ตอน 28

หลังจากนั้น หลินฮุยก็ถามคำถามเพิ่มเติมอีกหลายข้อ ซึ่งหลิวซีบางเรื่องก็ตอบได้ แต่บางเรื่องเธอก็ไม่รู้เช่นกัน

หลินฮุยบันทึกข้อมูลเหล่านั้นไว้ในหัวอย่างแม่นยำ ในโลกวันสิ้นโลกที่ไม่รู้อนาคตเช่นนี้ ความรู้ก็คือขุมพลังชนิดหนึ่ง!

ในตอนนั้นเอง เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่า 'ฉายาระดับทองทุกเลเวล' ของเขานั้น ถือเป็นความเชี่ยวชาญด้วยหรือไม่? มันจะถูกนับรวมอยู่ในหมวดวิชาจิตวิญญาณหรือเปล่า?

ไม่สิ!

ความคิดนั้นเพิ่งผุดขึ้นมา หลินฮุยก็ส่ายหัวปฏิเสธ

'ฉายาระดับทองทุกเลเวล' มันคือโปรแกรมโกง! มันคือสิ่งที่เสียงจากมิติเบื้องบนกล่าวไว้ในตอนที่เขาได้รับระบบนี้มา

อีกอย่างทั้งหลิวซีและซูชิงเฉี่ยนต่างก็เคยบอกว่า หลังจากปลุกพลังความเชี่ยวชาญแล้ว พลังจิตจะเพิ่มขึ้น แต่ค่าพลังจิตของเขายังคงอยู่ที่ 5 ซึ่งเป็นระดับของคนธรรมดาเท่าเดิม

อย่างหลิวซีและซูชิงเฉี่ยนที่เป็นผู้เล่นระดับความเชี่ยวชาญขั้น 1 ทั้งคู่มีพลังจิตอยู่ที่ 25

แล้วตกลงต้องทำอย่างไรถึงจะปลุกพลังความเชี่ยวชาญได้? เขาเคยถามหลิวซีแล้ว แต่เจ้าตัวก็ไม่รู้เหมือนกัน บางคนตื่นมาก็เป็น บางคนกำลังกินข้าวอยู่ หรือแค่เหม่อลอยไปครู่เดียวก็ปลุกพลังได้แล้ว

สรุปสั้นๆ คือ... แล้วแต่ดวง!

หลินฮุยดึงสติกลับมา เขาสบตากับดวงตาเย็นชาของหลิวซีแล้วถามด้วยความสงสัย

“จริงสิ เธอรู้ข้อมูลพวกนี้ได้ยังไง? ดูไม่เหมือนข้อมูลที่คนคนเดียวจะหาได้ แถมในช่องแชทประจำเขตก็ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้ด้วย”

หลิวซีเผยอปากสีแดงระเรื่อตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“กิลด์ระดับท็อปจะมีช่องทางแลกเปลี่ยนข่าวสารกัน และก่อนหน้านี้ฉันเป็นรองหัวหน้ากิลด์ ‘สมาคมกุหลาบ’ ก็เลยได้เข้าถึงข้อมูลพวกนี้เป็นธรรมดา”

“อย่างนี้นี่เอง” หลินฮุยพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะชี้ไปยังกองโลหะผสมด้านหลัง

“ข้อมูลมีประโยชน์มาก โลหะผสมไทเทเนียมความแข็งแกร่งสูง 200 หน่วยนั่น ยกให้เธอแล้วกัน”

หลิวซีถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอเตรียมจะลุกขึ้นยืน แต่ทันใดนั้น อาการวิงเวียนอย่างรุนแรงก็ถาโถมเข้าใส่ ขาของเธออ่อนแรงจนทรุดเข่าลงกับพื้นทันที

“แค่ก แค่ก...”

เธอเอามือปิดปาก ในฝ่ามือเต็มไปด้วยเลือดสีดำสนิท

“คุณหลิว!” ซูชิงเฉี่ยนอุทานเสียงหลง พลางชี้ไปที่แขนซ้ายของหลิวซี “แขนของคุณ...”

บาดแผลบนแขนซ้ายของหลิวซีมีเลือดสีม่วงดำไหลซึมออกมา นั่นคือรอยแผลที่ถูกไวท์ธอร์นเฉี่ยวในตอนนั้น เชื้อไวรัสได้แพร่กระจายไปเสียแล้ว

“บัดซบ...”

หลิวซีมองดูบาดแผลของตัวเอง แววตาฉายชัดถึงความสิ้นหวัง เธอไม่คิดเลยว่าดวงของตัวเองจะซวยขนาดนี้ แค่รอยแผลถลอกนิดเดียวกลับติดเชื้อไวรัสเข้าไปได้!

