ตอน 17

ความกังวลของหวังเทียนเวิ่นนั้นไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล

ในขณะที่นิยายเรื่อง บันทึกการบำเพ็ญเพียรของคนธรรมดา ยังคงอัปเดตอย่างต่อเนื่องถึงวันละสิบห้าตอนโดยไม่มีขาดตกบกพร่อง สิ่งที่สวนทางกับความสม่ำเสมอ คุณภาพที่คับแก้วและปริมาณการอัปเดตที่มหาศาลนี้

กลับกลายเป็นการนิ่งเงียบอย่างน่าอึดอัดใจของนักเขียนที่ใช้นามปากกาว่า ‘หมูสามชั้นตุ๋น’

เริ่มต้นจากกล่องข้อความในระบบหลังบ้านนักเขียนที่เงียบเชียบดั่งหลุมศพ ข้อความแจ้งเตือนที่ยังไม่ได้อ่านพุ่งทะลุ 99+ ไปไกล ชิงเฟิงเองก็เริ่มตั้งแต่ส่งข้อความทักทายอย่างกระตือรือร้น แจ้งข่าวคราวเรื่องแผนการโปรโมต ไปจนถึงการหยั่งเชิงถามว่า

“สนใจจะเปิดตอนพิเศษเพื่อตอบรับความรักของแฟนๆ หน่อยไหม?” และท้ายที่สุดคือการสรุป ‘ยอดความสำเร็จ’ ของข้อมูลสถิติต่างๆ ในแต่ละวันทว่าทุกอย่างกลับจมหายลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทร ไม่มีการตอบกลับใดๆ ทั้งสิ้น รูปโปรไฟล์ของนักเขียนยังคงเป็นสีเทาหม่นอยู่เช่นนั้นตลอดกาล

จำนวนความคิดเห็นในพื้นที่วิจารณ์ของ 'บันทึกการบำเพ็ญเพียรของคนธรรมดา' ทะลุหนึ่งแสนข้อความไปนานแล้ว ทั้งพวกที่เข้ามาตามทวงตอนใหม่ พูดคุยวิเคราะห์เนื้อเรื่อง แสดงความเลื่อมใส วิเคราะห์แนวทาง “เส้นทางปุถุชน” ไปจนถึงการเดาสุ่มว่านักเขียนคือใคร...

ที่สำคัญคือใต้ทุกความคิดเห็นที่ถูกปักหมุดไว้ จะมีข้อความระบุว่า “ผู้เขียนยังไม่ได้ตอบกลับ” สัญลักษณ์ “เจ้าของกระทู้” ที่ควรจะปรากฏเมื่อผู้เขียนตอบโต้ไม่เคยสว่างขึ้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เรื่องการขอบคุณการโดเนทน่ะหรือ? ยอดผู้สนับสนุนระดับ “พันธมิตร” นั้นพุ่งทะลุไปกว่ายี่สิบคนแล้ว! ไหนจะระดับ “นายกอง” และ “เจ้าสำนัก” ที่นับไม่ถ้วน

ตามธรรมเนียมปฏิบัติของแพลตฟอร์ม อย่างน้อยนักเขียนควรจะกล่าวขอบคุณผู้ที่โดเนทรายใหญ่ๆ โดยเฉพาะพวกระดับ “พันธมิตร” อย่างเป็นทางการ หรือไม่ก็เอ่ยถึงสักนิดที่ท้ายตอน

แต่ท้ายตอนของ “หมูสามชั้นตุ๋น” กลับมีเพียงประโยคสั้นๆ ว่า “จบตอน” เท่านั้น ไม่มีคำขอบคุณแม้แต่ครึ่งคำ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการ “ลงตอนเพิ่มเป็นรางวัลให้ผู้สนับสนุน” เลยด้วยซ้ำ

ไม่ว่าจะเป็นจุดสำคัญของเนื้อเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ “หุบเขาต้องห้ามโลหิต” สิ้นสุดลง หรือตอนที่ยอดพุ่งขึ้นสู่อันดับหนึ่งของตาราง ก็นิ่งเฉยจนแม้แต่นักเขียนที่ลึกลับที่สุดก็ยังไม่อาจทำให้เขาเอ่ยปาก

