ตอน 20

แสงอาทิตย์ยามเช้าทอดผ่านกระจกกันกระสุน ตกกระทบลงบนพื้นไม้สักภายในตัวรถ ไม่มีเสียงคำรามของซอมบี้ ไม่มีเสียงหวีดหวิวของลมหนาว

สิ่งที่ปลุกหลินฮุยให้ตื่นขึ้นมา คือกลิ่นหอมของนมสดและเสียงไข่ดาวที่กำลังส่งเสียงซู่ซ่าอยู่ในกระทะ

เขาลืมตาขึ้น ลุกขึ้นนั่งจากเตียงนอนนุ่มๆ ในความสับสนชั่วขณะ เขารู้สึกราวกับว่าตนเองได้ย้อนกลับไปใช้ชีวิตในโลกศิวิไลซ์จริงๆ อุณหภูมิภายในรถคงที่อยู่ที่ 24 องศาเซลเซียส ความชื้นพอเหมาะพอดี เป็นการตื่นนอนที่ธรรมชาติที่สุด

"บอสคะ ตื่นแล้วเหรอคะ?"

เสียงใสหวานหูแว่วมาจากโซนห้องครัว หลินฮุยหันไปมองแล้วชะงักไปเล็กน้อย

ซูชิงเฉี่ยนกำลังยืนง่วนอยู่หน้าเตาแม่เหล็กไฟฟ้า อาจเป็นเพราะในรถอบอุ่นมาก เธอเลยไม่ได้สวมเสื้อผ้าหนาเตอะ แต่เปลี่ยนมาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งแทน ด้วยขนาดที่ใหญ่เกินตัว ชายเสื้อจึงปิดลงมาแค่ช่วงโคนขา ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์ขาสั้นตัวจิ๋ว ทุกย่างก้าวที่เธอขยับขาเรียวยาวขาวผ่องนั้นก็ชวนให้สายตาพร่ามัวภายใต้แสงเช้า

ผมยาวที่เคยยุ่งเหยิงถูกรวบขึ้นลวกๆ ด้วยริบบิ้น ปอยผมที่ตกลงมาข้างใบหูทำให้เธอดูทั้งใสซื่อและมีความเย้ายวนแบบสาวน้อยที่อยู่บ้าน

"อรุณสวัสดิ์"

หลินฮุยเลิกผ้าห่มแล้วลงจากเตียง ฝ่าเท้าสัมผัสกับพรมเนื้อนุ่ม

"อาหารเช้าใกล้เสร็จแล้วค่ะ! มีนมร้อน ไข่ดาว แล้วก็ขนมปังปิ้งที่ฉันเพิ่งทำเสร็จ" ซูชิงเฉี่ยนพลิกไข่ดาวอย่างคล่องแคล่วพลางหันมายิ้มหวานให้หลินฮุย "ฉันเห็นในตู้เย็นมีแฮมเลยหั่นมาให้สองแผ่นค่ะ"

"อืม" หลินฮุยพยักหน้า เขาทิ้งอาหารไว้ในตู้เย็นเยอะพอสมควรเมื่อคืนนี้

สิบนาทีต่อมา ทั้งคู่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแบบพับได้ บนโต๊ะวางจานกระเบื้องเนื้อดี ไข่ดาวขอบเกรียมไข่แดงเยิ้ม ขนมปังปิ้งสีเหลืองทองกรอบน่าทาน ข้างๆ มีผักสลัดกับมะเขือเทศราชินีวางตกแต่งไว้อย่างมีสไตล์ราวกับอยู่ในร้านอาหารหรู

หลินฮุยตัดเบคอนเข้าปาก กลิ่นหอมของไขมันพุ่งกระจายทั่วช่องปาก

"ทำอาหารเก่งนี่"

ซูชิงเฉี่ยนยิ้มบางๆ "ขอบคุณที่ชมค่ะ"

หลังจากนั้นเธอก็ทาซอสพริกบนแฮมของตัวเองแล้วกินอย่างมีความสุข

หลินฮุยหัวเราะพลางเปิด 【ช่องแชทประจำเขต】 ขณะที่เขากำลังเพลิดเพลินกับอาหารเช้า

บรรยากาศในแชทตอนนี้กดดันจนถึงขีดสุด

【จำนวนผู้รอดชีวิตในเขตปัจจุบัน: 989,452 / 10,000,000】

ตัวเลขสีแดงนั้นดูน่าสยดสยอง

"จากสิบล้านคน ตอนนี้เหลือไม่ถึงล้านแล้ว" หลินฮุยถอนหายใจเบาๆ

"ฉันก็เห็นค่ะ..." ซูชิงเฉี่ยนประคองแก้วนมร้อนไว้ในมือ รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไป แววตาดูซับซ้อนขึ้น "เมื่อคืนมีคลื่นความเย็นระลอกใหญ่เข้ามา รถของหลายคนน้ำมันหมด ระบบทำความร้อนหยุดทำงาน... พวกเขาก็เลยไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย"

ในช่องแชทตอนนี้ ยังคงมีเสียงโหยหวนนับไม่ถ้วน

"ใครมีอาหารบ้าง? ขอร้องล่ะ แค่ขนมปังหมดอายุก็ยังดี! ฉันยอมเป็นหมาให้คนคนนั้นเลย!"

