ตอน 9

“ถูกต้องแล้ว! สวัสดีท่านพี่จ้าว!” ฟู่หนิงรีบยื่นแผ่นแบบร่างในมือให้อย่างรวดเร็ว “รบกวนท่านพี่ช่วยดูนี่หน่อยนะเจ้าคะ”

จ้าวเถี่ยฉุ่ยรับกระดาษไปพินิจพิเคราะห์ดูอย่างละเอียด ดวงตาของเขาก็พลันเป็นประกาย

“เอ๊ะ? น่าสนใจ! การแบ่งช่องแบบนี้ ล้อเลื่อนนี่อีก… ดูเรียบง่ายแต่ใช้งานได้จริงแฮะ! ต้องการให้มีฟังก์ชันเตาไฟกับระบบรักษาความเย็นด้วยงั้นรึ? เรื่องจิ๊บจ๊อย!”

เขาตบหน้าอกตัวเองเสียงดังปึก

“เห็นแก่หน้าสหายเก่า ข้าจัดให้แน่นอน! ส่วนวัสดุน่ะรึ… ในคลังพอจะมีเศษไม้ปราณและเหล็กเย็นที่เหลือจากการฝึกฝีมืออยู่บ้าง ก็น่าจะพอใช้ได้! ส่วนค่ายกลเดี๋ยวข้าสลักให้เอง! รับรองว่าแข็งแรงทนทานหายห่วง!”

ฟู่หนิงกะพริบตาปริบๆ ด้วยความกังวล

“ไม่ทราบว่าท่านพี่… ค่าใช้จ่ายประมาณเท่าใดหรือเจ้าคะ? แล้วต้องใช้เวลานานแค่ไหน?”

จ้าวเถี่ยฉุ่ยโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

“ของเล่นแค่นี้ เรื่องเล็ก! วันนี้ก็ได้แล้ว! ส่วนเรื่องเงินน่ะรึ…”

เขาจ้องมองฟู่หนิง พลันนึกถึงคำกำชับของสหายเก่าที่บอกราคาไว้ไม่เกินยี่สิบหินปราณระดับสูง เขาจึงฉีกยิ้มกว้าง

“เอาเป็นค่าวัสดุกับค่าเหนื่อยเล็กๆ น้อยๆ สิบห้าหินปราณ เป็นอย่างไร?”

สิบห้าหินปราณระดับสูง!! ฟู่หนิงกรีดร้องในใจ!

นางเคยดูราคาในเขตการค้ามาแล้ว ของวิเศษที่สั่งทำจากสำนักร้อยวิชาปกติราคาเริ่มต้นก็ปาไปหลักร้อยหินปราณระดับสูงแล้ว! ต่อให้เป็นสาขาย่อยก็ยังไม่ต่ำกว่าสามสิบ! นางนึกว่าจะต้องหมดตัวจนไม่มีเงินซื้อวัตถุดิบเสียอีก ที่แท้การมีเส้นสายมันดีอย่างนี้นี่เอง! ยิ่งเป็นถึงศิษย์เอกลงมือสร้างให้ด้วยแล้ว ยิ่งคุ้มเกินคุ้ม!

“ตกลง! ตกลงเลยเจ้าค่ะ! ขอบคุณท่านพี่จ้าวมากเจ้าค่ะ!” ฟู่หนิงไม่รอช้ารีบนับหินปราณส่งให้ทันที

จ้าวเถี่ยฉุ่ยเองก็เป็นคนตรงไปตรงมา เมื่อรับเงินแล้วก็เรียกเหล่าศิษย์น้องมาช่วยงานกันอย่างขะมักเขม้น เสียงเลื่อยไม้ดังฉึบฉับ เสียงค้อนทุบเหล็กเย็นดังก้อง ตามด้วยแสงระยิบระยับจากค่ายกลที่ถูกสลักลงไป

ฟู่หนิงยืนมองจนตาลาย นางสัมผัสได้ถึงพลังของ "เทคโนโลยี" ในโลกเซียนอย่างลึกซึ้ง

เป็นไปตามที่จ้าวเถี่ยฉุ่ยกล่าว ก่อนที่ตะวันจะลับขอบฟ้า รถเข็นขายของเคลื่อนที่ก็ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าฟู่หนิง!

