ตอน 17

เสียงน้ำในห้องน้ำเงียบลงแล้ว

ผ่านไปราวสิบนาที ประตูกระจกฝ้าของห้องน้ำก็ถูกผลักออกเบาๆ กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่ผสมกับไออุ่นชื้นแผ่ซ่านไปทั่วห้องโดยสารทันที หลินฮุยเหลือบมองผ่านกระจกมองหลังโดยสัญชาตญาณ ก่อนที่สายตาของเขาจะหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง

ช่างเครื่องสาวที่เคยมีคราบน้ำมันเกรอะกรังหายไปแล้ว แทนที่ด้วยเด็กสาวผิวพรรณผุดผ่องในชุดคลุมอาบน้ำ

เนื่องจากไม่มีเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยน ซูชิงเฉี่ยนจึงจำเป็นต้องสวมชุดคลุมอาบน้ำสีขาวตัวสำรองของหลินฮุยไปก่อน เห็นได้ชัดว่าชุดนี้ใหญ่เกินไปสำหรับเธอ เธอต้องพับแขนเสื้อขึ้นหลายทบ เผยให้เห็นท่อนแขนเรียวขาวเนียนราวกับรากบัว

เส้นผมที่เคยยุ่งเหยิงเปื้อนคราบถูกสระจนดำขลับเงางาม ปล่อยทิ้งตัวลงมาถึงหัวไหล่ที่ยังคงมีหยดน้ำเกาะพราวอยู่

ในท่ามกลางมวลไอระเหย ใบหน้าจิ้มลิ้มประดุจงานประติมากรรมค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น

เมื่อไร้คราบสกปรกบดบัง เครื่องหน้าของเธอก็ดูอ่อนหวานตามแบบฉบับสาวงามแห่งเจียงหนาน โดยเฉพาะดวงตาคู่โตที่ใสกระจ่าง ดูไร้เดียงสาอย่างเป็นธรรมชาติ

ยามนี้หลังจากผ่านการอาบน้ำอุ่น ผิวพรรณของเธอจึงดูเปล่งปลั่งอมชมพู ราวกับผลลิ้นจี่ที่เพิ่งปอกเปลือก

"หน้าตาใช้ได้เลยนี่" หลินฮุยประเมินในใจเงียบๆ

ความสวยระดับนี้ หากอยู่ในโลกเดิม คงเป็นประเภทที่เดินผ่านรั้วมหาวิทยาลัยทีไร ต้องมีจดหมายรักกองพะเนินเป็นแน่

ซูชิงเฉี่ยนดูเหมือนจะไม่ชินกับชุดคลุมตัวโคร่ง เธอใช้มือสองข้างกำปกเสื้อไว้แน่น เมื่อสัมผัสได้ว่าหลินฮุยกำลังจ้องมอง ใบหน้าของเธอก็เริ่มร้อนผ่าวและหดคอลงโดยอัตโนมัติ

"คือว่า... ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วค่ะ"

"เสื้อผ้าชุดเดิมของฉันมันสกปรกเกินไป เลยเอาไปปั่นในเครื่องซักผ้าไว้... แต่มันยังไม่แห้งเลยค่ะ"

เสียงของเธอแผ่วเบาและมีความประหม่าเจือปน

"อืม ก็ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นแล้วนี่"

หลินฮุยละสายตาด้วยท่าทีเรียบเฉย ไม่แสดงความรู้สึกพิเศษใดๆ ออกมา เขาสุ่มหยิบพิมพ์เขียวใบหนึ่งจากเบาะข้างคนขับแล้วโยนไปให้เธอ

"ในเมื่อล้างตัวสะอาดแล้ว ก็เริ่มงานซะ เธอเป็นช่างเครื่องผู้เชี่ยวชาญ ลองดูนี่หน่อย"

ซูชิงเฉี่ยนรับกระดาษแผ่นนั้นมาด้วยความโกลาหล ตอนแรกนึกว่าเป็นสัญญาขายตัว แต่พอเพ่งมองดู เธอก็ตัวแข็งทื่อทันที มันคือพิมพ์เขียวโครงสร้างเครื่องจักรที่ซับซ้อน

【พิมพ์เขียววิวัฒนาการพาหนะ (Lv.3→Lv.4)】

【วัสดุที่ต้องการ】

【1. รถบ้าน Lv.3 (ครบแล้ว)】

【2. โลหะผสมไทเทเนียมความแข็งแกร่งสูง x200 หน่วย】

【3. ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ความแม่นยำสูง x30 ชุด (ครบแล้ว)】

"โลหะผสมไทเทเนียมความแข็งแกร่งสูง?"

ซูชิงเฉี่ยนเงยหน้ามองหลินฮุยขวับ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

"การอัปเกรดเป็น Lv.4 ต้องใช้ถึงขั้นไทเทเนียมอัลลอยแล้วเหรอ? รถบ้านคันนี้มันสเปกเกินไปหรือเปล่า!"