"รถฉันยางระเบิด หมอกสีเทาข้างหลังห่างไปแค่ห้าสิบกิโลเมตร... ขอความช่วยเหลือที..."

"น้ำ... ขอแค่น้ำหยดเดียว..."

เมื่อมองดูข้อความสิ้นหวังเหล่านี้ แล้วหันกลับมาดูนมร้อนในมือ ไข่ดาวในจาน รวมถึงเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านของตัวเอง ซูชิงเฉี่ยนอดไม่ได้ที่จะมองไปยังชายหนุ่มที่กำลังทานอาหารอย่างสง่างามตรงหน้า

ถ้าไม่ได้พบหลินฮุย... ตัวเธอตอนนี้คงกลายเป็นหนึ่งในล้านร่างที่เย็นเยียบ หรือไม่ก็คงขดตัวอยู่ในมุมของรถถัง เคี้ยวบิสกิตอัดแท่งแข็งๆ ตัวสั่นเทาด้วยความหนาวและหวาดกลัว

แต่ตอนนี้... เธอกลับได้ใช้ชีวิตพักร้อนที่หรูหรากว่ายุคสมัยปกติเสียอีก ความแตกต่างที่รุนแรงนี้ทำให้ความรู้สึกพึ่งพิงที่เธอมีต่อหลินฮุยพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด

"เลิกจ้องได้แล้ว"

หลินฮุยวางส้อมลง ใช้กระดาษทิชชู่เช็ดปากด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"นี่คือการคัดเลือก และมันก็คือกฎของเกมนี้"

เขาชี้ไปที่แก้วนมตรงหน้าซูชิงเฉี่ยน "ดื่มให้หมด ถ้าเย็นแล้วคาว วันนี้ยังมีงานต้องทำ"

"โอ๊ะ! ค่ะ!" ซูชิงเฉี่ยนรีบพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ใช้สองมือประคองแก้วดื่มอึกๆ เหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อย มุมปากยังมีคราบน้ำนมติดอยู่

หลังจากอิ่มหนำสำราญ หลินฮุยยังไม่รีบออกเดินทาง เขากลับไปที่ที่นั่งคนขับ ปรับเบาะให้เอนลงแล้วหยิบขวดเล็กๆ สามขวดออกมา

【ยาเสริมพลังยีนระดับต้น】 สีฟ้าอ่อนหนึ่งขวด, 【ยาเสริมพลังยีนระดับกลาง】 สีฟ้าเข้มหนึ่งขวด และ 【ยาปฏิชีวนะประสิทธิภาพสูง】 อีกหนึ่งขวด

นี่คือของที่เขาได้จากการสังหารเจ้า "ไวท์ธอร์น" เลเวล 3 ตัวนั้น

"ยาเสริมพลังยีนระดับต้น... ก่อนหน้านี้ใช้ไปขวดหนึ่ง ทำให้ร่างกายจาก 5 เพิ่มเป็น 15" หลินฮุยจ้องมองของเหลวสีฟ้าอ่อนในขวด แววตาคมกริบ "ตามคำอธิบาย ผลของยาเสริมพลังยีนระดับต้นสามารถทับซ้อนกันได้จนกว่าร่างกายจะเกิดอาการดื้อยา"

โดยไม่ลังเล เขาหยิบยาเสริมพลังยีนระดับต้นขึ้นมา เปิดฝาแล้วฉีดเข้าเส้นเลือดดำของตัวเองโดยตรง

ฉ่า...

ของเหลวเย็นจัดถูกดันเข้าสู่เส้นเลือด ในวินาทีนั้น ความรู้สึกแสบร้อนที่คุ้นเคยแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่คราวนี้หลินฮุยไม่ได้เจ็บจนเส้นเลือดปูดโปนเหมือนครั้งก่อน ร่างกายที่ผ่านการเสริมพลังรอบแรกมาแล้ว ยอมรับพลังงานนี้ได้ดีกว่ามาก

แต่อย่างไรก็ตาม...

"อึก..."

ซูชิงเฉี่ยนที่กำลังนั่งจัดรายการสิ่งของอยู่เบาะข้างๆ ได้ยินเสียงครางต่ำจากข้างตัว เธอหันมามองด้วยความตกใจและเห็นหลินฮุยหลับตาแน่น กล้ามเนื้อทั่วร่างกำลังสั่นไหวด้วยจังหวะที่มองเห็นได้ชัดเจน เส้นใยกล้ามเนื้อแต่ละมัดดูราวกับสายเคเบิลเหล็กที่ถูกดึงจนตึงให้ความรู้สึกถึงความสวยงามที่แข็งแกร่งและสมดุล

ซูชิงเฉี่ยนกะพริบตาปริบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ยาเสริมพลังยีนระดับต้นนั้นหายากมาก เธอยังเคยได้ยินแค่คนพูดถึงในช่องแชทเท่านั้น

ห้านาทีผ่านไป หลินฮุยลืมตาขึ้นฉับพลัน

"เป็นอะไรไหมคะ?" ซูชิงเฉี่ยนถามด้วยความเป็นห่วง

"ฉันสบายดี!" หลินฮุยตอบ แล้วค่อยๆ ยกมือขวาขึ้น กำหมัดแน่นแล้วชกออกไป

ปัง!