ตัวรถทำจากไม้ปราณสีน้ำตาลเข้ม มีหลังคาที่เปิดปิดได้ ด้านล่างติดตั้งล้อที่หมุนได้คล่องตัว ส่วนตัวรถแบ่งเป็นสองชั้น ชั้นบนเป็นโซนเตาปรุงอาหารที่มีหม้อพิเศษฝังอยู่ ด้านข้างมีโต๊ะเตรียมอาหารเรียบๆ ที่สลักตัวอักษร "ร้อย" ไว้ ส่วนชั้นล่างเป็นช่องเก็บของรักษาความเย็นคล้ายตู้เย็น ทั้งยังติดตั้งป้ายชื่อที่ถอดออกได้ และมีตัวล็อกล้อกันลื่นอีกด้วย

“ดีมาก! ยอดเยี่ยมไปเลย! ท่านพี่จ้าว ท่านนี่ทั้งฝีมือดีทั้งทำงานรวดเร็วจริงๆ!”

ฟู่หนิงลูบไล้ตัวรถด้วยความหลงใหล โลกเซียนนี่สะดวกสบายจริงๆ จะใช้ไฟหรือน้ำแข็งก็ใช้ค่ายกลแทนได้ ปลอดภัยแถมยังประหยัดพื้นที่อีก

“ฮ่าๆ เรื่องจิ๊บจ๊อย! วันหน้าต้องการอะไรอีก ก็แวะมาหาพี่ได้ตลอด!”

จ้าวเถี่ยฉุ่ยพอใจกับผลงานของตัวเองมาก เขาเดาว่าแม่หนูฟู่นี่คงจะทำอาหารขาย จึงตั้งใจไว้ว่าวันเปิดร้านจะไปอุดหนุนเสียหน่อย

“แม่หนูฟู่ เจ้าลองดูสิ หากมีปัญหาตรงไหนบอกข้าได้”

ลองดูรึ? ฟู่หนิงวางมือบนรถเข็นแล้วนึกในใจ รถเข็นก็พับเก็บจนเหลือขนาดเท่ากล่องไม้ใบจิ๋วในพริบตา! พอนึกอีกครั้ง มันก็ขยายตัวกลับมาอยู่ในสภาพเดิม! การใช้งานลื่นไหลสุดๆ! นางลองใส่ของลงในช่องเก็บของ ทั้งโต๊ะเตรียมอาหารและหม้อปรุงให้ตายเถอะ! ของวิเศษที่สั่งทำในราคาประหยัดนี้ยังมีฟังก์ชันเก็บของและมิติในตัวด้วย?!

นางช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้รับอานิสงส์จากเซี่ยหลินชวน! นางจดจำน้ำใจนี้ไว้ในใจ ไว้มีโอกาสค่อยหาทางตอบแทน

“เป็นอย่างไรบ้าง แม่หนูฟู่?”

ฟู่หนิงทำได้เพียงชูนิ้วโป้งยกย่องจนใบหน้าสีเข้มของจ้าวเถี่ยฉุ่ยแดงก่ำ ก่อนจะอุดหนุนหม้อใบใหญ่ กะละมัง และถังไม้ติดมือกลับมาด้วย ถึงแม้จะต้องเสียเงินไปทั้งหมดสี่พันหินปราณระดับต่ำ แต่นี่คือความคุ้มค่าสุดๆ! ล้อเล่นหรือ? นี่เป็นงานฝีมือจากศิษย์เอกแห่งสำนักร้อยวิชาเชียวนะ!

ก่อนกลับ ทั้งสองได้แลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อผ่านป้ายหยกฟ้าดิน ฟู่หนิงพารถเข็นคู่ใจพร้อมร่างกายที่เต็มไปด้วยฝุ่นไม้กลับหอห้ารสอย่างอารมณ์ดี

【ยินดีต้อนรับกลับมาขอรับท่านเจ้าของหอ】 ห้ารสรีบออกมาต้อนรับ 【ท่านเจ้าของหอ สภาพท่าน…】

ฟู่หนิงเพิ่งนึกได้ว่านางคุยกับจิตวิญญาณหอได้เพียงแค่ตอนอยู่ในหอห้ารสเท่านั้น นางบ่นอุบ

“อย่าพูดถึงเลย ข้าไม่อยากนั่งสัตว์อสูรส่งของอีกแล้ว!”

