ตอน 3

ฟู่หนิงค้นพบวัตถุดิบในมุมอับใต้เตาไฟ มันคือไหดินเผาปากบิ่นที่ก้นไหยังเหลือเศษข้าวสารเม็ดลีบแห้งไร้พลังวิญญาณ หลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย นอกจากนี้ยังมีห่อผ้าที่ภายในบรรจุกุนเชียงเนื้อแดงก่ำไร้พลังปราณอีกสามท่อน แม้จะแห้งแข็งแต่กลับส่งกลิ่นหอมรมควันยั่วน้ำลายอย่างน่าประหลาด

ถัดมาในตะกร้าสานเก่าคร่ำคร่า นางยังพบต้นหอมที่เหี่ยวเฉาอยู่หลายต้น ทว่าเมื่อลองตรวจสอบให้แน่ชัด กลิ่นฉุนสดชื่นที่ต่างจากต้นหอมธรรมดาทั่วไปทำให้หัวใจนางเต้นรัว “นี่มัน... ต้นหอมวิญญาณงั้นหรือ?”

“ช่างเถอะ เป็นต้นหอมเหมือนกันนั่นแหละ!”

ฟู่หนิงฮึดสู้ พับแขนเสื้อขึ้นเตรียมจัดระเบียบห้องครัวทันที นางคว้าหญ้าแห้งมามัดรวมกันเป็นไม้กวาดเพื่อปัดกวาดเขม่าในกระทะเหล็กใบใหญ่จนสะอาดเอี่ยม ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าไม่มีน้ำและไม่มีหินไฟ แต่ในจังหวะนั้นเอง เปลวน้ำใสสะอาดก็ไหลออกมาจากตราห้าธาตุที่วางอยู่ข้างเตา

แผงควบคุมเด้งขึ้นมาทันที: 【ท่านเจ้าของ ตราห้าธาตุสามารถมอบแหล่งกำเนิดน้ำและไฟเป็นการชั่วคราวได้】

ฟู่หนิงร้อง ‘ว้าว’ ออกมาเบาๆ สมกับเป็นโลกต่างมิติเสียจริง! นางรีบใช้น้ำล้างอุปกรณ์ครัวอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นนำหญ้าแห้งยัดใส่เตา จ่อตราห้าธาตุลงไปพร้อมเพ่งจิตสั่งการ “จุดไฟ!”

พรึบ! แสงสีแดงวาบจากปลายตรา ไฟลุกโชนขึ้นทันควัน! “สุดยอดไปเลย!”

ฟู่หนิงจุมพิตตราห้าธาตุหนึ่งทีก่อนจะลงมือซาวข้าวเก่าจนสะอาด ต่อมานางหั่นกุนเชียงเป็นแผ่นบางเฉียบและซอยต้นหอมเตรียมไว้ เมื่อตั้งกระทะจนร้อนจัดก็เทกุนเชียงลงไป “ซู่!”

กลิ่นไขมันสัตว์ที่ละลายออกมาพร้อมกลิ่นหอมรมควันฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวจนกลบกลิ่นอับชื้นจนหมดสิ้น นางรีบใส่ต้นหอมครึ่งหนึ่งลงไปผัดจนหอมฉุย ก่อนจะเทข้าวที่ล้างไว้ลงไปผัดคลุกเคล้าจนเมล็ดข้าวเคลือบน้ำมันเป็นเงางาม จากนั้นจึงเติมน้ำลงไปพอท่วมเมล็ดข้าวแล้วปิดฝา

ฟู่หนิงคอยเฝ้าอยู่ข้างเตาฟังเสียงเดือดปุดๆ ของข้าวข้างใน กลิ่นหอมเย้ายวนเริ่มโชยออกมาตามไอระเหย กระตุ้นความหิวโหยในท้องของนางจนทนแทบไม่ไหว เมื่อเห็นว่าน้ำงวดลง นางจึงเปิดฝาหม้อออกทันที

กลิ่นหอมเข้มข้นทะลักออกมา ข้าวเมล็ดสวยเงาวับแทรกด้วยกุนเชียงสีแดงเข้มและต้นหอมสีเขียวสดบนหน้าข้าว ฟู่หนิงไม่รอช้าหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบข้าวเข้าปากทันที

ความเหนียวนุ่มของเมล็ดข้าวผสมผสานกับรสเค็มหวานของกุนเชียง และกลิ่นหอมสดชื่นของต้นหอมวิญญาณที่ทิ้งรสหวานปลายลิ้นไว้... มันอร่อยเกินคาด!

“สำเร็จแล้ว!”

ฟู่หนิงรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว นี่ไม่ใช่ความเศร้า แต่เป็นความตื่นเต้นที่แม้แต่ในโลกบำเพ็ญเซียนแห่งนี้ นางก็สามารถรังสรรค์เมนูอันโอชะได้! นางไม่รอช้าตักข้าวใส่ชามพิงข้างเตาที่พอจะสะอาดกินอย่างเอร็ดอร่อย

ขณะที่นางกำลังก้มหน้าก้มตากินอยู่นั้น ที่หน้าประตูหอห้ารสมีศิษย์รับใช้ปรุงยาผู้หนึ่งเดินจูงนกกระเรียนวิญญาณผ่านมาพอดี จมูกของเขาขยับฟุดฟิดก่อนจะหยุดฝีเท้าลงอย่างฉับพลัน เขาหันมามองหอที่ทรุดโทรมราวกับบ้านผีสิงแห่งนี้ด้วยความสงสัย

“เอ๊ะ? กลิ่น... กลิ่นหอมอะไรกัน!”

