ตอน 3

เยี่ยอวี่เฟยยุ่งอยู่กับการตกปลาด้วยความตั้งใจแน่วแน่มาตลอดสิบสองชั่วโมงตั้งแต่เช้าจรดค่ำ นอกเหนือจากตอนที่พักกินขนมปังแสนอร่อยและดื่มน้ำแร่เพื่อฟื้นฟูกำลังกายแล้ว เธอก็แทบไม่ได้ขยับไปไหนจนร่างกายเหนื่อยล้าไปหมด

ยามอาทิตย์อัสดง ลมทะเลพัดผ่านผิวหน้า เยี่ยอวี่เฟยเอนตัวลงนอนพลางพึมพำกับตัวเองเบาๆ

"เอาล่ะ มาสรุปผลงานของวันนี้กันหน่อยดีกว่า"

วันนี้เธอตกหีบสมบัติขึ้นมาได้ทั้งหมด 8 ใบ ในจำนวนนั้นเป็นหีบเหล็ก 2 ใบ เธอเปิดไปแล้ว 5 ใบ เหลือที่ยังไม่ได้เปิดอีก 3 ใบ ส่วนหีบเปล่าเธอก็ไม่ได้ทิ้งให้เสียของ แต่เลือกที่จะย่อยสลายมันแทน

โดยหีบไม้หนึ่งใบสามารถย่อยได้ไม้ 3 หน่วย แปลว่าต่อให้ตกได้แค่หีบไม้ 7 ใบ ต่อให้ข้างในไม่มีไม้เลย เธอก็มีไม้เพียงพอจะอัปเกรดแพเป็นระดับสองอยู่ดี

ตอนนี้ค่าความอิ่มของเธอยังเหลือ 80 ไม่กินตอนนี้ก็ไม่เป็นไร เธอเริ่มรวบรวมของที่ได้จากการเปิดหีบ

【น้ำแร่×6, ซาลาเปา×2, โค้กแสนอร่อย×1, ขนมปังแสนอร่อย×1, บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป×5】

【ไม้×62, ก้อนเหล็ก×15, ผ้า×4, ฝ้าย×5】

【เมล็ดอัลฟัลฟ่า×3, เมล็ดผักกาดเขียว×2】

【พิมพ์เขียวขวานเหล็กขั้นต้น×1】

ต้องยอมรับเลยว่าของที่ได้จากหีบห้าใบนั้นไม่น้อยเลยจริงๆ

เยี่ยอวี่เฟยพลิกตัวแล้วยื่นมือลงไปล้างในน้ำทะเลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสวดอ้อนวอนขึ้นมา

"องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ พระยูไล พระอาจารย์ซานชิง โปรดคุ้มครองให้สมปรารถนา ขอให้ได้สิ่งที่ต้องการด้วยเถิด!"

【พบหีบไม้ ต้องการเปิดหรือไม่?】

"เปิดเลย!"

คราวนี้มีเพียงลูกบอลแสงแค่สองลูก เยี่ยอวี่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่เธอล้างมือด้วยน้ำทะเลแล้วดวงตกหรือเปล่าเนี่ย? หลังจากหยิบลูกบอลแสงขึ้นมา ระบบก็แจ้งเตือนว่า

【ได้รับเบ็ดตกปลาธรรมดา×1】【ได้รับพิมพ์เขียวรั้วไม้×1】

รั้วไม้?! ฮ่าฮ่าฮ่า!!!!

เยี่ยอวี่เฟยอยากจะกราบขอบคุณเหล่าทวยเทพจริงๆ นี่คือสิ่งที่เธอต้องการมาก เธอเกรงว่าถ้าเธอนอนบนแพกว้างสองเมตรนี้แล้วเกิดพลิกตัวตกน้ำไปคงแย่แน่ ถ้ามีรั้วกั้นความปลอดภัยก็จะเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว

ยังมีหีบไม้กับหีบเหล็กเหลืออยู่อีกอย่างละใบ ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง เปิดมันตอนนี้เลย!

เผื่อดวงกำลังดีอยู่ ถ้าไปสวดมนต์ใหม่แล้วเกิดผิดคิวขึ้นมาจะทำยังไง?

