ตอน 20

ก่อนจะจากไป เจียงอินหลบสายตาก่วนซานแล้วแอบส่งยันต์แผ่นหนึ่งให้หลิวซานเหนียงหากในอนาคตมีเรื่องเดือดร้อน ยันต์นี้จะช่วยชีวิตนางได้หนึ่งครั้ง

"ภรรยา ท่านอาจารย์กล่าวอะไรกับเจ้าบ้างหรือ?"

เมื่อเห็นเจียงอินจากไป ก่วนซานก็รีบถามภรรยาด้วยความร้อนใจ เขากลัวเหลือเกินว่าอาจารย์ท่านนั้นจะมาแย่งภรรยาของเขาไป

หลิวซานเหนียงหยิบกล่องไม้ประณีตใบหนึ่งออกมา เมื่อเปิดออกภายในมียาเม็ดสองเม็ด

"ท่านอาจารย์บอกว่าการคลอดบุตรนั้นลำบากนัก จึงมอบยาบำรุงครรภ์ให้สองเม็ด หากข้าตั้งครรภ์ ยาตัวนี้จะช่วยให้คลอดลูกได้อย่างราบรื่น"

ได้ยินเช่นนั้น ก่วนซานก็ดีใจจนแทบจะกระโดดตัวลอย! ดีเหลือเกิน!

การที่ผู้หญิงคลอดลูกเหมือนก้าวเท้าเข้าประตูผี หากต้องเอาชีวิตภรรยามาแลกกับเด็ก เขาไม่มีทางยอมเด็ดขาด ลูกไม่มีก็ค่อยหามาเลี้ยง แต่ถ้าภรรยาหายไปนั่นคือสูญเสียไปตลอดกาล!

"เจ้าก็เหมือนกัน ต่อไปอย่าได้ใจร้อนวู่วามนัก คราวนี้ถือว่าโชคร้ายแต่ก็ยังโชคดีที่รอดมาได้ แต่เมืองผิงชิ่งแห่งนี้เราคงอยู่ต่อไม่ได้แล้ว ข้าจะรีบจัดการขายทรัพย์สินที่มีให้เร็วที่สุด"

ทั้งคู่ลืมสิ้นถึงสิ่งที่เจียงอินเคยกล่าวไว้ ว่านางจะจัดการปัญหาเรื่องทางการให้พวกเขา...

...

ยามบ่าย ฝูกวงไปหาซื้อรถม้าที่ตลาดเพราะที่บ้านจำเป็นต้องใช้สิ่งของอีกมาก เจียงอินเดินไปที่ที่ว่าการเมืองอย่างไม่รีบร้อน

"ที่นี่คือเขตว่าการ ห้ามบุกรุก!"

เหล่าทหารยามกำลังจะพุ่งเข้ามาขับไล่เจียงอิน แต่ร่างกายของพวกเขากลับกระเด็นลอยไปตกในที่ว่าการอย่างควบคุมไม่ได้ ทันทีที่เจียงอินก้าวเท้าเข้าไป ประตูก็ปิดลงเสียงดังสนั่นอย่างน่าประหลาด

ภายในมีคนจำเจียงอินได้ เขาคือคนที่มาติดต่อเรื่องโฉนดที่ดินในวันนี้ ใบหน้านี้งดงามจนทั่วทั้งเมืองยังหาใครเปรียบไม่ได้ ทหารยามรีบรายงานเรื่องความงามของนางต่อคนสนิทของนายน้อยตระกูลเจ้าเมือง เพื่อหวังประจบสอพลอ

ใครบ้างไม่รู้ว่านายน้อยเหรินชอบหญิงงามและมักคบหาสมาคมกับบุตรชายท่านเจ้าเมือง อีกทั้งยังทำเรื่องฉุดคร่าหญิงสาวไม่เว้นแต่ละวัน แม้จะเกิดเรื่องถึงตายก็มีคนคอยเคลียร์ให้ แค่ใช้เงินเพียงเล็กน้อยก็จบเรื่อง

ไม่คาดคิดว่ายังไม่ทันลงมือ เจียงอินกลับย้อนกลับมาที่นี่อีกครั้ง... และยังน่าหวาดกลัวถึงเพียงนี้!