หลังจากคุยกับหอห้ารสอยู่ครู่หนึ่ง ฟู่หนิงก็นั่งลงบนพื้น สายตามองกล่องไม้ที่บรรจุรถเข็นและยอดเงินในจานหยก ดวงตาเรียวสวยเป็นประกาย ได้เวลาเริ่มงานจริงเสียที ตอนออกแบบรถเข็น นางคิดไว้แล้วว่าจะขายอะไร "ฉวนฉวนหม้อเย็น" และ "ชาพีชอูหลง"

แม้แรงบันดาลใจจะมาจากความ "น่าสนใจ" ของเซี่ยหลินชวน แต่การเลือกสองเมนูนี้ ฟู่หนิงคิดมาอย่างรอบคอบแล้ว:

รสชาติเผ็ดร้อนเข้มข้นของฉวนฉวนหม้อเย็น จะต้องปลุกต่อมรับรสของเหล่าผู้ฝึกตนระดับต่ำที่ด้านชาจากยาเม็ดตัดกิเลสให้ตื่นขึ้นอย่างแน่นอน วัตถุดิบเสียบไม้ ทั้งเนื้อสีแดง ผักสีเขียว และเครื่องในที่กรุบกรอบ แค่จัดวางก็น่ากินแล้ว ยิ่งเคี้ยวยิ่งเพลิน ที่สำคัญคือมันทำง่าย! น้ำซุปเคี่ยวทิ้งไว้แล้วปิดผนึกได้ แค่เสียบไม้รอไว้ ทุกอย่างก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเวลา ยิ่งแช่ยิ่งอร่อย

ถามว่าเครื่องในจะดูแปลกแยกเกินไปไหม? ล้อเล่นน่า! แค่อร่อย จะมีอะไรกินไม่ได้! อีกอย่าง พวกคนพวกนี้อาจไม่เคยลองมาก่อนด้วยซ้ำ ก็ต้องให้นางเป็นคนกำหนดสิ! ความสะอาด ความสด และรสชาติคือหัวใจหลัก!

แถมลูกค้ามาถึง เลือกของ จ่ายเงิน แล้วถือไปได้เลย นี่มันอุปกรณ์สร้างยอดขายชัดๆ!

ส่วนชาพีชอูหลง ถึงจะเป็นความชอบส่วนตัว แต่ในโลกเซียนที่มีแต่น้ำพุวิญญาณและชาเซียน เครื่องดื่มหวานเย็นชื่นใจที่มีรสผลไม้นี้ ย่อมแปลกใหม่และเป็นที่ชื่นชอบ ไม่ดูแปลกแยกจนเกินไป เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการเรียกลูกค้าให้มาลองชิม

“อย่างหนึ่งเผ็ดร้อนเข้มข้น ตอบสนองความอยากอาหาร อีกอย่างหนึ่งเย็นสดชื่น ช่วยตัดเลี่ยนและดับกระหาย” ฟู่หนิงตบมือ “ร้อนหนาวคู่กัน ลงตัวที่สุด!”

รูปแบบเสียบไม้ยังสะดวกต่อการแบ่งปัน! สมบูรณ์แบบ!

ขั้นตอนสุดท้ายก่อนเปิดร้านการจัดซื้อแบบลับๆ เพื่อความปลอดภัยไร้กังวล หากนางออกหน้าไปซื้อวัตถุดิบปริมาณมาก โดยเฉพาะพวกของค้างสต็อก ก็ไม่ต่างอะไรกับการประกาศบอกพวก "หวังโหย่วไฉ" ว่า “ข้า! ฟู่หนิง! กำลังจะทำเรื่องใหญ่แล้ว! พวกเจ้ามาหาเรื่องข้าเร็ว!”

