ตอน 14

บริเวณหน้าเขียงที่วางกองเนื้อหมูไว้นั้น ขณะนี้กำลังคึกคักวุ่นวายสุดขีด

ป้าหลัวคว้าเนื้อติดมันก้อนโตสามก้อนกอดไว้แน่นแล้วทำท่าจะเผ่นหนี ความคิดของเธอนั้นเรียบง่ายเหลือเกิน ในเมื่อเนื้อมาอยู่ในมือแล้ว มันก็ต้องเป็นของเธอ เธอต้องรีบกลับบ้านไปต้มเนื้อกินให้ไว หากกลับช้ากว่านี้ ตาแก่ที่บ้านได้อาละวาดลงไม้ลงมือกับเธออีกแน่

ทว่ายายหลินซึ่งเบียดฝูงชนเข้ามามุงดูเหตุการณ์เห็นดังนั้นก็ไม่ยอม เธอพอจะเดาเรื่องราวทั้งหมดออกแล้วจากปากของหัวหน้าทีมผลิตอย่างหลี่กั๋วเฉียง ป้าหลัวผู้นี้ช่างไร้ยางอายเกินไปแล้ว! คิดจะฉกเนื้อหมูส่วนที่ต้องแบ่งให้บ้านอื่นไปหน้าตาเฉย ทั้งที่ทุกบ้านต่างตั้งตารอเนื้อพวกนี้ไปเจียวเอาน้ำมันแท้ๆ!

จังหวะที่ป้าหลัวเดินผ่าน ยายหลินก็ตัดสินใจได้ทันที มือไวเท่าความคิดเธอคว้าแขนอีกฝ่ายไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

เธอหลินถือเป็นตัวแม่เรื่องความร้ายกาจในหมู่บ้านหงฉีแต่ถึงจะปากจัดอย่างไร เธอก็ไม่เคยลดตัวไปทำอะไรไร้ยางอายถึงขนาดลงไปดิ้นพ่านๆ เพื่อแย่งของคนอื่นเหมือนป้าหลัว ดังนั้นสิ่งที่เธอเกลียดที่สุดก็คือป้าหลัวคนนี้

ทั้งที่เป็นตัวแม่แห่งความปากร้ายเหมือนกันแต่ป้าหลัวดันหน้าด้านกว่ามาก ซึ่งเธอทำไม่ได้

"ยายหลัว! แกยังมียางอายเหลืออยู่บ้างไหม! แย่งเนื้อคนอื่นแล้วคิดจะวิ่งหนี กินเข้าไปไม่กลัวติดคอตายหรือไง อีแก่ไร้จิตสำนึกเอ๊ย เสื่อมเสียชื่อเสียงผู้หญิงหมู่บ้านหงฉีเราหมด!"

เมื่อถูกยื้อยุดจนหนีไม่ได้ เธอหลัวก็เดือดพล่าน ด่ากราดใส่ยายหลินกลับไปทันที

"อีนังแก่เวร ปล่อยมือเดี๋ยวนี้! แย่งที่ไหนกัน ฉันก็ให้หัวหน้าทีมหักแต้มคะแนนแรงงานที่บ้านฉันไปแล้วไม่ใช่รึไง! อย่ามาพล่ามเพ้อเหมือนขี้พุ่งออกจากปาก ฉันรู้น่าว่าแกน่ะอิจฉาฉัน อิจฉาที่ฉันหน้าด้านกว่าแก ถ้าอยากได้เนื้อดีๆ ก็ไปแย่งมาเองสิ มาจับฉันไว้ทำไม อีแก่หน้าด้าน..."

เธอหลัวด่าไปพลางกอดเนื้อในอ้อมอกแน่นขึ้นพลาง กลัวว่าจะมีคนมาแย่งคืน

ยายหลินเหมือนถูกเหยียบหาง เธอแผดเสียงกลับทันที

"อีแก่หลัวหน้าด้าน! แกคิดว่าทุกคนจะหน้าด้านเหมือนแกหรือไง ฉันก็อยากได้เนื้อหมู ใครๆ ก็อยากได้ทั้งนั้น แต่ไม่มีใครเขาทำตัวสันดานเสียแบบแก!"

"ฉันจ่ายคะแนนแรงงานไปแล้วก็ไม่ใช่การแย่ง! แกนั่นแหละที่หาเรื่อง..."