ไม่ว่าจะการเขียน ‘คำโปรยจากผู้เขียน’ หรือ ‘จดหมายขอบคุณ’ สักฉบับ เหล่าผู้อ่านต่างพากันอยากรู้อยากเห็นจนคลั่ง ยิ่งเดาก็ยิ่งสนุก! ความนิ่งเฉยในระดับสุดโต่งของสวี่อี้นั้น ไม่เพียงไม่ทำให้ไฟในใจของผู้อ่านมอดดับลง แต่มันกลับเหมือนการสาดน้ำมันเข้ากองเพลิง!

ส่งผลให้ความลึกลับของหมูสามชั้นตุ๋นพุ่งทะยานถึงขีดสุด ก่อให้เกิดการคาดเดาและการถกเถียงที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม!

ความคิดเห็นที่ได้รับการกดถูกใจสูงที่สุดเป็นอันดับสามในพื้นที่วิจารณ์คือ

【ทำไมคุณหมูสามชั้นตุ๋นถึงได้นิ่งสงบขนาดนี้? อัปเดตก็โหด นิยายก็ดัง โดเนทก็เยอะ ถ้าเป็นคนอื่นคงลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว! สมาธินี้มันคือหานลี่ในชีวิตจริงชัดๆ! ยอมใจเลย!】

ใต้คอมเมนต์นั้นเต็มไปด้วยการตอบกลับที่หลากหลาย

‘นี่แหละที่เรียกว่ายอดคน นี่สิยอดคนของจริง ไม่ยึดติดกับชื่อเสียงจอมปลอม! จดจ่ออยู่กับการเขียนหนังสือ!’

“เลิกเพ้อเจ้อเถอะ ฉันว่าต้องเป็นทีมงานจัดการชัวร์ กลัวตอบแล้วหลุดข้อมูลเลยโดนขุดคุ้ย”

“จะบ้าเหรอพวกข้างบน! ทีมงานที่ไหนจะเขียนสำนวนออกมาให้เหมือนเป๊ะกันทุกคนได้ขนาดนั้น? แล้วถ้าทำได้ทำไมไม่เปิดเรื่องเองล่ะ? เคยเห็นนิยายแบบนี้ที่อื่นบ้างไหม! ไร้สาระ!”

“ใช่เลย ฉันว่าสงสัยจะเป็นพวกกลัวสังคมแล้วเป็นขั้นรุนแรงด้วย! ชีวิตจริงอาจจะเป็นพวกโอตาคุสายเทคนิคที่ไม่ค่อยพูด หรือไม่ก็เป็นศาสตราจารย์แก่ๆ!”

“ฉันกลับคิดว่าเป็นเทพนิยายมาเปิดไอดีรองเล่นขำๆ เขาคงชอบบรรยากาศแบบนี้ พอพวกคุณขุดคุ้ยเจอเขาก็คงจะขึ้นเทรนด์อีกรอบ ดูผลลัพธ์ตอนนี้สิ ดีจะตาย!”

“หรือจะเป็นมนุษย์ต่างดาว? ไม่งั้นจะอธิบายยอดอัปเดตขนาดนี้กับการไร้การโต้ตอบได้ยังไง? (ยิ้มกริ่ม)”

ในส่วนของการโดเนท ยิ่งเกิดพวกกระเป๋าหนักที่เล่นเป็นศิลปะการแสดง ต่างคนต่างพยายามแย่งชิง ‘ความสำเร็จ’ ในฐานะคนแรกที่ได้รับคำตอบจาก ‘หมูสามชั้นตุ๋น’

ผู้สนับสนุนใหม่ : 【คุณนักเขียนดูฉันหน่อย ดูฉันหน่อย ตอบฉันสักคำได้ไหม~ คำเดียวก็เอา~】

ผู้สนับสนุนเก่า : 【พวกมาใหม่ถอยไป ฉันตามมาตั้งแต่นิยายเริ่มมีคนอ่านแค่ไม่กี่คนแล้วนะ ตอบฉันสักคำเถอะ~~】

