ตอน 16

หลินฮุยเหลือบมองเกราะป้องกันที่ด้านหน้าของรถบ้าน ซึ่งมีกระดูกแหลมของเจ้า ‘หนามขาว’ ปักคาอยู่

เพียงแค่กระดูกชิ้นเดียวก็ทำให้ค่าป้องกันของรถลดลงไปถึง 2% แล้ว หลินฮุยไม่ได้ลงจากรถไปจัดการมันในทันที แต่ขับรถเข้าไปใกล้ซากศพของเจ้าหนามขาวตัวนั้นก่อน แล้วใช้ฟังก์ชัน 【เก็บอัตโนมัติ】 กวาดไอเทมดรอปทั้งหมดเข้าสู่พื้นที่เก็บของ

จากนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรถถังหลักที่จอดนิ่งสนิทอยู่ไม่ไกล

นี่มันก้อนเนื้อชิ้นโตชัดๆ!

ถึงแม้สายพานจะขาดและป้อมปืนจะพังยับเยิน แต่แผ่นเหล็กกล้าทางทหารหนักกว่าสิบตันนั่นคือของจริง! ถ้าเขาสามารถแยกชิ้นส่วนมันได้ ปริมาณเหล็กกล้าพิเศษในมิติจัดเก็บของเขาก็จะเพิ่มขึ้นอีกโขเลย

หลินฮุยจอดรถเทียบข้างรถถัง เตรียมจะออกคำสั่ง ‘แยกชิ้นส่วน’

แกรก

เสียงเสียดสีของโลหะที่แหลมบาดหูจู่ๆ ก็ดังขึ้น ฝาครอบบนหลังคารถถังค่อยๆ เปิดออกเป็นช่องโหว่ ตามมาด้วยมือสีขาวสะอาดมือหนึ่งยื่นออกมา แล้วออกแรงดันฝาครอบนั้นอย่างทุลักทุเล

เด็กสาวในชุดกันหนาวที่ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำมันเครื่องปีนออกมาจากรถถังอย่างสภาพดูไม่ได้ เธอไอออกมาอย่างรุนแรง ดูท่าทางจะอึดอัดอยู่ในรถถังที่อบอ้าวมานานเต็มที

“แค็ก... แค็กๆ...”

เด็กสาวดูอายุราวๆ สิบแปดสิบเก้าปี เธอเงยหน้าขึ้นและประสานสายตากับหลินฮุยที่อยู่ในรถบ้านพอดี

“ในรถยังมีคนรอดอยู่?”

นั่นเหนือความคาดหมายของหลินฮุยไปหน่อย เขาคิดว่าคนข้างในคงถูกแรงกระแทกจากเจ้าหนามขาวนั่นเล่นงานจนตาย หรือไม่ก็อดตายไปนานแล้ว

ซูชิงเฉี่ยนมองรถบ้านสีดำคันโตที่จอดสงบนิ่งอยู่ตรงหน้า พร้อมกับปืนกลบนหลังคาที่ยังคงคายความร้อนออกมา และสุดท้ายสายตาเธอก็ไปหยุดอยู่ที่ศพของเจ้าหนามขาวระดับ 3 ที่ถูกกำจัดไป ความตกตะลึงฉายชัดขึ้นในแววตาของเธอ

“นายเป็นคนฆ่าเจ้าตัวกลายพันธุ์ระดับ 3 นั่นเหรอ?”

“นายคือ... หลินฮุย?”

เธอเห็นประกาศเต็มหน้าจอเมื่อครู่นี้เหมือนกัน ไม่นึกเลยว่าผู้เล่นที่โดนประกาศชื่อจะอายุน้อยขนาดนี้

หลินฮุยนั่งอยู่บนเบาะคนขับ กำลังชั่งใจว่าควรจะไล่เธอไปแล้วแยกชิ้นส่วนรถถังดีไหม หญิงสาวพยุงตัวกับป้อมปืนรถถัง พยายามยืนให้ตรงก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ฉันชื่อ... ซูชิงเฉี่ยน ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะ”

ซูชิงเฉี่ยน?

หลินฮุยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ชื่อนี้คุ้นหูชะมัด

เขานึกออกแล้ว ผู้เล่นที่เคยเอา ‘กระสุนปืนลูกซองพิเศษ’ มาแลกกับ ‘ยาปฏิชีวนะ’ ของเขาในช่องทางการค้า ดูเหมือนจะชื่อนี้สินะ มิน่าล่ะถึงหนีรอดออกมาจากโรงงานร้างได้ ที่แท้ก็เพราะขับรถถังนี่เอง!

