ตอน 13

องครักษ์ชุดดำไม่ได้กินโอสถรักษาที่ได้รับมา เขากลับบรรจงเก็บกล่องไม้เล็กๆ นั้นไว้ในอกเสื้ออย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่ามันจะบุบสลายไปแม้เพียงนิด ก่อนจะโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างหนักจนเลือดซึมออกมา แต่สีหน้าของเขากลับเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

“ขอบพระคุณเซียนจวินที่ประทานโอสถ ท่านช่วยชีวิตนายท่านของข้าไว้ ต่อจากนี้ชีวิตของข้าผู้นี้ขอถวายให้ท่านใช้งานตามแต่จะบัญชา”

“เจ้าได้จ่ายค่าตอบแทนให้ข้าแล้ว พวกเจ้าสองคนจะพักอยู่ที่เรือนนี้จนถึงวันพรุ่งนี้ก็ได้”

เจียงอินสะบัดมือเบาๆ พลังวิญญาณสายหนึ่งพุ่งเข้าสู่ร่างขององครักษ์ บาดแผลบนตัวเขาหายสนิทไปต่อหน้าต่อตา เจียงอินไม่ได้ใส่ใจว่าเขาจะกินโอสถหรือไม่

นางไม่ใช่คนใจแคบ อีกอย่างโอสถในมิติของนางนั้นมีมากเสียจนเอาไปให้หมูกินได้สบายๆ ทั้งหมดนี้เป็นผลงานของศิษย์หลานตัวน้อยของนาง คนอื่นมักบ่นว่าการปรุงโอสถนั้นเหนื่อยยาก แต่ศิษย์หลานของนางกลับลุ่มหลงจนประกาศก้องว่าจะบรรลุเต๋าด้วยการปรุงโอสถ

นางมักจะมาขอสมุนไพรวิญญาณจากเจียงอินไปเป็นกอง แล้วส่งโอสถกลับมาคืนเป็นภูเขา อัตราการปรุงสำเร็จของนางนั้นสูงจนน่ากลัว ปรุงโอสถหนึ่งเตาได้นับสิบเม็ดในขณะที่คนอื่นทำได้เพียงสามสี่เม็ดเท่านั้น

และนางก็ทำอาหารเก่งมาก ตั้งแต่แยกจากศิษย์หลานคนนั้นมา เจียงอินก็ไม่เคยได้ลิ้มรสอาหารที่อร่อยล้ำเช่นนั้นอีกเลย... ช่างเป็นวันที่คิดถึงศิษย์หลานเสียจริง

เจียงอินเดินเข้าเรือนไม้ไผ่ไป ทิ้งให้องครักษ์และคุณชายที่บาดเจ็บอยู่ในลานบ้าน แม้จะเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิแต่อากาศยามค่ำคืนยังคงหนาวเหน็บ ทว่าภายในลานบ้านกลับอบอุ่นอย่างประหลาด องครักษ์ป้อนน้ำให้คุณชายและกำลังจะพักผ่อน

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าอาชาดังก้องมาจากนอกรั้วบ้าน เขารีบลุกขึ้นเตรียมพร้อมรับมือทันที รถม้าหรูหราสองคันเคลื่อนเข้ามาใกล้ก่อนจะหยุดลงไม่ไกลจากเรือน หญิงสาวนางหนึ่งก้าวลงจากรถม้าคันหน้า ตามด้วยสาวใช้ผู้หนึ่ง

หญิงสาวผู้นั้นมีท่าทางไร้เดียงสา นางกวาดสายตามองรอบข้างด้วยความสงสัย

“ทำไมถึงหยุดล่ะ? เหนื่อยหรือ?”

จากรถม้าคันที่สอง ชายหนุ่มรูปงามผมสีขาวสวมชุดสีขาวก้าวลงมา เขาเดินไปอยู่ด้านหลังหญิงสาวด้วยท่าทีทะนุถนอมอย่างปิดไม่มิดหญิงสาวส่ายหน้า คิ้วขมวดมุ่น

“เปล่า แค่รู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด สัญชาตญาณบอกให้หยุดตรงนี้”

ชายชุดขาวผมเงินก้าวออกมาสองก้าว ย่อตัวลงตรวจดูพื้นดินอย่างละเอียดก่อนจะยื่นมือไปสัมผัส หยดเลือดสีแดงฉานบนปลายนิ้วทำให้เขาขมวดคิ้ว