หลินฮุยเปลี่ยนเกียร์ รถสั่นสะเทือนเบาๆ "เธอพอจะรู้แหล่งไหม?"

เขาแค่ถามไปอย่างนั้น แต่ซูชิงเฉี่ยนกลับสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ไทเทเนียมอัลลอย... ในรถซากทั่วไปหาได้ยากค่ะ แต่แถวนี้เคยเป็นเขตอุตสาหกรรมมาก่อน ฉันรู้ว่ามีโรงงานผลิตอะไหล่อากาศยานที่ถูกทิ้งร้างอยู่ใกล้ๆ น่าจะมีของพวกนี้! แต่ว่า..."

เธอเว้นจังหวะ สายตามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความหวาดหวั่น

"ภูมิประเทศแถวนั้นซับซ้อนมาก เต็มไปด้วยซากอาคารปรักหักพัง แถมยังมีฝูงซอมบี้หนาแน่นมาก รถถังของฉันเมื่อก่อนยังไม่กล้าเข้าไปลึกเลย ถ้าโดนซากปรักหักพังติดช่วงสายพานขึ้นมา ก็มีแต่ตายกับตาย"

"ภูมิประเทศซับซ้อนงั้นเหรอ?"

มุมปากของหลินฮุยกระตุกเป็นรอยยิ้มป่าเถื่อน นิ้วเรียวยาวเคาะพวงมาลัยเบาๆ

"ในพจนานุกรมของฉัน ไม่มีคำว่าซับซ้อนหรอก"

"เกาะไว้ให้แน่นล่ะ"

บรื้นนนน!!!

สิ้นเสียงหลินฮุยก็เหยียบคันเร่งจนมิด!

สัตว์ประหลาดเหล็กกล้าหนักยี่สิบตันพุ่งทะยานออกไปด้วยแรงกระชากจนหลังติดเบาะ ซูชิงเฉี่ยนอุทานลั่น ร่างของเธอถูกกดทับลงไปกับเบาะหนังแท้ทันที

"เราจะไปไหนกันคะ? ข้างหน้ามันเป็นเขตซากปรักหักพังนะ!!"

มองดูทิวทัศน์ที่พุ่งผ่านหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว ซูชิงเฉี่ยนคว้าที่จับข้างประตูไว้แน่น

เบื้องหน้าห่างออกไปไม่ถึงห้าร้อยเมตร คือกลุ่มอาคารที่พังถล่มลงมาทับถมกัน มีทั้งเศษปูนและเหล็กเส้นกองเป็นภูเขาเลากา แถมยังมีซากรถยนต์ขวางทางอยู่ตรงกลาง

สภาพถนนแบบนี้ อย่าว่าแต่รถบ้านเลย ต่อให้เป็นรถถังมาเองก็ต้องอ้อมไปอย่างระมัดระวัง

แต่หลินฮุย...เขาไม่เพียงไม่ชะลอความเร็ว แต่กลับเร่งเครื่องเข้าไปอีก!

80 กม./ชม. ... 100 กม./ชม. ... 120 กม./ชม.!

"หลินฮุย! ยางจะแตกเอาได้นะ! รถจะพลิกคว่ำเอานะคะ!!"

ซูชิงเฉี่ยนหน้าซีดเผือด มือทั้งสองข้างกำเข็มขัดนิรภัยไว้แน่นจนหลับตาปี๋ ทว่าการปะทะอย่างรุนแรงและหายนะที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น

ปัง! โครม! เคร้ง!

เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหวและอื้ออึงเข้าสู่โสตประสาท ตัวรถมีการสั่นสะเทือนบ้าง

แต่ความรู้สึกนั้น... ราวกับรถบดถนนที่แล่นผ่านก้อนหินเล็กๆ เท่านั้น

ยางของรถบ้านคันนี้คือ 【ยางที่ไม่มีวันสึกหรอ】 อีกทั้งยังมีคุณสมบัติ 【ยึดเกาะคงที่】 ไม่ว่าภูมิประเทศจะเป็นแบบไหนก็ยังคงนิ่งสนิทและไม่มีวันพลิกคว่ำ!

ซูชิงเฉี่ยนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง วินาทีถัดมาคางของเธอก็แทบจะตกถึงพื้น

เห็นได้ชัดว่าเบื้องหน้า กำแพงปูนที่แข็งแกร่งพอจะทำให้รถทั่วไปพังยับ หรือซากรถยนต์ที่ขวางทาง ยามปะทะเข้ากับ 【กันชนหนามอัลลอย】 อันน่าสยดสยองของรถบ้าน กลับเปราะบางราวกับทำจากโฟม!