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก”

น้ำเสียงของหลินฮุยยังคงเรียบเฉย ไม่มีท่าทีจะลงจากรถ

“ฉันแค่จะมาจัดการเจ้าตัวระดับ 3 แล้วก็บังเอิญเล็งรถถังเธอไว้เฉยๆ ในเมื่อเธอยังไม่ตาย งั้นฉันก็ไม่แยกชิ้นส่วนแล้วกัน”

พูดจบหลินฮุยก็เตรียมเข้าเกียร์เพื่อขับออกไป การจะแยกชิ้นส่วนพาหนะได้ เจ้าของต้องเสียชีวิตก่อน ในเมื่อซูชิงเฉี่ยนยังมีชีวิตอยู่ เขาก็ทำไม่ได้

ถึงแม้ว่าการฆ่าเธอจะทำให้เขาได้รถถังไปแยกชิ้นส่วนแต่จะให้ฆ่าคนเพื่อเอาทรัพยากร... ตอนนี้เขายังทำใจไม่ได้ ในโลกวันสิ้นโลก ทรัพยากรสำคัญก็จริง แต่ถ้าต้องทิ้งความรู้สึกผิดชอบชั่วดีไป วันหนึ่งเขาก็คงกลายเป็นเพียงซากศพที่เดินได้และไร้หัวใจ

เห็นหลินฮุยกำลังจะไป ซูชิงเฉี่ยนก็ร้อนรนขึ้นมาทันที

“เดี๋ยว! อย่าเพิ่งไป!”

เธอไม่สนภาพลักษณ์อีกต่อไป สไลด์ตัวลงมาจากรถถังแล้ววิ่งโซซัดโซเซมาขวางหน้ารถบ้านไว้

“รถถังฉันพังแล้ว! สายพานขาด แกนส่งกำลังก็พัง! ตอนนี้มันขยับไม่ได้เลย!”

“ขอร้องล่ะ ช่วยพาฉันไปด้วยเถอะ! ฉันยอมจ่ายค่าตอบแทนให้!”

หลินฮุยเหยียบเบรกแล้วก้มมองเธอจากมุมสูง ซูชิงเฉี่ยนในตอนนี้แม้ใบหน้าจะเปื้อนคราบน้ำมันจนเหมือนแมวน้อย แต่แววตานั้นกลับสดใสและเด็ดเดี่ยว ไม่ได้มีแววอ้อนวอนอย่างคนอ่อนแอ แต่เป็นท่าทีของการเจรจาอย่างเท่าเทียม

“ค่าตอบแทน?” หลินฮุยยิ้มมุมปาก นิ้วเคาะพวงมาลัยเบาๆ

“คิดว่าเธอจะมีอะไรมาเป็นค่าตอบแทนให้ฉันได้ล่ะ?”

“อาหารฉันก็ไม่ขาด น้ำหรือน้ำมันอเนกประสงค์ฉันก็มีเหลือเฟือ...”

“ถ้าเธอคิดจะเอาเรือนร่างหรือความสวยมาแลก...” หลินฮุยไล่สายตามองเธอขึ้นลง

“เสียใจด้วยนะ ฉันไม่ได้ขาดดอกไม้ประดับแจกัน” ซูชิงเฉี่ยนเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพูดเบาๆ

“ฉันไม่ใช่ดอกไม้ประดับแจกัน!” เธอสูดหายใจลึกราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้

“ฉันปลุกพลัง ‘พรสวรรค์เฉพาะทาง’ ได้!”

“พรสวรรค์เฉพาะทาง?”

หลินฮุยทวนคำ เขามักเห็นกิลด์ใหญ่ๆ ประกาศรับสมัครผู้เล่นที่มีพรสวรรค์นี้ในช่องแชทส่วนรวมเสมอ พรสวรรค์นี้มันคืออะไรกันแน่?

ในตอนนั้นเอง ซูชิงเฉี่ยนก็เปิดหน้าต่างระบบให้หลินฮุยดู

【ชื่อ : ซูชิงเฉี่ยน】

【พรสวรรค์ : เครื่องจักรกล (ระดับ 1)】

【ความสามารถ : มีความเชี่ยวชาญด้านโครงสร้างกลไกโดยธรรมชาติ เป็นช่างเครื่องมือหนึ่ง ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการซ่อมแซม ดัดแปลง และแยกชิ้นส่วนพาหนะได้อย่างมหาศาล】

“พรสวรรค์เครื่องจักรกล?”

แววตาของหลินฮุยไหววูบขึ้นมาในที่สุดพรสวรรค์นี้... น่าสนใจไม่เลว เห็นว่าหลินฮุยเริ่มสนใจ ซูชิงเฉี่ยนก็รีบฉวยโอกาสนั้นทันที เธอชี้ไปที่เกราะด้านหน้ารถบ้านตรงที่กระดูกหนามขาวปักอยู่

“เกราะรถคุณเสียหายแล้ว ฉันซ่อมให้ได้!”