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาปล่อยเชือกจูงนกแล้วเขย่งเท้าชะโงกหน้าเข้าไปดูในประตูที่เปิดแง้มไว้ ก่อนจะพบภาพหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งกินข้าวอย่างมีความสุขอยู่ข้างเตา!

【รับแขกคนแรกสำเร็จ!】

【ตรวจพบ ‘ความพึงพอใจของอาหาร’ (จากตัวเจ้าของ)!】

【ได้รับแต้มพลังงานเพิ่มห้าแต้ม!】

“อ่อ..คะแนนพลังงานได้มาจากการได้รับคำชมและความพึงพอใจต่ออาหารนี่เอง”

ฟู่หนิงเงยหน้าขึ้นมองเห็นเด็กรับใช้ยืนตาโตอยู่หน้าประตู นางยิ้มกว้างแล้วชูชามข้าวขึ้น

“เจ้าหนู อยากลองชิมไหม? ถ้าได้กินข้าวนี้แล้ว เจ้าจะไม่อยากแตะต้องไอ้ยาเม็ดงดอาหารรสชาติขยะนั่นอีกเลย!”

อาหยวนหนุ่มน้อยรู้สึกตกใจกับคำพูดของเธอ เขากระพริบตาโตๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและขี้อายเล็กน้อย เขาเหลือบมองขาวข้าวสีทองอร่าม หอมกรุ่น ในมือของฟู่หนิง พร้อมกับมองไปรอบๆห้องครัว ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความขัดแย้ง

สำหรับยาอิ่มทิพย์แล้วมันมีไว้สำหรับผู้ที่เริ่มฝึกฝนปราณเท่านั้น เมื่อฝึกจนถึงขั้นสร้างรากฐานแล้ว พวกเขาไม่จำเป็นต้องกินยาอีกต่อไปแต่....แต่อาหารนี่ก็....ด้วย!

“นี่...นี่อะไรกัน?” เขาถามเบาๆ

“กลิ่นหอมจัง...แต่...ที่นี่มันถูกทิ้งร้างไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“นี่คือข้าวอบกุนเชียงต้นหอม! อยากลองไหม? แม้ว่าเมื่อก่อนที่นี่จะไม่มีใครเลย แต่ต่อจากนี้ไปจะต้องมีคนมาทานแน่นอน เจ้าเป็นลูกค้าคนแรก ทานได้เลยข้าไม่เก็บเงิน”

ฟู่หนิงรีบกินข้าวในชามให้หมด ล้างจานและตะเกียบ พร้อมกับตักข้าวที่เหลือจากในหม้อใส่ถ้วยให้อย่างเรียบร้อย แล้วยืนให้กับเด็กหนุ่มตรงหน้า

กลิ่นหอมรุนแรงพุ่งเข้าใส่อาหยวนอย่างรวดเร็ว เขากลืนน้ำลายอย่างลำบาก ค่อยหยิบตะเกียบมาคีบข้าวที่ชุ่มน้ำมันขึ้นมาคำเล็กๆ แล้วรีบยัดใส่ปากอย่างรวดเร็ว

“โอ้?”

ใบหน้าเล็กๆของเขายู่ลง ดวงตาเบิกกว้าง! มันร้อนมาก! แต่แล้วรสชาติที่ซับซ้อนและอร่อยอย่างที่เขาไม่เคยลิ้มลองมาก่อนก็ระเบิดขึ้นภายในปากของเขา มันร้อนจนเขาต้องหอบหายใจ แต่เขาก็ทนไม่ได้ที่จะต้องคายมันออกมา!

“อร่อยจัง!” อาหยวนพึมพำ มือเล็กๆ ของเขาคว้าชามและตะเกียบอย่างกะตือรือร้น

ฟู่หนิงยิ้มน้อยๆ พลางกล่าวว่า “กินช้าๆ ระวังร้อนด้วยนะ”

เมื่อเห็นเด็กน้อยตักข้าวเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย จนแก้มป่องเหมือนหนูแฮมสเตอร์ ริมฝีปากมันวาวด้วยน้ำมัน เธอก็รู้สึกสงบใจในที่สุด

จู่ๆ อาหยวนก็หยุดกิน เขาชูแขนข้างซ้ายที่มีก่อนหน้านี้ถูกนกกระเรียนจอมซนจิกจนเป็นรอยแผลเล็กๆ และยังมีเลือดไหลออกมา จนแสบร้อนไปหมดแต่ตอนนี้.....ทำไมมันไม่เจ็บแล้วล่ะ? เขาเอานิ้วเขี่ยตรงแผลด้วยความงุนงง มันไม่เจ็บจริงๆ ! แผลเองก็ดูแดงน้อยลงด้วย?

เขาเงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน อ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ จ้องมองฟู่หนิงพลางกล่าวว่า

“พี่สาว....พี่สาว! ในอาหารของพี่มีพลังวิญญาณเหรอ?! แผลที่มือของข้าเมื่อกี้ยังเจ็บอยู่เลย แต่บัดนี้หายเจ็บแล้ว มันเป็นไปได้อย่างไรกัน?!”

“หืมม?” ฟู่หนิงก็ตกตะลึงเช่นกัน

ทว่าในมุมมืดของถนน ห่างออกไปไม่ไกล เด็กหนุ่มหน้าตาคมคายผู้หนึ่งที่เพิ่งกลับมาจากโลกมนุษย์ก็หยุดชะงักลงเช่นกัน เขาทำจมูกฟุดฟิดเหมือนสุนัขดมกลิ่น ดวงตาเป็นประกายจ้องเขม็งมาที่หอห้ารส

“หอแห่งนี้... หรือว่าจะเป็น...”