ตอน 10

"ฟื้นฟู!"

ปลายนิ้วของฟู่หนิงลากผ่านกองวัตถุดิบราวกับสายลมพัดผ่าน ปาฏิหาริย์พลันบังเกิด ใบไม้ที่เคยเหี่ยวเฉาผลิใบเขียวขจี ผักที่เคยเฉาแดดกลับมาเต่งตึงอวบน้ำ เนื้อสัตว์ชั้นรองกลายเป็นเนื้อสดใหม่ไร้กลิ่นคาว กลิ่นหอมหวานของลูกพีชฟุ้งกระจายไปทั่ว

แม้แต่กระบอกไม้ไผ่ธรรมดาๆ ก็ยังดูนวลตาขึ้นมาหลายส่วน

ทว่าทันทีที่ใช้พลัง "ฟื้นฟู" ร่างกายก็รู้สึกอ่อนแรงอย่างฉับพลัน ฟู่หนิงหน้ามืดตาลายจนเซไปปะทะกับชั้นวางของ นางหอบหายใจถี่

"เฮ้อ..."

นางฝืนประคองตัวแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ การตั้งใจจัดการวัตถุดิบทั้งหมดในคราวเดียวแบบนี้ ก็เพื่อต้องการทดสอบขีดจำกัดของพลังพิเศษตนเอง

เมื่อมองดูวัตถุดิบตรงหน้า ฟู่หนิงก็คำนวณในใจแค่การเตรียมของพวกนี้ก็แทบสูบพลังกายนางจนหมดสิ้น หากแผงลอยได้รับความนิยมอย่างที่หวังไว้ ด้วยสมรรถภาพร่างกายตอนนี้ วัตถุดิบพวกนี้คงอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ คิดได้ดังนั้นนางก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขมขื่น

ความแข็งแกร่ง! ต้องมีความแข็งแกร่งถึงจะเป็นความจริงแท้! ต่อให้มีใจอยากทำมาค้าขายและมีตัวช่วยโกงดวงชะตา แต่ถ้าตบะไม่ถึงขั้น ก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะแสดงฝีมือ! การเพิ่มระดับการบำเพ็ญเพียรจึงเป็นเรื่องที่รอไม่ได้!

แถมนางยังไม่อยากเสียเงินค่าเดินทางอีกต่อไปแล้ว นางอยาก 'เหาะเหินเดินอากาศ' ด้วยกระบี่บ้างเหมือนกัน!

[ท่านเจ้าของหอคะ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?] เสียงห้ารสถามอย่างกังวล

"ไม่เป็นไร"

นางหยิบขวดหยกเล็กๆ ออกมาเทยาเม็ดสีน้ำตาลเข้าปาก นี่คือยาที่ซื้อติดมือมาจากตลาดการค้า ว่ากันว่าช่วยฟื้นฟูพลังกายและลดความเหนื่อยล้าได้รวดเร็ว ราคาก็ไม่แพง แต่ในโลกนี้ยาประเภทนี้ดูจะไม่ค่อยเหมาะกับการกินพร่ำเพรื่อเท่าไร

ผู้ขายเคยกำชับเป็นพิเศษว่า นี่เป็นสินค้าเกรดรอง ห้ามทานต่อเนื่องเป็นเวลานาน เพราะอาจสะสมสารพิษจากยาจนส่งผลต่อการบำเพ็ญ แต่สำหรับฟู่หนิงในตอนนี้ถือว่าไม่มีปัญหา

ทันทีที่ยาเข้าปาก ความขมปร่าก็ระเบิดออกจนหน้านางเบี้ยว 'ขมชะมัด!' นางรีบกระดกน้ำตามลงไปทันที

[ท่าน...] ห้ารสทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นนางกลืนลงไปแล้วจึงเงียบไว้ก่อน

"หืม? ว่าไงนะ!" ฟู่หนิงลิ้มรสพลางยอมรับว่ายาของโลกผู้ฝึกตนนี้มีดีจริงๆ เพียงไม่กี่ลมหายใจที่ผ่านไป พลังกายนางก็ฟื้นคืนมา

ห้ารส : [เปล่าเจ้าค่ะ แค่เห็นท่านไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว]

"เอาล่ะ! เริ่มงานกันเลย ห้ารส เรื่องควันในครัวฝากเจ้าด้วย!"