การรักษาความลึกลับไว้ ไม่เพียงแต่ช่วยลดปัญหา แต่ยังทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงเมื่อเปิดร้านจริง แผนของนางคือ สั่งของผ่านช่องทางไกล ซื้อจากหลายที่ แล้วเก็บเข้ากระเป๋ามิติ

โชคดีที่เจ้าของร่างเดิมเคยเป็นเศรษฐีนี นอกจากอาวุธวิเศษไร้ประโยชน์แล้ว ยังซื้อของใช้สารพัดประโยชน์ไว้อีกมาก ถุงเก็บของระดับสูงก็เป็นหนึ่งในนั้น

ฟู่หนิงรีบหยิบป้ายหยกฟ้าดินขึ้นมา ล็อกอินเข้าตลาดการค้าทันที วัตถุดิบในโลกเซียนมีชื่อเรียกที่ "เซียน" มากๆ โชคดีที่มีคำค้นหาและคำอธิบายกำกับ ทำให้ฟู่หนิงพอจะเดาออกว่าคืออะไร

แถมผู้ซื้อยังสามารถสั่งซื้อแบบนิรนามได้ โดยมีเงื่อนไขว่าหากสนทนากับผู้ขายเกินสามครั้ง ตัวตนที่แท้จริงจะถูกเปิดเผย ซึ่งช่วยให้ฟู่หนิงซ่อนตัวได้ง่ายขึ้น

ปลายนิ้วของนางร่ายรำไปบนป้ายหยก จิตสัมผัสว่องไวราวกับสายฟ้า นางคัดกรองร้านค้าที่ระบุว่า "เคลียร์ของค้างสต็อก/พืชวิญญาณเหลือทิ้ง" แล้วส่งคำสั่งซื้อนิรนามออกไป

ออเดอร์ที่ 1 (พืชวิญญาณเกรดรอง): ผักหลากหลายชนิด, ชาหมอกเมฆา, พีชวารีวิญญาณ, พริกอัคคี, เครื่องเทศ ฯลฯ (หมายเหตุ: แบบเหี่ยวๆ ก็เอา)

ออเดอร์ที่ 2 (ชิ้นส่วนสัตว์อสูร): เครื่องในหมูเกือกผา, กระดูกใหญ่, กึ๋นไก่ลม, เนื้อจามรี, ไข่สัตว์ปีก (หมายเหตุ: เกรดรองก็ไม่เกี่ยง)

ออเดอร์ที่ 3 (ของใช้ทั่วไป): เครื่องปรุงรสจำนวนมาก, ข้าวหมาก, ชามตะเกียบ, ไม้เสียบ, กระดาษน้ำมัน ฯลฯ

ออเดอร์เพิ่มเติม (บรรจุภัณฑ์): กระบอกไม้ไผ่เกรดทั่วไป

ทุกออเดอร์ระบุจุดรับของเดียวกัน จ่ายเงินมัดจำออนไลน์และเด็ดขาดเรื่องการไม่สนทนา

ประสิทธิภาพของระบบขนส่งในโลกเซียนนั้นสูงจนน่าตกใจ เกือบจะค่ำมืด ฟู่หนิงก็ได้รับแจ้งว่าสามารถรับของได้แล้ว นางเปลี่ยนมาสวมชุดผ้าธรรมดาๆ ใช้ผ้าคลุมหน้าตาเกือบมิด แล้วแอบปะปนไปกับคนอื่นนั่งประตูมิติมุ่งหน้าไปยังจุดพักสินค้า

เมื่อไปถึง กองสินค้าที่แยกวางไว้ก็วางอยู่ในมุมมืดแล้ว ฟู่หนิงกวาดสายตามองอย่างรวดเร็วเพื่อยืนยันความถูกต้อง ก่อนจะจ่ายเงินส่วนที่เหลือและไล่คนส่งของให้ไปไกลๆ จากนั้น “เก็บ!”

เพียงนึกในใจ แสงสว่างจางๆ ก็วาบขึ้น ข้าวของที่กองเป็นภูเขาเลากาก็ถูกดูดเข้าไปในถุงเก็บของ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วปานสายฟ้าไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ

เมื่อกลับมาถึงหอห้ารสและปิดประตูแน่นหนา ฟู่หนิงก็ปลดปล่อยข้าวของทั้งหมดออกมา