ตอน 32

ยามเที่ยงวัน แสงอาทิตย์ลอดผ่านกลุ่มเมฆสีเทาหนาทึบลงมา กลิ่นอายของฝุ่นทรายแห้งผากผสมกับกลิ่นเน่าเหม็นจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ

“โครมมม”

พื้นดินสั่นสะเทือนเลือนลั่น สัตว์ร้ายเหล็กกล้าขนาดมหึมาที่มีสีดำสนิทดุจหมึก กำลังบดขยี้ผ่านเส้นทางที่พังทลายด้วยท่าทีที่ดุดันและไม่อาจต้านทานได้

นี่คือรถบ้านระดับ Lv.4 ที่ผ่านการอัปเกรดมาแล้ว

น้ำหนักตัวที่น่าสะพรึงกลัวถึง 40 ตัน ประกอบกับยางล้อที่กว้างใหญ่พร้อมแสงออร่าสีทองหม่นจากฉายา【ไม่มีวันสึกหรอ】 ทำให้รถคันนี้ส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำดังก้องในทุกย่างก้าวที่ขับเคลื่อน

ภายในห้องปฏิบัติการบนชั้นลอย เสียงของหลิวซีดังผ่านลำโพงรถออกมา น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เยือกเย็น และเฉียบขาด

“ตรวจพบขบวนรถเล็กๆ อยู่ด้านหน้า 1.5 กิโลเมตร มีฝูงซอมบี้ล้อมอยู่ราวๆ สองร้อยตัว ในจำนวนนั้น...”

หลิวซีหยุดเว้นจังหวะ น้ำเสียงดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“นอกจากซอมบี้ทั่วไปแล้ว ยังพบมอนสเตอร์สายพันธุ์ใหม่ ร่างกายบวมอืด สีเขียวทั้งตัว น่าจะเป็น 「นักกัดกร่อน」 ที่ผู้เล่นคนอื่นพูดถึงในช่องแชทเขต นอกจากนี้ยังมีพวก 「นักล่า」 ที่เคลื่อนที่เร็วมาก มันถนัดลอบเร้นไปตามเงามืดของซากปรักหักพังค่ะ”

“ในที่สุดก็มีของเล่นใหม่ให้ลองสักทีสินะ?”

หลินฮุยที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับกวาดสายตามองขบวนรถที่ถูกล้อมอยู่ไกลๆ ก่อนจะหันไปจับจ้องยังมอนสเตอร์ชนิดใหม่ทั้งสอง

เขาวางมือข้างหนึ่งบนพวงมาลัย แววตาเรียบเฉยดุจผิวน้ำ ทว่าแฝงไปด้วยความคาดหวัง

การชนแต่ซอมบี้กระจอกที่เอาแต่ร้องโหยหวนไปวันๆ มันเริ่มจะน่าเบื่อเต็มทีแล้ว

“เกาะให้แน่นๆ ผมจะเร่งความเร็วแล้วนะ”

มุมปากของหลินฮุยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเหยียบคันเร่งมิดเท้า!

“วูบ——!!!”

เครื่องยนต์คำรามก้องดั่งมังกรยักษ์ที่ตื่นจากนิทรา

สัตว์ร้ายเหล็กกล้าสีดำพุ่งทะยานด้วยแรงปะทะมหาศาล พุ่งตรงเข้าใส่ฝูงซอมบี้เบื้องหน้าโดยไม่ลดความเร็วและไม่คิดจะหลบหลีก!

นี่คือการบดขยี้ด้วยพละกำลังล้วนๆ!

“โฮก!!”

พวกซอมบี้ดูเหมือนจะไม่เคยเจอ “อาหาร” ที่หยิ่งยโสขนาดนี้มาก่อน พวกมันคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่ หวังจะใช้กรงเล็บแหลมคมฉีกกระชากเปลือกเหล็กของรถคันนี้

ทว่ามันก็เป็นเพียงมดปลวกที่พยายามจะโค่นต้นไม้

“ปัง ปัง ปัง ปัง!”

เสียงดังสนั่นราวกับแตงโมถูกทุบด้วยค้อนหนักๆ ดังขึ้นระงม ซอมบี้ระดับ 2 ที่พุ่งเข้ามาแนวหน้าสุด ทันทีที่สัมผัสกับใบมีดกวาดล้างที่วาววับ ร่างกายของพวกมันก็ขาดสะบั้นเป็นสองท่อนก่อนจะถูกม้วนเข้าไปใต้ท้องรถ

ตามมาด้วยเสียงกระดูกแตกละเอียด พวกมันกลายเป็นกองเนื้อบดสีแดงฉาน กลายเป็นพรมปูทางให้รถของหลินฮุยพุ่งผ่านไปโดยไม่สะดุดแม้แต่นิดเดียว!

“อยู่นั่น! หลังซากปรักหักพังทางซ้าย!” เสียงของหลิวซีดังขึ้น

มอนสเตอร์ตัวหนึ่งที่มีร่างกายบวมกลมดิก ผิวหนังสีเขียวประหลาดโผล่หัวออกมาจากหลังซากปรักหักพัง มันอ้าปากกว้างแล้วพ่นของเหลวกรดสีเขียวข้นออกมาใส่รถบ้าน

“ฉ่า ฉ่า ฉ่า——”

เมื่อกรดหยดลงบนเกราะไททาเนียมอัลลอยของรถ ควันสีขาวก็พวยพุ่งขึ้นมา

“คำเตือน! ตรวจพบการโจมตีด้วยกรด สารเคลือบผิวชั้นนอกเสียหาย 0.1%”

“แค่นี้เนี่ยนะ?”