เพียงไม่นาน สองแก่จอมแสบต่างฝ่ายต่างยืนด่าทอกันหน้าดำหน้าแดง เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ลามปามไปถึงอวัยวะทุกส่วนในร่างกายจนฟังไม่ได้ศัพท์ หลี่กั๋วเฉียงที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ด้วยความโมโห

ปกติถ้าสองป้าจอมวายร้ายในหมู่บ้านเปิดศึกด่ากัน ถ้าไม่มีครึ่งค่อนวันก็คงไม่เลิกรา แล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะได้แบ่งเนื้อกันสักที? หลี่กั๋วเฉียงมองดูหญิงชราสองคนด้วยความเหลืออด หน้าแดงก่ำจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยืนกัดฟันกรอดด้วยความคับแค้นใจ

ป้าหลัวด่าไปด่ามาเริ่มสังเกตเห็นว่ารอบตัวมีคนมุงมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างมองเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เธอเริ่มใจฝ่อ กลัวว่าชาวบ้านจะกรูเข้ามาแย่งเนื้อไป จึงขู่ฟ่อใส่ยายหลินด้วยความเคียดแค้น

"อีนังแก่เวร ถ้าแกไม่ปล่อยมือ เดี๋ยวฉันจะไปถอนหญ้าในแปลงผักส่วนตัวบ้านแกให้เกลี้ยงเลย! กล้าแส่เรื่องชาวบ้านนักนะ อีแก่หนังเหนียว! ฉันจะเอาเนื้อนี่แล้วแกเกี่ยวอะไรด้วย ฉันจ่ายคะแนนไปแล้ว เนื้อสามก้อนนี้ต้องเป็นของฉัน ฟ้าดินเป็นพยาน ถ้าแกยังขวางฉันอีก ระวังจะโดนฟ้าผ่าตาย!"

ยายหลินมีหรือจะยอมปล่อย? ในเมื่อตกลงกันไว้ว่าทุกบ้านจะได้เนื้อคนละก้อน แล้วป้าหลัวมีสิทธิ์อะไรมาเอาไปตั้งสามก้อน? เธอจ้องกลับด้วยแววตาไม่ลดละ ไม่เกรงกลัวคำขู่แม้แต่น้อย ราวกับว่าบ้านเธอไม่มีแปลงผักให้คนมาทำลายอย่างนั้นแหละ

"อีหน้าด้านหลัว ถ้าแกกล้ามายุ่งกับแปลงผักฉัน ฉันก็จะไปเด็ดผักบ้านแกมากินทุกวัน! ฮึ ไม่ปล่อยหรอก แกจะทำไม? คนที่จะโดนฟ้าผ่ามันคือคนไร้ยางอายแบบแกต่างหาก! ยังไม่รีบวางเนื้ออีกก้อนลงไปอีก? คนอื่นเขายังรู้จักกฎ แล้วแกเป็นใครทำไมไม่รู้จักกฎ หรือแค่เพราะแกมันหน้าด้านเกินเยียวยา?"

ยายหลินออกแรงบีบแขนแน่นขึ้นอีก กลัวว่าป้าหลัวจะดิ้นหลุด

"จะให้ฉันวางเนื้อลงเหรอ ฝันไปเถอะ! แกเป็นใคร ทำไมฉันต้องฟังแก..."

เธอหลัวกลอกตาไปมา สมองหมุนจี๋หาทางเอาเนื้อก้อนโตสามก้อนนี้กลับบ้านให้ได้ คนล้อมรอบเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แววตาทุกคู่ที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เธอหลัวเริ่มหวั่นใจ แต่ก็เสียดายเนื้อในมือเหลือเกิน

เมื่อเห็นว่าป้าหลัวยังไม่มีทีท่าว่าจะวางเนื้อลงแม้แต่น้อย ยายหลินก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอตะโกนเรียกป้าคนอื่นๆ ที่อยู่แถวนั้นให้มาช่วย

"พวกเราทุกคน มาช่วยกันแย่งเนื้อคืนมา! ในเมื่อเธอหน้าด้านนัก เราก็ไม่ต้องไว้หน้ามันแล้ว! ไม่ใช่ว่าชอบดิ้นพ่านๆ นักเหรอ ต่อไปถ้ามันดิ้น เราก็ดิ้นตาม ดูซิว่าจะจัดการมันไม่ได้!"

คำพูดของยายหลินเข้าท่ามาก ป้าคนอื่นๆ ต่างมองหน้ากันแล้วถลกแขนเสื้อเตรียมลุย พวกเธอทนกับความหน้าด้านของเธอหลัวมานานแล้ว

ทว่าในวินาทีนั้นเอง ป้าหลัวก็ก้มหน้าลง แล้วอ้าปาก...

"ถุย... ถุย..."