【ได้รับน้ำแร่×5, แพนเค้กไข่×1】

【ได้รับพิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างบ้านไม้ขั้นต้น×1, พิมพ์เขียวเตียงไม้ขั้นต้น×1】

พิมพ์เขียวบ้านไม้ : ต้องมีแพระดับสามขึ้นไป, ใช้ไม้ 62/150, หิน 0/50, เหล็ก 15/10

"จะเป็นไปได้ยังไง? ขนาดฉันเป็นเศรษฐีขนาดนี้ยังสร้างบ้านไม้ไม่ได้เลยเหรอเนี่ย? ดีล่ะ ไหนดูซิว่าในเขตนี้มีใครรวยกว่าฉันบ้าง ระบบ เปิดช่องแชทส่วนภูมิภาคให้ที"

เยี่ยอวี่เฟยจ้องมองหน้าจอโปร่งใสที่ข้อความเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เธอสังเกตเห็นว่าข้อความไหนที่มีคนกดถูกใจเยอะจะถูกปักหมุดไว้ด้านบน ซึ่งจะช่วยให้ค้นหาง่ายขึ้น

ช่องแชทที่มีคนเป็นล้าน ถึงจะมีแค่ส่วนน้อยที่พิมพ์คุยกัน แต่ความเร็วของข้อความนั้นเร็วปานสายฟ้าแลบ ใครคิดจะไถอ่านย้อนหลังขอบอกเลยว่าฝันไปเถอะ ข้อความใหม่ๆ ดันของเก่าหายไปหมดแล้ว

เธอลองอ่านข้อความที่ถูกปักหมุดด้านบน

[ซือโหย่วหลี่ : ใครมีผ้าพันแผลหรือยารักษาบ้างไหม? ฉันมีอะไรจะแลกทุกอย่างที่มี หีบสมบัติที่ตกได้ก็ยกให้หมด ขอแค่ผ้าพันแผลหรือยาห้ามเลือดก็พอ]

[หลิวเจียเล่อ : แม่ครับ แม่ครับ แม่อยู่ไหน? เล่อเล่ออัปเกรดแพแล้วนะ เห็นไหม?]

เอ๊ะ~ ดูเหมือนจะมีชื่อคุ้นหูอยู่สองชื่อที่ถูกปักหมุด ดูท่าทางจะมีคนใจดีเยอะเหมือนกันนะเนี่ย

[อลิซไล : ตกมาทั้งวันได้หีบไม้แค่สองใบ ในนั้นไม่มีน้ำสักขวดเลย จะหิวน้ำตายอยู่แล้ว ใครก็ได้ให้น้ำฉันสักขวดที ฉันร้องเพลงเป็น เต้นก็ได้นะ]

[ไช่เป่าเอ๋อร์ : มีแต่พวกมารร้ายเต็มไปหมด ตอนนี้ทุกคนก็ขาดแคลนอาหารกับน้ำ ใครจะมาสนใจดูร้องเต้นกัน มีใครอยากแลกไม้ไหม ฉันมีไข่กับเนื้อปูที่ตกได้มาแลก]

[หมิงเสี่ยวเสี่ยว : ทุกคนคะ ถ้าไม้ไม่พอให้ย่อยหีบได้นะ หีบไม้หนึ่งใบย่อยได้ไม้ 3 หน่วย หีบเหล็กย่อยได้เหล็ก 2 หน่วย ทุกอย่างเป็นทรัพยากรที่มีค่า อย่าทิ้งมั่วซั่วนะคะ]

[เผยหนานซิน : เสี่ยวเสี่ยวทั้งสวยทั้งใจดีเลย น่าเสียดายที่ฉันไม่รู้มาก่อน เลยทิ้งลงทะเลไปหมดเพราะเกะกะ]

[ใช่เลยๆ เสียดายจัง +1] [เสียดาย +1] [เสียดายตามนั้นเลย]

ข้อความของหมิงเสี่ยวเสี่ยวถูกกดถูกใจจนปักหมุดขึ้นไปสูงสุดทันที เยี่ยอวี่เฟยเห็นแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เธอตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่

"เยี่ยอวี่เฟย เอ๊ย! ยัยโง่ ทำไมถึงลืมแย่งซีนหมิงเสี่ยวเสี่ยวเพื่อสร้างชื่อเสียงกันนะ"

[เยี่ยอวี่เฟย : น้ำแร่และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แลกกับไม้ หิน และเหล็ก อีกอย่าง พี่ชายคะ ถ้าเห็นข้อความนี้อย่าลืมแอดเพื่อนมานะ]

โฆษณานี้ถูกส่งไปติดกันสามครั้งจนครบโควตาแชทของวันนี้ เธอเชื่อว่าต้องมีคนเห็นโฆษณาของเธอแน่ๆ ตอนนี้ก็ได้แต่นั่งรอให้คนทักมาแลกเปลี่ยน

"ระบบ แพต้องใช้ทรัพยากรเท่าไหร่ถึงจะอัปเกรดเป็นระดับสาม?"