ผู้สนับสนุนสายเปย์อื่นๆ : 【คุณนักเขียนไม่ต้องไปสนใจพวกนั้น รักษาความลึกลับไว้นั่นแหละดีแล้ว! ฉันชอบที่คุณเป็นแบบนี้! อัปเดตต่อไปอย่าได้หยุด!】

ระดับนายกอง : 【คุณนักเขียนตอบฉันคำเดียว เดี๋ยวฉันจัดใหญ่ให้ทันที!!!】

“ตามหาหมูสามชั้นตุ๋น” กลายเป็นเกมออนไลน์ชนิดหนึ่งในหมู่แฟนคลับไปเสียแล้ว บางคนพยายามเดาถิ่นกำเนิด อายุ หรือวุฒิการศึกษาจากสำนวนการเขียน บางคนวิจัยรูปแบบ IP เวลาการอัปเดต หรือแม้แต่ไปขุดคุ้ยในฉีเตี่ยนว่ามีนิยายที่เขียนสำนวนคล้ายๆ กันนี้ที่เคยล้มเหลวไปก่อนหน้าหรือไม่

ที่กองบรรณาธิการแนวเซียนเซียของฉีเตี่ยน ชิงเฟิงจ้องมองตัวเลขข้อมูลอันงดงามบนหน้าจอหลังบ้านสลับกับการสื่อสารที่ไร้การโต้ตอบของนักเขียน อารมณ์ของเขาเหมือนกับกำลังนั่งรถไฟเหาะตีลังกา

“ชิงเฟิง! 《บันทึกการบำเพ็ญเพียรของคนธรรมดา》 พุ่งขึ้นอันดับหนึ่งตารางยอดอ่านสูงสุดใน 24 ชั่วโมงแล้วนะ! ยอดคลิกถล่มทลาย! แคมเปญโปรโมตงวดนี้ผลลัพธ์ดีสุดๆ!”

เพื่อนร่วมงานฝ่ายปฏิบัติการตะโกนมาหาด้วยความตื่นเต้น

“ชิงเฟิง มีบริษัทภาพยนตร์ติดต่อผ่านเส้นสายมา อยากจะขอช่องทางติดต่อ ‘หมูสามชั้นตุ๋น’ เพื่อคุยเรื่องซื้อลิขสิทธิ์ไปดัดแปลง!”

ฝ่ายธุรกิจเดินเข้ามาหาถึงโต๊ะชิงเฟิงได้แต่จนใจ เขาติดต่อไม่ได้จริงๆ อีเมลที่ส่งไปก็เหมือนครั้งก่อนๆ คือแม้แต่ใบตอบรับว่า ‘อ่านแล้ว’ ก็ไม่มี ชิงเฟิงรู้สึกเหมือนคนยืนตะโกนอยู่ในหุบเขาที่ได้ยินเพียงเสียงสะท้อนของตัวเอง เขาสงสัยด้วยซ้ำว่าหลังหน้าจออีเมลนั้นมีคนอยู่จริงๆ หรือเปล่า?

การอัปเดตสิบห้าตอนต่อวันอย่างไม่เคยขาดสาย ความคิดเห็นที่เพิ่มขึ้นมหาศาลทุกวัน นักเขียนไม่สนใจอะไรเลยจริงหรือ? เขาจนปัญญาแล้วจริงๆ

ในอีกฝั่งหนึ่งของเมือง สวี่อี้นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าที่ส่งเสียงพัดลมดังหึ่งๆ เขาเคาะแป้นพิมพ์จบประโยคสุดท้ายของบทใหม่ล่าสุด มองดูไฟล์ต้นฉบับในโฟลเดอร์ที่อัดแน่นแล้วจึงดึงสติกลับมาจากการจดจ่อกับการเขียน

เขาคลิกเข้าไปในหลังบ้านนักเขียนของฉีเตี่ยน ข้อความแจ้งเตือน 99+ และความคิดเห็นที่ระเบิดทะลักในพื้นที่วิจารณ์กระโดดเข้ามาในสายตา เขาทำได้เพียงกวาดสายตามองผ่านๆ เช่นเคยโดยไม่ได้กดเข้าไปดู