เธอถ่มน้ำลายเหนียวหนืดลงบนก้อนเนื้อหมูทั้งสามก้อนนั้น! น้ำลายสีเหลืองอ๋อยเกาะติดอยู่บนเนื้อสีขาวสะอาด ภาพนั้นทำเอาทุกคนที่เห็นรู้สึกขยะแขยงจนแทบอาเจียน ป้าพวกนั้นพากันหยุดชะงักทันที กลัวว่าหากเธอหลัวเงยหน้าขึ้นมาจะถ่มใส่พวกเธอเข้า

น่ารังเกียจเกินไปแล้ว! พวกเธอไม่มีวาสนาได้กินเนื้อปนน้ำลายแบบนี้หรอก

เมื่อเห็นว่าฝูงชนหยุดฝีเท้า ป้าหลัวก็ยิ้มอย่างลำพองใจนี่แหละวิธีของเธอ! เธอไม่เชื่อหรอกว่าในเมื่อเนื้อเปื้อนน้ำลายของเธอแล้ว จะมีใครกล้ามาแย่งไปอีก

"ฮึ ไม่ต้องมาแย่งหรอก ฉันวางคืนที่เดิมก็ได้!"

ป้าหลัวถ่มน้ำลายเสร็จก็หันตัวกลับอย่างผู้ชนะ ทำท่าจะวางเนื้อสามก้อนนั้นลงบนเขียง หลี่กั๋วเฉียงรีบตะโกนห้ามทันที

"หยุด! แกเอาไปเลย! เอาเนื้อสามก้อนนี้ไปให้หมดเลย ไป๊! ไปให้พ้น!"

เขารีบไล่เหมือนไล่เสนียดจัญไร หลี่กั๋วเฉียงไม่อยากแม้แต่จะมองเนื้อสามก้อนที่ "ปนเปื้อน" นั้นอีกป้าหลัวคนนี้ช่างน่าสะอิดสะเอียนนัก หากเธอเอาเนื้อสกปรกพวกนี้วางคืนลงไป มื้อเย็นนี้เขาคงกินอะไรไม่ลงแน่

ป้าหลัวก็ไม่ได้อยากวางเนื้อลงจริงๆ หรอก เธอแค่ต้องการรีบกลับบ้านไปต้มเนื้อกิน เมื่อเห็นว่าหลี่กั๋วเฉียงยอมปล่อย เธอก็ยืดอกเชิดหน้าใส่คนอื่นๆ ก่อนจะส่งสายตาเยาะเย้ยใส่ยายหลินที่กำลังยืนเอามือปิดปากทำท่าจะอาเจียน

"อีนังแก่แส่ไม่เข้าเรื่อง! สมน้ำหน้า!"

ยายหลินรู้สึกคลื่นไส้จนแทบขาดใจ ป้าหลัวคนนี้ช่างไร้ยางอายจริงๆ! เห็นอีกฝ่ายยังกล้ามามองค้อนใส่ เธอก็จ้องกลับอย่างอาฆาต แต่คราวนี้ไม่กล้าส่งเสียงห้าม หรือแม้แต่จะยื่นมือไปจับตัวป้าหลัวอีก เพราะกลัวว่ายายแก่หน้าด้านนี่จะถ่มน้ำลายใส่ตัวเองเข้า แถมเนื้อพวกนั้นก็น่าขยะแขยงเกินกว่าจะมีใครอยากได้ต่อให้แย่งมาได้ก็ไม่มีประโยชน์

เมื่อไม่มีใครกล้าขวางทาง เธอหลัวก็เชิดหน้าเดินออกจากวงล้อมไปด้วยท่าทางราวกับไก่ชนที่เพิ่งชนะศึก ทิ้งให้ทุกคนได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความแค้นใจแต่ทำอะไรไม่ได้

ทว่าเมื่อป้าหลัวเดินออกมา ก็เหลือบไปเห็นโม่หรานที่เดินผ่านมาพอดี ผิวพรรณของหญิงสาวขาวผ่องเปล่งประกายจนทำให้เธอชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ใบหน้าแก่ชราจะบึ้งตึงขึ้นมาทันที

นังตัวดีนี่ทำไมยิ่งวันยิ่งสวยขึ้นเรื่อยๆ สวยจนแม้แต่เธอที่เป็นคนแก่ยังหวั่นไหว แบบนี้มันยิ่งกว่าหน้าด้านเสียอีก!

ป้าหลัวไม่รอช้า จังหวะที่โม่หรานเดินผ่าน เธอก็อ้าปากถ่มน้ำลายก้อนโตใส่โม่หรานทันที พร้อมกับด่าทอ

"ถุย! นังจิ้งจอกยั่วผู้ชาย!"