“มีคนเคยอยู่ที่นี่ ดูจากสีของเลือดแล้ว คงเพิ่งจากไปไม่นาน”

“ไป๋เจ๋อ คนผู้นั้นคงบาดเจ็บสาหัส เราลองตามไปดูไหม เผื่อว่าจะช่วยชีวิตเขาได้”

หญิงสาวเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงอยากช่วยคนแปลกหน้า แต่ความคิดนี้กลับวนเวียนอยู่ในหัวไม่จางหาย

“ได้ ถือว่าเห็นแก่เจ้า ต่อให้เป็นหมาแมวข้างทางก็คงต้องช่วยให้รอด”

หญิงสาวแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ

“ความเห็นของข้าจะไปสำคัญกว่ากฎของสำนักหุบเขาเทพโอสถได้ยังไงกัน กฎบ้าบอนั่น... ทำไมแค่ถือป้ายเทพโอสถก็ต้องช่วยทุกคนด้วย”

“ถ้าข้าไม่มาให้ทันเวลา เจ้าคงคิดจะกลับไปช่วยเขาจริงๆ สินะ?” ไป๋เจ๋อมองหญิงสาวด้วยสายตาอ่อนโยน

“ในเมื่อเจ้าเอ่ยปาก ข้าก็ย่อมไม่ไป”

หญิงสาวหน้าแดงระเรื่อก่อนจะทำท่าทางหยิ่งยโสใส่ ดูเหมือนนางจะพอใจกับคำตอบนี้มาก ทั้งกลุ่มคนไม่ได้หยุดอยู่นานนักก็เร่งเดินทางต่อ องครักษ์ที่ยืนอยู่ในลานบ้านเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดชัดเจน หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก

ชายชุดขาวผมเงินผู้นั้นคือ ไป๋เจ๋อ! ประมุขแห่งหุบเขาเทพโอสถคนปัจจุบัน!

นายท่านของเขาเดินทางมาไกลก็เพื่อขอให้ไป๋เจ๋อช่วยชีวิต แต่ไม่ว่านายท่านจะอ้อนวอนอย่างไร หรือยอมแลกด้วยสิ่งใด ก็ไม่มีโอกาสได้พบหน้าประมุขหุบเขาจนต้องติดอยู่ที่นั่นนานถึงสามเดือน กว่าจะได้ป้ายเทพโอสถมาด้วยโชคชะตาที่ยากจะหาใครเปรียบ

ตามกฎของบรรพชนผู้ก่อตั้งหุบเขาเทพโอสถ หากใครถือป้ายเทพโอสถ ย่อมสามารถขอให้ประมุขหุบเขาลงมือรักษาได้ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ หุบเขาจะไม่คิดค่าตอบแทนใดๆ

ทว่าตอนที่นายท่านนำป้ายไปขอความช่วยเหลือ เด็กรับใช้กลับบอกว่าประมุขออกไปท่องเที่ยวต่างแดน กว่าจะกลับก็ปีหน้า ทว่าเมื่อเห็นบทสนทนาของทั้งคู่ตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าไป๋เจ๋อไม่เคยจากหุบเขาไปไหนเลย และคนที่หญิงสาวพูดถึงก็คงหนีไม่พ้นนายท่านของเขา

เมื่อกระจ่างแจ้งในใจ องครักษ์ก็เดือดดาลขึ้นมาทันที หญิงสาวนั่นเป็นใคร? แล้วมีความแค้นเคืองอะไรกับจวนโหวหย่งผิงนักหนา? ส่วนไป๋เจ๋อนั่นก็ถือดีเกินไปแล้ว!

…

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในลาน เจียงอินในชุดกระโปรงสีแดงเพลิงเดินออกมาจากเรือน

ชายหนุ่มที่หมดสติไปเมื่อคืนฟื้นขึ้นมาแล้วและบาดแผลก็หายดีราวกับไม่เคยเป็นอะไรมาก่อน คราบสกปรกบนใบหน้าถูกชำระออก เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและงดงามยิ่งกว่าเดิม

เจียงอินไม่รู้สึกหวั่นไหวกับความงดงามนั้น ความสวยงามหากอยู่โดดเดี่ยวโดยปราศจากพลัง ก็ไม่ต่างจากสิ่งไร้ค่าในสายตานาง แน่นอนว่าถ้าเลือกได้ ใครเล่าจะอยากมีใบหน้าอัปลักษณ์? ผู้ฝึกตนเองก็เช่นกัน ไม่อย่างนั้นโอสถหยกงามจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าได้อย่างไร