จากนั้นเขาก็ล็อกอินเข้าอีเมล เห็นอีเมลที่ชิงเฟิงส่งมานับไม่ถ้วน เมื่อเห็นหัวข้ออีเมลล่าสุดที่ว่า 【การสื่อสารอย่างจริงใจเกี่ยวกับความคาดหวังเรื่องการตอบโต้ของผู้อ่านและการสนับสนุนการโปรโมตในอนาคต】 เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเลือกที่จะข้ามไปโดยไม่ตอบอะไรเลย จากนั้นจึงตรวจสอบอีเมลรายงานข้อมูลสถิติและการโปรโมตเล็กน้อยก่อนจะปิดหน้าต่างไป

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ละสายตาจากหน้าจอออกไปมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง สวี่อี้ไม่ได้รังเกียจแฟนนิยายเหล่านี้ เหตุผลที่เขาไม่กล้ากดตอบกลับเป็นเพราะเขากลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ให้ตอบคำถามบางอย่างไม่ได้

เพราะในชาติก่อน เขาได้เห็น “ความสามารถในการขุดคุ้ย” ที่ไร้ช่องโหว่ของพวกแฟนคลับบ้าคลั่งและปาปารัสซี่มามากเกินพอ ที่อยู่ IP, นิสัยการใช้ภาษา, เวลาในการตอบกลับ... ร่องรอยที่เล็กน้อยที่สุดอาจถูกขยายให้ใหญ่จนไร้ขีดจำกัดและเมื่อขยายไปถึงจุดนั้น

ก็คือการขุดรากถอนโคนจนกว่าจะหาตัวตนที่แท้จริงออกมาได้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

เขาเสี่ยงไม่ได้ แม้แต่เสี้ยวเดียวก็ไม่ได้ ความเงียบคือตัวเลือกที่ดีที่สุดและเป็นตัวเลือกที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว ความรู้สึกอึดอัดและไร้อำนาจในชาติก่อนที่ถูกแสงแฟลชไล่ตาม ถูกไมโครโฟนจ่อปาก ถูกสายตานับไม่ถ้วนจับจ้อง และทุกคำพูดถูกขยายความตีความให้บิดเบี้ยว กำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในจิตใจของสวี่อี้อีกครั้ง

เขาลุกขึ้นยืนแล้วสะบัดหัวอย่างแรงเพื่อไล่ความรู้สึกนั้นออกไป ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไปล้างหน้าที่ห้องน้ำด้วยน้ำเย็น

เมื่อกลับมาที่ห้องนอน เขาเซฟเอกสาร ปิดระบบหลังบ้านของฉีเตี่ยน ปิดคอมพิวเตอร์ และล้มตัวลงนอน ไฟในห้องดับลง สวี่อี้ลืมตามองเพดานที่มืดมิดในใจไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ บางทีอาจเป็นความรู้สึกผิดต่อความกระตือรือร้นของแฟนๆ?

ความรักของพวกเขานั้นจริงใจ การโดเนทของพวกเขานั้นใจกว้าง รวมถึงการคาดเดาของพวกเขาที่อาจจะเต็มไปด้วยเจตนาที่ดี แต่เขากล้าไม่ได้ เขาเคยแพ้มาครั้งหนึ่งแล้ว เขากลัวจริงๆ

ความรู้สึกอึดอัดในวินาทีที่ถุงลมนิรภัยระเบิดออกมา และความเจ็บปวดแสนสาหัสยามที่โลหะทิ่มแทงทะลุร่างกลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง เขาแบกรับราคาของการโต้ตอบไม่ไหวหรอก

แสงจันทร์สีนวลตาจากนอกหน้าต่างส่องเข้ามา กระทบกับตัวเครื่องคอมพิวเตอร์บนโต๊ะหนังสือที่หยุดส่งเสียงคราง สวี่อี้หลับตาลง ตัดขาดจากความวุ่นวายของโลกภายนอกและคลื่นลมในใจของตนเองโดยสิ้นเชิง