หลินฮุยแค่นหัวเราะ

กรดพวกนี้อาจกัดกร่อนเหล็กกล้าหรือเกราะกันกระสุนทั่วไปได้ แต่วัสดุรถบ้านของเขามันคือไททาเนียมอัลลอยความเข้มข้นสูงที่มีคุณสมบัติทนทานต่อการกัดกร่อน การโจมตีพวกนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการเกาให้คัน

“หลิวซี จัดการมันที เห็นแล้วขัดตา”

“รับทราบค่ะ”

“ปัง!”

เสียงปืนดังสนั่นดังกังวานมาจากห้องชั้นลอยบนหลังคารถ

หัวของ “นักกัดกร่อน” ที่กำลังเตรียมพ่นกรดในซากปรักหักพังระเบิดกระจายทันที ของเหลวสีเขียวสาดกระเซ็น

“ปัง! ปัง!”

อีกสองนัดซ้อน

กระสุนแต่ละนัดพรากชีวิตของ 「นักกัดกร่อน」 ไปอย่างแม่นยำ ฝีมือปืนของหลิวซีหลังจากผ่านการฝึกฝนในสนามจริงมาหลายวัน ก็บรรลุถึงขั้น ‘คนกับปืนเป็นหนึ่งเดียว’ แล้ว

เธอไม่จำเป็นต้องรอให้หลินฮุยหยุดรถ แม้ในขณะที่รถกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง เธอก็คำนวณระยะดักหน้าและยิงเข้าจุดตายได้อย่างไร้ที่ติ!

“บอสคะ ทางขวา! มีบางอย่างกำลังมา!”

ซูชิงเฉี่ยนที่นั่งข้างๆ ร้องเตือนพร้อมชี้ไปที่เงามืดทางขวามือ

ร่างเงาสีดำหลายร่างกำลังกระโดดไปมาตามซากรถเหมือนภูตผี นั่นคือ 「นักล่า」 ที่มีกรงเล็บยาวสามสิบเซนติเมตรเป็นประกายโลหะ พวกมันพยายามอาศัยความเร็วอ้อมเลี่ยงใบมีดกวาดล้างด้านหน้า เพื่อมาลอบโจมตีล้อยางจากด้านข้าง

“คิดจะตลบหลังงั้นเหรอ? ถามผมก่อนหรือยัง?”

หลินฮุยแววตาคมกริบ นิ้วกดลงบนปุ่มยิงสีแดง

“ลองของใหม่กันหน่อย... ปืนใหญ่กล 30 มม. ระบบล็อกเป้าอัตโนมัติทำงาน!”

เหนือหลังคารถ ปืนใหญ่กลที่เพิ่งอัปเกรดมาหันขวับ ส่งเสียงฟันเฟืองโลหะกระทบกันน่าสะพรึงกลัว

“ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!”

ไม่ใช่เสียงปืนกลที่รัวเร็ว แต่เป็นเสียงระเบิดหนักหน่วงดั่งกลองรบ!

กระสุนระเบิดเจาะเกราะ 30 มม. แต่ละนัดนั้นรุนแรงพอๆ กับระเบิดมือลูกย่อมๆ

「นักล่า」 ตัวแรกที่กระโดดอยู่กลางอากาศถูกกระสุนยิงเข้าที่ช่วงเอวเต็มๆ

“โครม!”

ร่างกายท่อนบนและท่อนล่างของมันขาดออกจากกัน ส่วนกลางลำตัวถูกพลังงานมหาศาลจากการระเบิดเปลี่ยนเป็นละอองเลือดหายไปทันที!

นี่ไม่ใช่แค่การฆ่า แต่มันคือการลบให้หายไป!

พวกนักล่าที่เหลือเห็นดังนั้นต่างส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวและหันหลังวิ่งหนี

แต่หลินฮุยจะปล่อยให้วัตถุดิบเคลื่อนที่พวกนี้รอดไปได้ยังไง?

เขาควบคุมปืนใหญ่กล กวาดผ่านสนามรบราวกับเคียวของยมทูต

กำแพงพังทลาย ซากรถระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ในพื้นที่ที่กระสุนผ่านไป ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดรอดชีวิตได้

เวลาผ่านไปเพียงห้านาที

การต่อสู้ก็จบลง

หรือจะพูดให้ถูกคือ มันไม่เรียกว่าการต่อสู้ แต่มันคือการสังหารหมู่และการล้างบางฝ่ายเดียว

รถบ้านจอดสนิทอยู่ใจกลางสนามรบที่เต็มไปด้วยซากศพ

“บอสคะ สรุปผลการสังหาร ซอมบี้ 250 ตัว นักกัดกร่อน 5 ตัว และนักล่า 12 ตัว เก็บไอเทมดรอปอัตโนมัติเรียบร้อยแล้วค่ะ”

ซูชิงเฉี่ยนรายงานด้วยความตื่นเต้น “ดวงเราดีมากเลยค่ะ! นอกจากเสบียงทั่วไปแล้ว ยังได้ยีนส์โอสถขั้นต้นหนึ่งขวด! แถมยังมีพวกยาลดความดันกับยาปฏิชีวนะหายากด้วยค่ะ!”

“ยีนส์โอสถขั้นต้นงั้นเหรอ? แจ่ม!”

หลินฮุยพยักหน้า แต่เขายังไม่รีบร้อนออกรถ

สายตาของเขาจับจ้องไปที่จุดหนึ่งไม่ไกลออกไป

ที่นั่นมีกลุ่มผู้รอดชีวิตกลุ่มเล็กๆ ที่มีรถกระบะเก่าๆ 5 คันและรถเก๋งดัดแปลง กำลังหมอบตัวสั่นเทาอยู่หลังซากปั๊มน้ำมัน...