นางถกแขนเสื้อเตรียมวัตถุดิบต่อเมื่อล้างวัตถุดิบสะอาดดีแล้ว ก็นำน้ำซุปกระดูกมาตั้งไฟหมั่นช้อนฟองออก การเตรียมการเบื้องต้นเสร็จสิ้น ที่เหลือคือของจริง! จิตวิญญาณของ 'หมาล่าเสียบไม้' อยู่ที่น้ำซุป น้ำซุปต้องรสดี หมาล่าเสียบไม้ถึงจะอร่อย!

น้ำมันเดือดพล่านในกระทะส่งเสียงฉ่า นางนำต้นหอม ขิง และกระเทียมลงไปเจียวจนเหลืองทองแล้วตักขึ้นพักไว้ นี่เป็นเพียงการเริ่มต้น ของจริงตามมาติดๆ! พริกอัคคีแดงแช่น้ำให้นุ่มและผลหมาล่าโขลกละเอียดถูกใส่ลงในน้ำมันร้อนๆ 'ฉ่า!' ราวกับจุดชนวนระเบิด

กลิ่นเผ็ดร้อนซ่านจมูกพร้อมกลิ่นชาที่แปลกประหลาดตลบอบอวล น้ำมันสีแดงเดือดพล่านอยู่ในกระทะ!

ฟู่หนิงมีสมาธิแน่วแน่ ผัดด้วยไฟแรงอย่างรวดเร็ว ตามด้วยไม้หอม เมล็ดดารา และถั่วหอมดับคาว ลงไปในวังวนความอร่อย ปิดท้ายด้วยผลหมาล่าอีกกำมือใหญ่ ความเผ็ดร้อนพุ่งถึงขีดสุด!

"แค็กๆๆ...!" ถึงจะมีป้ายห้ารสคอยดูดควัน แต่กลิ่นที่เข้มข้นจนเกือบจะจู่โจมประสาทสัมผัสก็ทำให้ฟู่หนิงสำลักจนได้

ห้ารส : [เดี๋ยวข้าจัดการเองค่ะ!]

ระบบดูดควันของห้ารสปรับแรงขึ้นอีกระดับ คราวนี้แม้แต่กลิ่นยังถูกดูดหายไปหมดสิ้น ฟู่หนิงชูนิ้วโป้งให้โดยไม่หยุดมือ นางพัก 'ลาวา' หม้อนั้นไว้ข้างๆ ส่วนน้ำซุปกระดูกยังคงเคี่ยวไฟอ่อนต่อไป ปิดฝาหม้อแล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเวลา

ระหว่างรอ นางก็นำน้ำเปล่าในหม้อใบใหญ่บนแผงลอยมาต้มจนเดือด ผักกาดหอมสดกรอบ รากบัว เต้าหู้แผ่นและเห็ดหอมถูกหยิบขึ้นมาเสียบไม้ด้วยความคล่องแคล่ว ลวกน้ำร้อนแล้วตักขึ้นพักไว้ เนื้อสัตว์บางนุ่ม เครื่องในสะอาดก็นำมาเสียบไม้เช่นกัน ไม้ไผ่ในมือนางราวกับมีชีวิต การเสียบ การวาง ทุกท่วงท่าลื่นไหลไร้รอยต่อ

เสร็จสิ้นจากของคาว นางก็นำลูกพีชหวานฉ่ำมาปอกเปลือกคว้านเมล็ด เมื่อไม่มีเครื่องคั้นน้ำ นางจึงใช้วิธีดั้งเดิมคือใช้ชามบดขยี้อย่างแรงจนได้น้ำหวานใส นางต้องการความสดชื่นแบบบริสุทธิ์ ชาอูหลงเย็นเจี๊ยบถูกตระเตรียมไว้แล้ว นำมาผสมกับน้ำพีชในสัดส่วนที่พอเหมาะ เติมน้ำผึ้งวิญญาณลงไปนิดหน่อย

"ได้รสแล้ว!"