อากาศถูกอัดจนระเบิดออกส่งเสียงดังสนั่น! พลังและความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เขาเปิดหน้าต่างสถานะส่วนตัว

【ชื่อ : หลินฮุย】

【เผ่าพันธุ์ : มนุษย์】

【สถานะ : แข็งแรง】

【ค่าสติ : 100/100】 (หมายเหตุ: สติถ้าต่ำกว่า 30 จะเกิดความคิดอยากฆ่าตัวตาย, ต่ำกว่า 20 จะเริ่มได้ยินเสียงกระซิบ, ต่ำกว่า 10 จะเสียสติถาวร)

【จิตวิญญาณ : 5】 (ค่าเฉลี่ยมนุษย์ทั่วไป ยิ่งสูงยิ่งต้านทานสติลดได้ดี)

【ร่างกาย : 25】 (15→25)

【ประเมิน : ร่างกายของคุณอยู่ในระดับยอดฝีมือหน่วยรบพิเศษแล้ว】

หลินฮุยกำหมัดแน่น มุมปากยกยิ้ม ก่อนจะหยิบ 【ยาเสริมพลังยีนระดับกลาง】 สีฟ้าเข้มขวดนั้นขึ้นมา

【ชื่อ : ยาเสริมพลังยีนระดับกลาง】

【ประเภท : ไอเทมใช้แล้วหมดไป】

【คุณภาพ : หายาก】

【คุณสมบัติพิเศษ : เสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายโดยรวม เพิ่มร่างกาย +100】

【ผลข้างเคียง : ในระหว่างฉีดจะเกิดความเจ็บปวดรุนแรง】

【ข้อกำหนดในการใช้ : ร่างกายต้องถึง 50 (ขีดจำกัดมนุษย์) หากร่างกายไม่ถึงเกณฑ์แล้วฝืนใช้ จะทำให้ DNA เสียหาย สายโซ่พันธุกรรมล่มสลาย รุนแรงถึงขั้นเสียชีวิต】

"ยังอีกไกลสินะ"

หลินฮุยส่ายหน้าอย่างเสียดาย ก่อนเก็บยาระดับกลางกลับเข้ามิติเก็บของ ดูท่าทางกว่าจะก้าวข้ามขีดจำกัดมนุษย์ได้ คงต้องตามล่าหายาระดับต้นมาเพิ่มอีกเยอะ

"ชิงเฉี่ยน" หลินฮุยเรียก เสียงของเขาดูทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจกว่าเดิม

"คะ? ค่ะ!" ซูชิงเฉี่ยนที่กำลังเหม่อมองกล้ามเนื้อของหลินฮุยอยู่สะดุ้งสุดตัว หน้าแดงก่ำ

"โพสต์ประกาศในช่องแชทสาธารณะ รับซื้อ 【ยาเสริมพลังยีนระดับต้น】 ราคา...ไม่ใช่ปัญหา ตราบใดที่มีของ ให้แลกมาให้ได้มากที่สุด"

ซูชิงเฉี่ยนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างตั้งใจ "รับทราบค่ะ!"

ทันใดนั้น เสียงประกาศเย็นเยียบของระบบก็ดังสนั่นขึ้นในหัวของผู้เล่นทุกคนโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย!

【ประกาศจากระบบ : ผู้เล่นในเขตหมายเลข C-996 โปรดทราบ】

【ยินดีด้วยที่พวกคุณรอดชีวิตผ่านช่วงคัดกรอง 5 วันแรกมาได้】

【ประกาศภารกิจเฟสแรก - "ด่วนนรกซอมบี้"!】

【เป้าหมายภารกิจ: ผู้เล่นเขต C-996 ทุกคน โปรดเดินทางไปให้ถึงพิกัดเมือง "ปูซาน" (พิกัด: 324.5, 998.1) ภายใน 120 ชั่วโมง (5 วัน) และต้องเอาชีวิตรอดในเมืองให้ได้ 24 ชั่วโมง】

【รางวัลภารกิจ】

【1. ตั๋วเข้าพื้นที่เฟสถัดไป "ดินแดนแห่งหมอก"】

【2. พิมพ์เขียวอัปเกรดพาหนะ x1】

【3. น้ำมันสารพัดประโยชน์ x10 หน่วย】

【4. ยาเสริมพลังยีนระดับต้น x1】

【คำเตือน: หลังครบ 120 ชั่วโมง พื้นที่ทั้งหมดภายนอกเมืองปูซานจะถูกหมอกสีเทาความเข้มข้นสูงเข้าปกคลุมทันที!】