ตอน 2

ด้านนอกบ้านพักคือถนนสายหลักที่เงียบเหงาไร้ผู้คน ฟู่หนิงเดินไปพลางกวาดสายตามองสำรวจโลกต่างมิติแห่งนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ตอนนี้เธอสูญเสียพลังวิญญาณจนหมดสิ้น แถมยังไม่มีเงินติดตัวจะขี่กระบี่บินก็ไม่ได้ จะเช่าสัตว์วิญญาณก็ไม่ไหว ทำได้เพียงเดินด้วยสองขาไปพลางถือโอกาสสำรวจตลาดไปในตัว

ตลอดทางที่เดินมา บรรยากาศเต็มไปด้วยหมอกจางๆ มีดอกไม้แปลกตาและสมุนไพรหายากขึ้นอยู่ทั่วไป ศาลาและตึกแถวที่ถูกทิ้งร้างต่างอบอวลไปด้วยกลิ่นอายโบราณและงานประณีต

ทว่าพอมองนานเข้ากลับรู้สึกเพียงความอ้างว้างและเงียบเหงา ราวกับภาพวาดพู่กันจีนที่ตั้งใจเว้นว่างไว้จนเกินพอดี แม้จะงดงามทว่ากลับขาด “ชีวิตชีวา” และ “กลิ่นอายของเตาไฟ” ที่คุ้นเคยของโลกมนุษย์

ก็สมเหตุสมผลอยู่หรอก... ถนนเส้นนี้คงไม่ต่างจากย่านชานเมืองที่ยังพัฒนาไม่เต็มที่ ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาฝึกฝนตนเอง ใครจะมีกะจิตกะใจมาเปิดกิจการกินดื่มเริงรมย์กัน?

ทว่าฟู่หนิงกลับรู้สึกยินดี มุมปากยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัวนี่มันชัดเจนเลยว่าคู่แข่งแทบไม่มี!

ด้วยใจที่คึกคัก ฟู่หนิงเดินไปเรื่อยๆ จนท้องเริ่มร้องประท้วงและขาเริ่มล้า ในที่สุดตรงสุดปลายถนนอันห่างไกลที่สุด เธอก็พบกับสิ่งที่ตามหา

อาคารไม้ห้าชั้นขนาดมหึมาแม้โครงสร้างจะยังอยู่และพอมองออกถึงร่องรอยความวิจิตรของคานแกะสลักและชายคาในอดีต แต่ ณ เวลานี้ มันเปรียบเสมือนโฉมงามในยามโรยราที่ตกต่ำถึงขีดสุด สีชาดที่ทาไว้หลุดร่อนออกเผยให้เห็นเนื้อไม้ที่ผุกร่อน กระดาษหน้าต่างขาดวิ่นปลิวไสวไปตามแรงลมอย่างน่าเวทนา

ป้ายชื่อขนาดใหญ่ที่ใกล้จะหลุดร่วงแขวนเอียงกะเท่เร่อยู่เหนือประตู อักษรคำว่า “ห้า” เหลือเพียงครึ่งเดียว “รส” หายไปครึ่งค่อนตัว ส่วน “หอ” เหลือเพียงโครงร่างเลือนราง

ทั้งอาคารแผ่กลิ่นอายเสื่อมโทรมระดับที่ว่า “คนแปลกหน้าห้ามเข้า คนรู้จักยิ่งห้ามเข้าใกล้” อย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่นกวิญญาณยังไม่คิดจะเกาะพัก

ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้หัวใจของฟู่หนิงพองโตห้าชั้น! นี่คือหออาหารขนาดห้าชั้นเชียวนะ! สวรรค์ เธอไม่เคยกล้าฝันมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งจะมีหออาหารเป็นของตัวเองทั้งหลังแบบนี้! ในเมื่อท่านพ่อท่านแม่ไม่อยู่แล้ว ทรัพย์สินนี้ก็ต้องเป็นของเธอสิ!

เธอพยายามระงับจังหวะหัวใจที่เต้นรัว แล้วเดินไปหยุดที่หน้าประตูที่เต็มไปด้วยหยาดใยแมงมุม เธอเหลือบมองป้ายชื่อที่ผุพังก่อนจะเอ่ยคำถามจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

“เอ่อ... แล้วที่สำคัญที่สุดคือ เตาในครัว... ยังจุดไฟติดอยู่ไหมเนี่ย?”