ฟู่หนิงจิบชิมแล้วถอนหายใจอย่างพึงพอใจ นางบรรจุใส่กระบอกไม้ไผ่ร้อยชิ้นแล้วปิดผนึก นำไปแช่ในช่องเย็นชั้นล่าง สุดท้ายก็นำใบไม้ปราณที่เหนียวนุ่มมาม้วนเป็นทรงกระบอกรองด้วยกระดาษไข จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

สองชั่วยามผ่านไปท่ามกลางเสียงน้ำซุปเดือด ปุดๆ ฟู่หนิงเมื่อยจนต้องกุมเอว นางหยิบยาเม็ดขมขึ้นมากินอีกเม็ดเพื่อฟื้นกำลัง เมื่อเปิดฝาหม้อ กลิ่นหอมฟุ้งก็พุ่งเข้าใส่!

ถึงเวลาที่ 'ลาวา' และ 'ซุปขาว' จะต้องมาเจอกันแล้ว! ทั้งสองหลอมรวมกันโดยไม่ต้องใช้แรงอะไรมาก เติมเครื่องเทศลับและของทอดกรอบปิดท้าย ปล่อยให้ไฟรุมเคี่ยวไปอีกพักใหญ่ ความอร่อยจึงจะถือว่าสมบูรณ์

ฟู่หนิงผู้กำกับคนเก่งยังคงวุ่นวายกับการเตรียมของ วันเวลาผ่านไปแสงในครัวเริ่มสลัว นางเสียบไม้จนตาลาย นิ้วโป้งโดนปลายไม้แหลมทิ่มจนเป็นจุดแดง

ห้ารส : [ข้าจุดไฟให้ค่ะ!]

ป้ายห้ารสเปล่งแสงอ่อนๆ กระจายไปทั่วเคาน์เตอร์ครัว ความใส่ใจนี้ทำให้ฟู่หนิงอดขำไม่ได้

"ห้ารส เจ้าดูเหมือนคุณแม่ที่คอยส่งน้ำปอกผลไม้ให้ลูกสาวที่กำลังตั้งใจทำการบ้านเลยนะ"

ห้ารส : [...]

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฟู่หนิงเปิดฝาหม้อ กลิ่นหอมเข้มข้นพุ่งเข้าปะทะหน้า นางทำท่าจะดันแว่นตามความเคยชิน ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้นางเปลี่ยนร่างแล้ว และสายตาก็ไม่ได้สั้นเหมือนแต่ก่อน ฟู่หนิงขำตัวเองเบาๆ ก่อนจะใช้ตะเกียบจุ่มน้ำซุปขึ้นมาชิม...

"ได้การ!" ดวงตานางเป็นประกาย รีบเทซุปเดือดๆ ลงในอ่างใบใหญ่เพื่อรอให้เย็นลง

อ้อ! ยังมีขั้นตอนสุดท้าย! ตัวช่วยลับที่เพิ่มรสชาติให้ล้ำลึกยิ่งขึ้น คือการผสมเหล้าหมักและน้ำตาลลงไปคนเบาๆ จากนั้นก็นำของเสียบไม้ที่ลวกไว้ลงไปแช่ในน้ำซุปสีแดงเข้มข้น เพื่อให้พวกมันดูดซับรสชาติจนอิ่มหนำ

ฟู่หนิงที่หิวจนตาลายจะอดใจไหวได้อย่างไร นางรีบตักขึ้นมาชิมสักสองสามไม้แล้วปิดฝาหม้อ ปล่อยให้ค่ำคืนนี้บ่มเพาะความอร่อยให้เข้าเนื้อ นางหยิบชาพีชเย็นมาดื่มคำโต

"ฮ่า สดชื่น!"

ความหวานเย็นชื่นใจพร้อมกลิ่นพีชไหลผ่านลำคอราวกับน้ำทิพย์ชโลมใจ นางหรี่ตาลงด้วยควาสุข! นี่แหละคือสิ่งที่นางต้องการ! ตามด้วยการกัดของเสียบไม้หนึ่งคำ! รสชาติเผ็ดร้อนแบบหมาล่าระเบิดออกบนปลายลิ้น!