ชายหนุ่มผู้เป็นนายมองตรงมาที่เจียงอิน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างบริสุทธิ์ใจ เขาเดินเข้ามาหาและโค้งคำนับอย่างนอบน้อม

“ผู้น้อย ฉินสือหลาน บิดาคือท่านอ๋องกว่างผิง ขอบพระคุณเซียนจวินที่ช่วยชีวิตขอรับ”

องครักษ์ชุดดำรีบคุกเข่าลงโขกศีรษะให้เจียงอินเช่นกัน เจียงอินพยักหน้ารับนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยปากไล่

“ไปเสียเถอะ”

เจียงอินไม่ได้สนใจฐานะของเขา การที่นางช่วยก็เป็นเพียงเพราะเศษเสี้ยววิญญาณบนตัวองครักษ์เท่านั้น ฉินสือหลานแสดงท่าทางร้อนใจรีบกล่าวขึ้น

“เซียนจวิน ผู้น้อยมีคำขอร้องประการหนึ่ง ไม่ทราบว่าท่านจะ…”

“ถ้าจะขอร้อง ก็ไม่ต้องพูด” เจียงอินปรายตามองอย่างเย็นชา

ทว่าเมื่อนางเบนสายตาไปที่องครักษ์ กลับดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย นางเอ่ยถามเอง

“เจ้าก็มีเรื่องจะขอเหมือนกันหรือ?”

ฉินสือหลานมององครักษ์ของตนด้วยความงุนงง ‘ทำไมกัน? ทำไมถึงทำท่าทางเย็นชากับเขา แต่กลับใจดีกับองครักษ์เงา?’

“เซียนจวิน... ผู้น้อยไม่มีเรื่องจะขอรับ” องครักษ์เงาเอ่ยตอบด้วยเสียงแหบพร่า

เจียงอินไม่ถามต่อ นางเพียงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหายวับไปพร้อมกับเรือนไม้ไผ่ ลานบ้าน และรถม้าของนางในพริบตา

สายลมหนาวพัดผ่านทำให้ทั้งสองคนได้สติ หากบาดแผลบนตัวไม่หายสนิท ทั้งคู่คงคิดว่าเหตุการณ์เมื่อคืนเป็นเพียงความฝัน ฉินสือหลานเห็นสีหน้าองครักษ์ไม่สู้ดีจึงตบไหล่ปลอบใจ

“เมื่อคืนที่เซียนจวินช่วยข้า คงเป็นเพราะเจ้าคอยประสานให้สินะ เมื่อกี้เจ้าไม่ยอมเอ่ยปาก คงเพราะมีเหตุผลลำบากใจ”

ฉินสือหลานรู้ดีว่าท่าทีของเซียนจวินที่มีต่อเขากับองครักษ์นั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว เขาเดาว่าหากเขาอยู่คนเดียว เจียงอินคงจะเดินจากไปโดยไม่เหลียวแลด้วยซ้ำ

องครักษ์เงาตอบเสียงแหบแห้ง

“นายท่าน ข้าได้สัญญากับเซียนจวินไว้แล้วว่าชีวิตนี้ขอมอบให้ท่านใช้งาน แม้ท่านจะไม่ได้เรียกร้องสิ่งใดตอบแทน แต่ข้าก็ไม่อาจเอ่ยคำขอเพิ่มได้อีก”

เขาได้สมปรารถนาแล้ว หากละโมบจนทำให้เซียนจวินกริ้ว เขาไม่แน่ใจว่านางจะยึดชีวิตของนายท่านคืนไปหรือไม่

“เป็นเพราะข้าที่ทำให้เจ้าต้องลำบาก” ฉินสือหลานถอนหายใจยาว ก่อนจะฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง

“การที่พบเซียนจวินได้ถือเป็นโชคของเราแล้ว! ไป! เราไปที่หุบเขาเทพโอสถกันอีกครั้ง เผื่อประมุขจะกลับมาแล้ว!”

องครักษ์เงามองด้วยแววตาซับซ้อนก่อนจะเล่าสิ่งที่เขาเห็นเมื่อคืนให้ฟังทั้งหมด

“นายท่าน... ท่านถูกหลอกแล้ว”

ฉินสือหลานเงียบไปนาน ก่อนจะเงยหน้าตะโกนก้องฟ้า

“ไป๋เจ๋อ! ไอ้สารเลวเอ๊ย!”