รถเอสยูวีคันหนึ่งที่ขวางกลางถนนถูกหลินฮุยชนกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร พลิกคว่ำกลางอากาศจนชิ้นส่วนกระจัดกระจาย

กำแพงอิฐที่พังลงมาครึ่งหนึ่งถูกรถบ้านพุ่งทะลุผ่านไปดื้อๆ เศษอิฐกระจายฟุ้งมากระทบกระจกนิรภัยจนเกิดเสียงดังเปรี้ยงปร้าง

ส่วนหลินฮุยที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย มือข้างเดียวจับพวงมาลัย ท่าทางดูผ่อนคลายราวกับกำลังขับรถเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน

"รถบ้านคันนี้... แรงปะทะมันเกินมาตรฐานไปมากเลยไม่ใช่เหรอ?!"

ในฐานะช่างเครื่องผู้เชี่ยวชาญด้านพาหนะ ซูชิงเฉี่ยนรู้สึกว่าโลกทัศน์ของเธอพังทลายลงสิ้นเชิง

เธอก็มีรถถังนะ แต่ต่อให้เป็นรถถังรุ่น 59 ของเธอ หากเจอซากปรักหักพังแบบนี้ ก็ยังต้องขับอย่างระมัดระวังจนเหงื่อตก เพราะกลัวสายพานขาดหรือติดหล่ม

แต่ผู้ชายคนนี้...เขากลับเอารถบ้านมาเล่นรถบั๊มพ์ในดงซากปรักหักพังเนี่ยนะ?!

"จะเหม่ออีกนานไหม?"

ในขณะที่ซูชิงเฉี่ยนกำลังสงสัยในชีวิต รถก็หยุดกึกกะทันหัน หลินฮุยชี้ไปยังซากรถคันหนึ่งข้างนอกที่ถูกเขาชนจนพลิกหงายเผยให้เห็นช่วงล่างและกลไกภายใน

"ฉันรับหน้าที่เคลียร์ทาง ส่วนเธอรับหน้าที่ชำแหละ"

"ลงไปซะ แล้วถอดเอาวัสดุที่ใช้ได้กลับมา ในเมื่อเชี่ยวชาญด้านเครื่องจักร ความเร็วคงไม่ช้าหรอกใช่ไหม?"

ซูชิงเฉี่ยนมองดูซากความพินาศข้างนอก สลับกับหลินฮุยที่ทำท่าเป็นเรื่องปกติ เธอก็อดไม่ได้ที่จะแอบบ่นในใจ ไอ้หมอนี่มันเป็นสัตว์ประหลาดหรือไง? รถถังของฉันยังไม่กล้าขับแบบนี้เลย!

แต่ต่อให้บ่นในใจไป สถานะปัจจุบันของเธอก็คือ "ลูกจ้าง"

"ทราบแล้วค่ะ!"

ซูชิงเฉี่ยนห่อชุดคลุมอาบน้ำให้แน่นแล้วหิ้วกล่องเครื่องมือลงจากรถ ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้น กลายเป็น 'ประสบการณ์ทำงาน' ที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตของซูชิงเฉี่ยน

หลินฮุยขับรถพุ่งชนทุกอย่างที่ขวางหน้าเพื่อเปิดทางและระหว่างทาง หากเห็นพาหนะที่ถูกทิ้งร้าง ซูชิงเฉี่ยนก็จะลงไปใช้ทักษะ 【ชำแหละ】 ที่เสริมพลังด้วยระบบทำการแยกชิ้นส่วนอย่างรวดเร็ว

"รถขนเงินทางซ้ายนั่น ถอดซะ!"

"ในโรงงานที่พังครึ่งหนึ่งทางขวานั่นมีเครื่องกลึงอยู่ ไปดูสิว่ามีไทเทเนียมอัลลอยไหม!"

"เร็วเข้า ซอมบี้ตามมาแล้ว!"

หากฝูงซอมบี้ตาถั่วล้อมเข้ามา หลินฮุยถึงขั้นขี้เกียจจะยิงปืนใหญ่ เขาแค่ดริฟต์รถใช้ 【หนามบดเนื้อ】 อันน่าสยดสยองที่ล้อหลัง บดขยี้ฝูงซอมบี้ให้กลายเป็นฝนเลือดในพริบตาเดียว

ซูชิงเฉี่ยนนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ มองดูรถบ้านสีดำที่ขับเคลื่อนท่ามกลางฝูงซากศพได้อย่างอิสระราวกับเดินชมสวน ความตื่นตะลึงในใจบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้อีกแล้ว

มันดิบเถื่อนเกินไปและมันให้ความรู้สึกปลอดภัยจนน่าประหลาด

ความเผด็จการที่พุ่งชนทุกอย่างแบบนี้ ทำให้หญิงสาวที่ต้องคอยระแวดระวังเอาตัวรอดในวันสิ้นโลกมาสี่วันเต็มๆ อย่างเธอ ได้สัมผัสเป็นครั้งแรกว่า 'โลกของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด' นั้นเป็นเช่นไร