"ทุกคนอย่าไปกลัว! นางมาคนเดียวพวกเรามีเยอะแยะ ไม่ว่าจะเป็นคนหรือผี ล้อมจับมันไว้!" คนผู้หนึ่งตะโกนปลุกใจ

เจียงอินไม่สนใจคำขู่ นางเดินตรงไปยังทหารยามที่หาเรื่องก่วนซานในวันนี้

"เจ้ากับก่วนซานมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน เหตุใดต้องจ้องเล่นงานเขา?"

แววตาของทหารยามเหม่อลอยก่อนจะตอบอย่างไร้สติ

"ข้า... ข้าทำตามคำสั่งเบื้องบน เบื้องบนสั่งให้จ้องเล่นงานเขา..."

เจียงอินสอบถามคนต่อไปเรื่อยๆ ทุกคนต่างตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าทำตามคำสั่งเบื้องบน ซึ่งบุคคลที่ว่าก็คือหัวหน้าคนดูแลใกล้ชิดนายน้อยเหริน เหรินอี่ชวนนั่นเอง

แท้จริงแล้วเรือนที่ก่วนซานซื้อมาเดิมเป็นของเหรินอี่ชวน แต่เนื่องจากมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นบ่อยครั้ง เขาจึงขายต่อให้ก่วนซาน เมื่อก่วนซานเข้าไปอยู่ก็ถูกทรมานจนเกือบตาย จึงตั้งใจจะขายเรือนทิ้งในราคาถูก

แต่หัวหน้าคนดูแลกลับเกิดความโลภ เขาหมายตาหลิวซานเหนียงไว้ และในเมื่อก่วนซานไม่มีทายาท หากทำให้บ้านขายไม่ออก ก่วนซานก็ต้องตายด้วยฝีมือของสิ่งเร้นลับในเรือนนั้น จากนั้นเขาก็จะได้ทั้งทรัพย์สินและภรรยาของก่วนซานมาครอบครอง

เมื่อเจียงอินทราบต้นสายปลายเหตุ นางก็สะบัดมือเพียงครั้งเดียว ทหารยามเจ็ดแปดคนในนั้นก็สิ้นใจตายทันที ส่วนคนที่เหลือ นางร่ายอาคมปิดปากไว้ ไม่ว่าใช้วิธีใดก็ไม่สามารถเอ่ยถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้

แม้นางจะลบความจำของคนเหล่านี้ได้ แต่นางคิดว่าความลืมเลือนนั้นไม่น่ากลัว ความจำที่หลงเหลืออยู่ต่างหากที่จะสร้างความหวาดกลัวให้พวกเขาตลอดไป

...

ณ จวนเจ้าเมือง เจียงอินเดินบุกเข้าไปราวกับอยู่ในบ้านตัวเอง นางสังหารหัวหน้าคนดูแลก่อนจะตัดแขนขาเหรินอี่ชวนจนเหลือเพียงลมหายใจรวยริน แล้วหิ้วร่างเขาตรงไปที่เรือนหลังที่เพิ่งซื้อมา

ก่อนจากมา นางไม่ลืมที่จะร่ายอาคมปิดปากบ่าวรับใช้ในจวนเจ้าเมืองทุกคน หากนางไม่ใช่ผู้ฝึกตนสายธรรมะ ป่านนี้คงกวาดล้างคนทั้งแคว้นต้าเซี่ยไปใส่ในอุปกรณ์เก็บวิญญาณแล้ว!