ช่างมันเถอะ! เข้าไปดูข้างในก่อน! เธอตัดสินใจกด “ป้ายห้ารส” ลงบนบานประตู

ทันทีที่ป้ายสัมผัสกับเนื้อไม้

วูบ!

แสงสีทองนวลตาที่มองเห็นได้เพียงแค่ฟู่หนิงคนเดียวก็ระเบิดออกมาจากจุดสัมผัสนั้น! แสงนั้นราวกับมีชีวิต มันแผ่ขยายออกไปตามคานไม้และกระเบื้องทุกแผ่นของอาคารที่ผุพังในชั่วพริบตา!

【ตรวจพบสายเลือดเจ้าของ... ยืนยันสิทธิ์...】

【สมบัติวิเศษ·มิติอิสระ·หอห้ารส ปลดล็อกสภาวะจำศีล...】

【นายหญิง ข้าคือจิตวิญญาณสมบัติ นามว่าห้ารส...】

เสียงที่มีกลิ่นอายโบราณและแยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิงดังขึ้นในหัวของเธอ พร้อมกับเสียง “เอี๊ยด... อ๊าด...” บานประตูใหญ่ค่อยๆ แง้มเปิดออก กลิ่นไม้เก่าอบอวลพุ่งเข้าปะทะ ราวกับกำลังต้อนรับเจ้าของคนใหม่

ฟู่หนิงตกตะลึงจนอ้าปากค้าง “หา?”

สมบัติวิเศษ? มิติอิสระ? หอห้ารส? แม้จะยังย่อยข้อมูลพวกนี้ไม่ทัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชัดเจนในหัวเธอ

“ช่างมันเถอะว่าเป็นอะไร! ขอแค่มีครัวที่ใช้การได้ก็พอ!” เธอคว้าป้ายในมือไว้แน่นแล้วก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป

...

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่หอห้ารส “แค่กๆ...”

ฟู่หนิงโบกมือไล่ฝุ่นพลางหรี่ตามอง แสงแดดบางส่วนลอดผ่านรูรั่วบนหลังคาลงมาทำให้เห็นสภาพภายในห้องโถงกว้างขวางจนสามารถวิ่งม้าได้ พื้นเต็มไปด้วยฝุ่นหนาเตอะ โต๊ะเก้าอี้ที่เหลือเพียงซากวางระเกะระกะราวกับเพิ่งผ่านสงครามมาหมาดๆ มุมห้องมีหยาดใยแมงมุมเกาะหนาแน่นยิ่งกว่าตาข่ายจับปลา

เธอแหงนคอขึ้นไปมองโครงสร้างไม้ห้าชั้นที่ทะลุถึงกัน บันไดไม้แต่ละชั้นดูสั่นคลอนราวกับว่าหากเหยียบลงไปคงพังครืนลงมาทันที สรุปสั้นๆ คือ หออาหารห้าชั้นนี้ ทั้งเก่า ทั้งใหญ่และสูงมาก

“ซี๊ด...” ฟู่หนิงสูดปาก

“หอพังๆ แบบนี้ กว่าจะซ่อมให้เปิดรับแขกได้คงต้องใช้เวลาเป็นสิบปี... แต่เอาเถอะ แค่จัดการชั้นหนึ่งให้มีที่นั่งกับห้องครัวก่อนก็ค่อยๆ ดำเนินการไปได้”

“ครัว... ครัวอยู่ไหนนะ?” เธอเดินวนไปวนมาในโถงใหญ่ ผลักประตูที่ปิดสนิทหลายบานแต่กลับไม่มีขยับ

“หรือว่าประตูพวกนี้ต้องใช้กุญแจ?”

ราวกับจะตอบสนองต่อข้อสงสัยของเธอ จู่ๆ หน้าต่างโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

【สมบัติวิเศษ: มิติอิสระ·หอห้ารส】

【เจ้าของ: ฟู่หนิง】

【สถานะ: เสียหายหนัก พลังงานหมดสิ้น】

【ตรวจพบการกลับมาของเจ้าของ: เปิดใช้งานห้องโถง (ส่วนห้องครัว·เสียหาย)】

【สถานะแกนกลางชั้นหนึ่ง: ห้องโถง (ระดับความเสียหาย: สูงมาก)】

ฟังก์ชันหลังซ่อมแซม: รับแขกขั้นพื้นฐาน, รองรับการทานอาหารแบบเรียบง่าย

ความต้องการในการซ่อมแซม: พลังงาน 100,000 แต้ม

ความคืบหน้าการซ่อมแซม: ศูนย์

【พื้นที่อื่น: ยังไม่สามารถตรวจสอบและเปิดใช้งานได้ จนกว่าจะซ่อมแซมห้องโถงในเบื้องต้นสำเร็จ!】

【กำลังสร้างเส้นทางนำไปยังห้องโถง (ส่วนห้องครัว·เสียหาย)...】

ดวงตาของฟู่หนิงเป็นประกาย “!!”