ในวันสิ้นโลกที่ขาดแคลนทั้งยาและหมอ การติดเชื้อไวรัสจากสัตว์ประหลาดระดับ 3 แบบนี้ แทบไม่ต่างอะไรกับการประกาศโทษประหารชีวิต ไม่สิ ต่อให้เป็นในโลกเดิมก็เถอะ การติดเชื้อไวรัสจากพวกสัตว์ประหลาดนั้นรักษาได้ยากเย็นแสนเข็ญ

เธอรู้ดี เพราะตอนที่ยังอยู่ในสมาคมกุหลาบ เคยมีเพื่อนร่วมทีมถูกซอมบี้ข่วน ต่อให้ใช้ยาปฏิชีวนะไปก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายก็ต้องมองดูอีกฝ่ายกลายเป็นซอมบี้ไปต่อหน้าต่อตา

เธอไม่ยอมรับโชคชะตาแบบนี้หรอก... จะต้องมาตายที่นี่จริงๆ งั้นเหรอ?

“อยากรอดไหม?”

เสียงเรียบเฉยดังขึ้นเหนือหัว หลิวซีเงยหน้าขึ้นเห็นหลินฮุยกำลังยืนมองเธอจากด้านบน ในมือถือหลอดแก้วขนาดเล็กที่เรืองแสงสีเขียวอ่อน

【ยาปฏิชีวนะประสิทธิภาพสูง】

รูม่านตาของหลิวซีหดวูบ นั่นคือฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิตเธอได้!

“เงื่อนไขของคุณคืออะไร?” เธอเป็นคนฉลาด ยาหายากระดับนี้ เขาไม่มีทางให้ฟรีแน่

หลินฮุยเขย่ายาในมือ “ฉันเห็นว่าฝีมือการยิงปืนของเธอใช้ได้ แถมหัวไวด้วย”

“ฉันกำลังขาดสไนเปอร์ มาเข้าร่วมกับรถบ้านของฉันซะ”

“ไม่มีทาง” หลิวซีกัดฟัน ความทะนงตนในแววตาไม่ได้เลือนหายไปแม้จะอยู่ในสถานการณ์คับขัน

“ฉันจะไม่เป็นลูกน้องให้ใครอีกแล้ว”

เธอเคยเป็นถึงประธานสาวผู้กุมบังเหียนธุรกิจในโลกเดิม ต่อให้มาอยู่ในวันสิ้นโลก เธอก็ไม่ยอมก้มหัวให้ใครและต้องการสร้างกิลด์เป็นของตัวเอง นั่นคือเหตุผลหลักที่ทำให้เธอตัดสินใจออกจากสมาคมกุหลาบ

“เหอะ” หลินฮุยยิ้ม ไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด กลับกันเขาราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว

“งั้นเปลี่ยนข้อเสนอเป็นแบบนี้”

“ถือซะว่านี่คือการทำธุรกิจ”

“ยาขวดนี้ ซื้อแรงงานของเธอจนกว่าภารกิจที่ ‘เมืองปูซาน’ จะจบลง”

“ระหว่างนี้เธอคือลูกจ้างชั่วคราว มีหน้าที่คอยสนับสนุนการโจมตีระยะไกล เมื่อภารกิจ ‘ฝ่าวิกฤตปูซาน’ จบลง ถ้าเธออยากไป ฉันถึงขั้นช่วยเธอแย่งชิงพาหนะคันใหม่ให้เลยก็ได้ ว่าไง? ธุรกิจนี้เธอไม่ขาดทุนหรอกมั้ง?”

หลิวซีอึ้งไป เธอเป็นลูกจ้างชั่วคราว?

เธอมองดวงตาของหลินฮุยที่ดูสุขุมเกินอายุ ก่อนจะมองบาดแผลที่แย่ลงเรื่อยๆ ของตัวเอง ถ้าไม่ตกลงตอนนี้ก็ต้องตาย แต่ถ้าตกลง อย่างน้อยก็ได้รอดไปถึงปูซาน แถมยังมีโอกาสตั้งตัวใหม่ได้อีกครั้ง

ในฐานะประธานบริษัท เรื่องการคำนวณความคุ้มค่าแบบนี้ เธอคิดเลขในใจได้ชัดเจนที่สุด

“...ตกลง”

หลิวซีกัดฟันยื่นมือที่สั่นเทาออกไป

“ส่งยามา ฉันตกลงเป็น... ลูกจ้างชั่วคราวของคุณ”

หลินฮุยยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วโยนยาขวดนั้นไปให้เธอ เหตุผลที่เขายอมเสียยาหายากเพื่อช่วยหลิวซี เพราะเขาเห็นแววในความสามารถของเธอจริงๆ หลิวซีเคยอยู่ในกิลด์ใหญ่ รู้เรื่องราวเยอะ ฉลาด และยังเป็นผู้เล่นสายเชี่ยวชาญการใช้ปืน...

การรวมบัฟทั้งหมดนี้เข้าด้วยกัน จะกลายเป็นตัวช่วยสำคัญในการทำภารกิจที่ปูซานให้สำเร็จอย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น... เขาเชื่อว่าอีกไม่นาน หลิวซีจะต้องไม่อยากจากรถบ้านของเขาไปไหนแน่

เมื่อคิดได้ดังนั้น มุมปากของหลินฮุยก็ยกยิ้มขึ้น “ยินดีต้อนรับเข้าสู่ทีม”

“ชิงเฉี่ยน พยุงเธอขึ้นรถไป”