แม้จะยังขาดเวลาให้เข้าเนื้อกว่านี้อีกนิด แต่รสชาติพื้นฐานที่เข้มข้นและเนื้อที่นุ่มสด ก็ทำให้เหงื่อซึมหน้าผาก นางสูดปากไม่หยุดแต่ก็หยุดกินไม่ได้! เผ็ดได้ใจ กินคู่กับชาเย็นแก้เลี่ยน ช่างเป็นของคู่กันที่สมบูรณ์แบบ!

อร่อยมาก! อร่อยเหลือเกิน! ฟู่หนิงเรอออกมาหนึ่งคำ "เอิ๊ก!"

"เอ๊ะ?"

แค่ไม่กี่ไม้ก็อิ่มแล้วเหรอ? ดูท่าผลพลอยได้ของมันจะเทียบเท่ากับยาเม็ดอิ่มทิพย์เลยแฮะ! ฟู่หนิงรีบเรียกห้ารสออกมาถาม เมื่อได้รับการยืนยันนางก็ยิ้มแก้มปริ! คราวนี้นางรู้วิธีตั้งราคาแล้ว!

พักเหนื่อยเล็กน้อย ฟู่หนิงหาแผ่นไม้กับถ่านมาเขียนป้าย "ห้าเลิศรส" ด้านล่างเขียนว่า "หมาล่าเสียบไม้สูตรลับ · ชาพีชอูหลงเย็น" ประดับตกแต่งด้วยรูปวาดอาหารง่ายๆ ด้านข้าง เมื่อแขวนป้ายบนรถเข็นเล็กๆ พร้อมรายการราคาที่แขวนด้วยเชือกใบไม้ รถเข็นขายของในฝันก็สมบูรณ์แบบ

"ในที่สุดก็เสร็จ!"

นางเช็ดเหงื่อพลางรำพึงกับตัวเอง กี่ปีกี่ชาติแล้วที่นางไม่ได้มาขายของแผงลอยแบบนี้ งานหนักที่ทำซ้ำๆ นี่มันเหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกัน ตรวจสอบรถเข็นแผงลอยเป็นครั้งสุดท้าย ทุกอย่างพร้อม!

ตอนนี้ขาดอีกแค่ก้าวเดียว นั่นคือ 'ใบอนุญาตประกอบการ' ฟู่หนิงห่อหมาล่าและชาพีชเดินไปที่ 'สำนักจัดการกิจการเซียน' ซึ่งรับผิดชอบดูแลพ่อค้าแม่ค้าในตลาดชิงอวิ๋น

ไม่นานนัก นางก็กลับมาพร้อมกับแผ่นหยกประจำแผงลอยที่ประทับตราของสำนักเซียนด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข วันนี้เสียเงินไปไม่น้อย แต่ถือว่าคุ้มค่า! จ่ายค่าเช่าที่ไปห้าศิลาวิญญาณระดับสูง ในกระเป๋าตอนนี้เหลือศิลาวิญญาณระดับกลางอีกห้าร้อยก้อน และระดับต่ำอีกหนึ่งพันห้าร้อยก้อน

การตั้งราคาของกินพวกนี้ เพียงพอที่จะทำให้นางคืนทุนและได้กำไรเล็กน้อย เป้าหมายแรกของนางคือการให้ผู้คนได้ลิ้มลองของแปลกใหม่ในขณะที่สะสมแต้มพลังไปด้วย ถ้าตั้งราคาสูงตั้งแต่เริ่มจะทำให้ลูกค้าหนีหมด

"ห้ารส ถ้าข้าพกป้ายนี้ออกไปขายของ แต้มพลังก็น่าจะสะสมได้เหมือนกันใช่ไหม?" ฟู่หนิงถามเพื่อความแน่ใจ

[ถูกต้องค่ะท่านเจ้าของหอ ป้ายติดตัวท่านไว้ตราบใดที่มีลูกค้ากินอาหารที่ท่านทำ แต้มพลังก็จะเข้าทันที เพียงแต่ด้านนอกจะไม่มีการแจ้งเตือน จะสรุปผลให้เมื่อท่านกลับมาที่หอค่ะ] ห้ารสตอบด้วยน้ำเสียงคาดหวัง

"ดี! รอวันพรุ่งนี้เลย!" ฟู่หนิงกำหมัดแน่นด้วยความฮึกเหิม