น

“จำประกาศเซิร์ฟเวอร์เมื่อสองวันก่อนได้ไหม? ผู้เล่นที่ทำภารกิจ ‘สังหารบอสระดับสาม’ คนแรกได้ก็ชื่อหลินฮุยนี่แหละ!”

“เขาคนนั้นเองเหรอ!”

“มิน่าล่ะถึงเก่งขนาดนี้!”

“เฮ้อ! น่าเสียดายที่เขาไม่เห็นหัวเรา!”

“ถ้าได้เขาเป็นแบ็กอัปในวันสิ้นโลกแบบนี้คงดี!”

“ยังไม่สายเกินไปหรอก!” หลี่เซี่ยนลูบเคราตัวเอง สายตาเป็นประกาย

“ท่านผู้นั้นไม่ได้ให้โอกาสทางธุรกิจกับเราเหรอ?”

“พวกเราทำให้เขาเต็มที่ไปเลย!”

ทุกคนพยักหน้าอย่างหนักแน่น “อื้ม! ในเมื่อเขาต้องการเศษเหล็ก งั้นพวกเราจะขุดเศษเหล็กทั้งเขตนี้มาให้หมดเลย!!”

หลี่เซี่ยนเหลือบมองระบบแล้วยิ้ม “ท่านเทพหลินส่งเสบียงมาให้เราด้วย”

“เสบียง?” คนอื่นถาม “มีอะไรบ้าง?”

“มีอาหารกับน้ำ ดื่มน้ำมันเอนกประสงค์ 50 หน่วย แล้วก็ระเบิดมือ 10 ลูก ปืนไรเฟิลหนึ่งกระบอก พร้อมกระสุนอีก 50 นัด!”

หลี่เซี่ยนรายงานของที่ได้รับมา

“เขาใจดีจัง” ทุกคนทั้งดีใจและประหลาดใจ

หญิงสาวคิดอะไรบางอย่างออก

“นี่น่าจะเป็นค่าตอบแทนของ ‘ยาเสริมพลังยีนระดับต้น’ ขวดนั้น... นั่นก็แสดงว่าหลินฮุยตั้งใจจะร่วมธุรกิจกับเราจริงๆ!”