เธอเดินไปที่หน้ารถบ้านแล้วชี้ไปที่รอยบุ๋มซึ่งถูกพิษของเจ้าหนามขาวกัดกร่อน

“พิษของสัตว์กลายพันธุ์ระดับ 3 ชนิดนี้มีผลต่อเนื่อง ถ้าไม่จัดการ มันจะค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปในเกราะ ไม่เกินสามวันแผ่นเหล็กนี้ต้องพังแน่”

พูดจบ เธอก็สะบัดมือ กล่องเครื่องมือก็ปรากฏขึ้น จากนั้นเธอก็หยิบประแจกับสเปรย์ขวดหนึ่งออกมาจัดการกับรอยบุ๋มนั่นอย่างคล่องแคล่ว

ซ่า ซ่า ซ่า

ควันสีขาวระเหยขึ้น รอยบุ๋มที่เดิมมีฟองสีเขียวปุดๆ อยู่กลับแห้งสนิทลงอย่างรวดเร็ว พอเธอใช้ประแจเคาะสองสามที ผิวโลหะก็กลับมาเงางามเหมือนใหม่!

【แจ้งเตือน : ค่าป้องกันพาหนะฟื้นฟูถึง 100% แล้ว】

หลินฮุยเห็นข้อความแจ้งเตือนในใจก็อดทึ่งไม่ได้ ฝีมือแบบนี้เหนือกว่าพวก ‘ช่างซ่อม’ ที่ทำได้แค่ไขควงอย่างแน่นอน และเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่เก่งขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคต การเสียหายของรถคงเป็นเรื่องปกติ ซึ่งตัวเขาเองก็ซ่อมรถไม่เป็นเสียด้วย

มีช่างเครื่องระดับเทพมาเป็นฝ่ายสนับสนุน... ก็ดูไม่เลวเหมือนกันนะ

“ใช้ได้นี่” หลินฮุยพยักหน้า แต่ยังไม่เปิดประตูรถในทันที เขากลับชี้ไปที่รถถังที่จอดนิ่งอยู่

“รวมรถถังคันนั้นเป็นค่าตอบแทนด้วย”

ซูชิงเฉี่ยนถอนหายใจ “ตกลง”

เครื่องยนต์หลักของรถถังมันพัง เธอซ่อมได้แต่ไม่มีอะไหล่ หลินฮุยจึงสั่งแยกชิ้นส่วนรถถังคันนั้นจนได้ ‘เหล็กกล้าพิเศษ 150 หน่วย’ และ ‘ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ 30 ชุด’

แกร๊ก ประตูเหล็กหนาหนักของรถบ้านถูกเปิดออกเป็นช่องกว้าง

“ขึ้นมา”

ซูชิงเฉี่ยนรีบปีนขึ้นบันไดรถทันทีเพราะกลัวหลินฮุยจะเปลี่ยนใจ แต่ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าไปในตัวรถ ทั้งร่างของเธอก็แข็งทื่อ

ราวกับว่า... ก้าวข้ามจากนรกเข้าสู่สวรรค์ในชั่วพริบตา

ประตูรถปิดลง ตัดขาดจากลมหนาวและกลิ่นเน่าเหม็นภายนอก ไออุ่นสบายในอุณหภูมิ 26 องศาก็ปะทะเข้ากับใบหน้า อากาศภายในไม่มีกลิ่นคาวเลือดที่น่าสะอิดสะเอียนของโลกเสื่อมโทรมเลยแม้แต่นิดเดียว กลับกันยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเลมอนกระจายอยู่ทั่ว

ที่นี่ไม่มีรถที่คับแคบ อึดอัด และเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องเหมือนในรถถัง สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาเธอคือพื้นที่ใช้สอยที่กว้างขวางและสว่างไสว

โซฟาหนังชุดใหญ่ พื้นที่สะอาดสะอ้าน แถมยังมีเครื่องกดน้ำที่กำลังปล่อยไอร้อน! บนโต๊ะข้างๆ ยังมีโค้กที่ดื่มไปครึ่งกระป๋องกับขนมมันฝรั่งทอดที่เปิดค้างไว้อีกหนึ่งห่อ!

ซูชิงเฉี่ยนก้มมองมือที่เปื้อนคราบน้ำมันของตัวเอง แล้วหันไปมองสภาพแวดล้อมที่เหมือนโรงแรมห้าดาวตรงหน้า สมองเธอเริ่มประมวลผลไม่ถูก

“ที่ผ่านมา... ฉันใช้ชีวิตแบบคนจริงๆ หรือเปล่านะ?”

หลินฮุยที่นั่งอยู่เบาะคนขับมองซูชิงเฉี่ยนที่ยืนเอ๋อผ่านกระจกมองหลัง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

“อย่ามัวแต่ยืนเอ๋อ”

“ไปอาบน้ำซะ ล้างคราบน้ำมันนั่นออกไปให้หมด ฉันไม่ชอบให้รถมีกลิ่นน้ำมันเบนซิน”

“อา... อาบน้ำเหรอ?”

ซูชิงเฉี่ยนเบิกตากว้าง มองไปยังห้องอาบน้ำส่วนตัวที่มีประตูกระจกฝ้าอยู่ในมุมหนึ่ง

“ที่นี่... ยังมีห้องอาบน้ำอีกเหรอ?!”

หลินฮุยไม่ได้ตอบ เพียงแต่เข้าเกียร์ D แล้วขับรถออกไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