【อัปเกรดแพ (ระดับ 3) : ไม้ 62/150, ทรัพยากรไม่เพียงพอ ไม่สามารถอัปเกรดได้】

ดูเหมือนช่วงแรกของเกมจะยังง่ายอยู่ เพราะใช้แค่ไม้ในการอัปเกรด จากระดับหนึ่งไปสองใช้ไม้ 20 แต่พอจะไปสามกลับกระโดดไปถึง 150 แล้วถ้าไปสี่ล่ะต้องใช้เท่าไหร่?

เธอมองดูช่องแชท เห็นคนส่วนใหญ่ตกได้หีบแค่ 4-5 ใบต่อวัน บางคนที่ซวยหน่อยก็ได้แค่ 1-2 ใบเท่านั้น นี่ขนาดยังอยู่ในช่วงคุ้มครองมือใหม่นะ

พอหมดช่วงนี้ไป เยี่ยอวี่เฟยคิดว่าพวกที่มีหีบแค่วันละใบสองใบอาจจะตกไม่ได้เลยและต้องลงไปจับปลาด้วยมือเปล่าเพื่อหาอาหารกินกันแล้ว ในขณะที่เธอกำลังดูข้อมูลอัปเกรดแพ จู่ๆ เสียงข้อความแจ้งเตือนที่หลังไมค์ก็ดังรัวๆ

เธอที่กำลังจะเลื่อนสายตาออกจากช่องแชท ก็เหลือบไปเห็นข้อความหนึ่งเข้า

[เผยเจิ้งเหอ: ใครมีเบ็ดตกปลาเหลือบ้าง แลกกับทรัพยากรได้]

เยี่ยอวี่เฟยเห็นว่าข้อความกำลังจะเลื่อนหายไป จึงรีบกดชื่อเขาแล้วส่งคำขอเพิ่มเพื่อนไปทันที ไม่นานนักข้อความของเขาก็หายไปจากช่องแชท

เยี่ยอวี่เฟยยิ้มกริ่ม เธอจำได้ว่าชื่อนี้ปรากฏอยู่ในนิยาย เขาเป็นตัวละครที่มีความสามารถทัดเทียมกับพระเอก และที่ต่างออกไปคือเผยเจิ้งเหอน่าจะเป็นคนของทางการ

ตอนนี้เกมเพิ่งเริ่ม ต่อให้ทางการจะรู้ตัวแล้วแต่การจะรวมกลุ่มคนจำนวนมากไม่ใช่เรื่องง่าย

คำขอเพื่อนยังไม่ถูกตอบรับ เยี่ยอวี่เฟยจึงส่งข้อความไปก่อนหนึ่งฉบับ พร้อมกับถ่ายรูปเบ็ดตกปลาธรรมดาที่วางคู่กับเบ็ดจากระบบส่งไปให้ สื่อความหมายว่าเธอมีของที่เขาต้องการ ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะให้สิ่งแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าได้หรือเปล่า

ฝ่ายนั้นตอบรับคำขอเพื่อนและส่งข้อความกลับมาแทบจะทันที

"คุณต้องการอะไรมาแลกกับเบ็ด?"

เยี่ยอวี่เฟยตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา

"ฉันต้องการไม้ หิน และเหล็ก หรืออะไรก็ได้ที่คุณคิดว่าเหมาะสม"

"ฉันมีไม้ 50 กับหิน 4 ก้อน แลกไหม?"

เยี่ยอวี่เฟยไม่รอช้า ในเมื่อระบบยังไม่เปิดฟังก์ชันการแลกเปลี่ยนโดยตรง ก็ต้องแลกด้วยความเชื่อใจกัน เธอส่งเบ็ดตกปลาธรรมดาไปให้ผ่านฟังก์ชันอั่งเปาในหน้าต่างแชท

เผยเจิ้งเหอที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมองดูข้อความอั่งเปาแล้วนิ่งเงียบไป...