มาแล้วๆ! เธอว่าแล้วเชียว! ตายแล้วทะลุมิติมาทั้งที จะไม่มีนิ้วทองคำหรือระบบได้ยังไงกัน! เรื่องสมบัติวิเศษอะไรนั่นเธออาจจะยังไม่ค่อยเข้าใจ แต่หน้าต่างระบบแบบนี้เธอคุ้นเคยดี! รูปแบบการจัดวางแบบนี้ เนื้อหาแบบนี้นี่มันเกมจำลองเปิดหออาหารฉบับเซียนชัดๆ!

“จิตวิญญาณสมบัตินี่ทันสมัยไม่เบา ข้าชอบ!” ฟู่หนิงรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

หลังจากความตื่นเต้นผ่านไป ฟู่หนิงก็พยายามสงบสติอารมณ์ไว้เพียงแต่ค่าพลังงานพวกนี้... ดูท่าจะไม่ใช่หินวิญญาณสินะ?

ในขณะนั้นเอง ป้ายห้ารสในมือเริ่มร้อนผ่าว แสงสีทองจางๆ ทอดตัวยาวไปบนพื้นชี้ไปยังหลังประตูบานหนึ่งในห้องโถง

“เลิกคิดเรื่องอื่นก่อน! ไปดูครัวกันดีกว่า!” ฟู่หนิงรีบพุ่งตัวไปตามแสงนั้นอย่างรวดเร็ว

ผลักประตูเข้าไป “โห!” ครัวนี้ไม่เล็กเลยแต่กลับรกเละเทะ เตาถ่านขนาดใหญ่เต็มไปด้วยเถ้าถ่านเย็นชืด กระทะเหล็กบิ่นมีสนิมเกาะเขรอะ

ตรงมุมห้องเต็มไปด้วยเศษหม้อไหที่แตกหักและหญ้าแห้ง รางหินที่ฝังอยู่กับพื้นมีของเหลวสีเขียวเหนียวข้นส่งกลิ่นเหม็นอับ ผนังถูกคราบน้ำมันนับสิบปีรมจนดำมืด

“ก็พอๆ กับครัวในชนบทนั่นแหละ พอถูไถไปได้” ฟู่หนิงยักไหล่ปลอบใจตัวเอง ทั้งที่ท้องกลับส่งเสียงร้องประท้วง

“เฮ้อ ยาเม็ดอิ่มทิพย์นั่นไม่อยู่ท้องจริงๆ ด้วย” เธอเหลือติดตัวอยู่ แต่ไม่อยากกินมันอีกแล้ว

อยากจะทำอะไรกินสักหน่อย แต่สภาพครัวขนาดนี้... เฮ้อ จะไปทำอะไรได้ล่ะ! ในกระเป๋าก็ไม่มีเงินซื้อวัตถุดิบสักนิด

ทันใดนั้น หน้าต่างระบบก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

【ตรวจพบความต้องการของเจ้าของ: มอบวัตถุดิบพื้นฐานและเครื่องครัวพื้นฐานจำนวนหนึ่ง กรุณาค้นหาด้วยตนเอง】

ฟู่หนิง: ?! ว้าว! ทำอาหารได้แล้ว!

เธอไม่รอช้า สวมวิญญาณนักเก็บขยะมืออาชีพ เริ่มรื้อค้นซากปรักหักพังอย่างรวดเร็วและละเอียด แม้สภาพแวดล้อมจะเลวร้ายแค่ไหน แต่เธอต้องสำรวจ “สมรภูมิ” ของตัวเองให้เข้าใจก่อน

ไม่นานเธอก็ขุดพบชุดเครื่องครัวเก่าที่ฝุ่นเกาะแต่ไม่มีกลิ่นเหม็น มีดหั่นผัก, เขียง, ตะหลิว, กระบวย และชุดชามตะเกียบ

“เยี่ยม! อุปกรณ์ครบ!”