ดึกดื่นค่ำคืน เจียงอินหิ้วร่างของเหรินอี่ชวนกลับมาที่เรือน นางไม่ให้ฝูกวงอยู่ที่นี่เพราะเรือนนี้เต็มไปด้วยไอหยินซึ่งไม่ดีต่อร่างกาย อีกทั้งเหล่าวิญญาณที่สิงสู่อยู่ก็ขาดสติ เมื่อเห็นคนเป็นเมื่อใดเป็นต้องพุ่งเข้ากัดกินทันที

เหรินอี่ชวนที่เจ็บปวดจนเกือบหมดสติ เมื่อเห็นว่าเจียงอินพาเขามาที่เรือนหลังนี้ ใบหน้าที่ซีดขาวก็ยิ่งซีดเผือดราวกับศพ เขาตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

"ไม่... ข้าไม่เข้าไป! ปล่อยข้าไปเถอะ ข้ายอมทุกอย่าง... ข้าจะให้ทุกอย่างที่เจ้าต้องการ..."

แขนขาที่ถูกตัดไปทำให้ร่างของเขาดูไม่ต่างจากตุ๊กตาที่ถูกหิ้วแกว่งไปมา

"กลัวอะไร? ตอนพวกนางยังมีชีวิตอยู่ ก็เป็นเพราะเจ้าไม่ใช่หรือที่ใช้ทุกวิถีทางฉุดคร่าพวกนางมา?"

เจียงอินโยนเหรินอี่ชวนลงในลานบ้าน วิญญาณร้ายที่วนเวียนอยู่แถวสระน้ำหลังเรือนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคนเป็น จึงพุ่งทะยานออกมาเหมือนฝูงแมลงหิวโหย แม้พวกนางจะไม่มีร่างเนื้อ แต่การกัดกินแต่ละครั้งทำให้จิตวิญญาณของเหรินอี่ชวนสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด

"อ๊ากกกก!" ความเจ็บปวดจากการถูกตัดแขนขาก็เทียบไม่ได้กับการถูกวิญญาณรุมกัดกิน

"นัง... นังสารเลว... ต่อให้ข้าตายกลายเป็นผี ข้าก็ไม่ปล่อยเจ้าไปแน่..."

เหรินอี่ชวนเค้นเสียงด่าทอแม้จะอ่อนแรงเต็มที ทว่าทันทีที่เขาด่าจบ ท้องฟ้าที่มืดมิดก็เกิดเสียงฟ้าผ่ากัมปนาท วิญญาณร้ายรอบข้างสัมผัสได้ถึงอันตรายจึงรีบหลบหนีไปอย่างรวดเร็ว

เปรี้ยง! สายฟ้าฟาดลงมาที่ร่างของเหรินอี่ชวนอย่างแม่นยำ ร่างของเขาไหม้เกรียมจนควันสีดำพวยพุ่งออกมา แม้จะไม่ตายแต่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนแม้แต่เสียงร้องยังไม่มีปัญญาเปล่งออกมา

เจียงอินแหงนมองท้องฟ้าอย่างฉงน วิถีสวรรค์ของโลกนี้กำลัง... ปกป้องนางงั้นหรือ? ไม่แน่ใจ ต้องลองดูอีกที

"ด่าอีกสิ" เจียงอินเตะร่างเหรินอี่ชวนเบาๆ พร้อมส่งพลังวิญญาณเข้าไปเพื่อให้เขาพอมีแรงพูด

เหรินอี่ชวนไม่เข้าใจความหมาย แต่เมื่อมีแรงกลับมาเขาก็รีบด่ากราดอีกครั้ง "เจ้ามันหญิงชั่วร้า..."

เปรี้ยง!

สายฟ้าอีกสายฟาดลงมาอย่างรวดเร็วและแม่นยำจนควันสีดำพุ่งออกจากปากเหรินอี่ชวนอีกครั้ง ร่างของเขานอนสั่นระริกใกล้ตายเจียงอินหลุดยิ้มออกมา วิถีสวรรค์ของโลกนี้ดีต่อคนนอกอย่างนางไม่น้อย

นอกจากจะไม่ขับไล่แล้ว ยังช่วยปกป้องนางอีกต่างหาก!