ตอน 18

จัดการเรื่องเช่าที่พักเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบห้าโมงเย็นแล้ว หลินฮ่าวไม่ได้คิดจะกลับไปที่ร้านอีก เพราะกลับไปตอนนี้ก็คงไม่ทันการแล้ว เขาจึงเลือกที่จะขี้เกียจสักหน่อย ถือเสียว่าให้รางวัลตัวเองด้วยการหยุดงานครึ่งวัน

พอดีกับช่วงเวลานี้ หลินฮ่าวเลยแวะไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ เพื่อซื้อของใช้จำเป็น รวมถึงผักและผลไม้มาตุนไว้บ้างตู้เย็นควรจะมีของกินติดไว้เสียหน่อย

คืนนี้เขากะว่าจะทำอาหารกินเองที่บ้าน จะได้ไม่ต้องออกไปหาอะไรกินข้างนอกให้วุ่นวาย อยู่คนเดียวหลินฮ่าวไม่ได้พิถีพิถันอะไรมากนัก เขาแค่ทำ "บะหมี่มะเขือเทศเนื้อตุ๋น" กินง่ายๆ สะดวกและรวดเร็ว ที่สำคัญคือรสชาติถูกปาก

หลังจากที่ทักษะการทำอาหารเพิ่มขึ้น ไม่ว่าหลินฮ่าวจะทำอะไรกิน มันก็อร่อยกว่าแต่ก่อนมาก ซึ่งก็นับว่าเป็นสวัสดิการเล็กๆ น้อยๆ หลังจากที่ได้รับระบบมา

กินข้าวเสร็จ ล้างจานเรียบร้อย หลินฮ่าวมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง จึงตัดสินใจออกไปเดินเล่นข้างนอกสักหน่อยตั้งใจจะไปซื้อคอมพิวเตอร์ แล้วถือโอกาสซื้อเสื้อผ้าใหม่ไปด้วยเลย

เรื่องคอมพิวเตอร์นั้นคิดไว้ตั้งแต่ช่วงเช้าแล้ว ส่วนเรื่องเสื้อผ้านั้นถือว่าเป็นของแถมที่นึกอยากจะซื้อขึ้นมา หลังจากเรียนจบ เงินเดือนของหลินฮ่าวไม่เคยสูงนัก เสื้อผ้าที่มีอยู่จึงไม่มีอะไรโดดเด่น ยกเว้นชุดสูทตัวเดียวที่เอาไว้ใส่เวลาไปทำงานนานๆ ครั้ง

ในบัญชีมีเงินเก็บเกือบสี่แสนหยวน ทำให้หลินฮ่าวอดไม่ได้ที่จะอยากออกไป 'ฟุ่มเฟือย' ดูสักครั้ง อย่างน้อยๆ จะได้ไม่ต้องแต่งตัวดูธรรมดาเหมือนเมื่อก่อน

ลึกๆ ในใจเขารู้สึกคึกคักขึ้นมานิดๆ เขาออกจากบ้าน เดินไปไม่ไกลจากหมู่บ้านก็มีสถานีรถไฟใต้ดิน หลินฮ่าวนั่งรถไฟตรงดิ่งไปยังห้างไอทีชื่อดังของเมืองเจียงไห่

“พี่ชายครับ มองหาคอมพิวเตอร์อยู่หรือเปล่าครับ?”

ทันทีที่หลินฮ่าวก้าวเข้าไปในห้าง ก็มีพนักงานขายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทาย

หลินฮ่าวพยักหน้า

“ต้องการให้แนะนำรุ่นไหนเป็นพิเศษไหมครับ ผมมีตัวเด็ดๆ มาแนะนำ...”

เมื่อได้ยินแบบนั้น หลินฮ่าวก็ส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ต้องครับ เดี๋ยวผมดูเองก่อน”

ถึงแม้เขาจะไม่ใช่เซียนคอมพิวเตอร์ แต่ก็ไม่ใช่คนหัวอ่อนเรื่องเทคโนโลยี จึงปฏิเสธพนักงานคนนั้นไปอย่างสุภาพ อีกอย่างเวลาเลือกซื้อของ หลินฮ่าวไม่ค่อยชอบให้มีคนเดินตามต้อยๆ

เขาอยากเดินดูเอง ถ้าเจอตัวที่ถูกใจค่อยตัดสินใจซื้อก็ยังไม่สาย ในเมื่อตอนนี้เขาก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินอยู่แล้ว

เมื่อเห็นหลินฮ่าวพูดแบบนั้น พนักงานขายที่ตอนแรกตั้งใจจะเชียร์สินค้าอย่างเต็มที่ก็จำต้องถอยกลับไปมองดูหลินฮ่าวเดินห่างออกไปในห้างมีเคาน์เตอร์ของแบรนด์ต่างๆ มากมาย หลินฮ่าวไม่ได้มีเป้าหมายที่แน่ชัด จึงเดินดูไปเรื่อยๆ

เดิมทีหลินฮ่าวคิดว่าการเตรียมเงินมาสักหมื่นสองหมื่นเพื่อซื้อคอมพิวเตอร์ก็คงถือว่าเยอะแล้ว แต่พอเดินดูไปรอบๆ เขาก็รู้สึกว่าความรู้เรื่องราคาของเขาที่มีมาแต่เดิมนั้นน้อยเกินไปจริงๆ

มีคอมพิวเตอร์หลายรุ่นที่แค่ตัวเคสอย่างเดียวก็ปาเข้าไปแปดเก้าหมื่นหยวนแล้ว นี่มันอะไรกันเนี่ย

โลกของคนรวย เขาไม่เข้าใจจริงๆแม้ว่าตอนนี้ในบัญชีของหลินฮ่าวจะมีเงินเหลืออยู่เกือบสี่แสนหยวน แต่จะให้เขาควักเงินก้อนโตขนาดนี้มาซื้อคอมพิวเตอร์เครื่องเดียว เขาก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่ดี

สุดท้าย หลินฮ่าวตัดสินใจจ่ายเงินสองหมื่นกว่าหยวนเพื่อซื้อเคสคอมพิวเตอร์ จอภาพ และอุปกรณ์เสริมครบชุด

ก่อนจะกลับ เขานึกขึ้นได้ว่าที่ร้านก็น่าจะมีคอมพิวเตอร์ไว้ใช้งานสักเครื่อง จึงตัดสินใจเลือกซื้อโน้ตบุ๊กสำหรับเล่นเกมมาอีกเครื่องในราคาสามหมื่นหยวน

จริงๆ แล้วเขาสนใจโน้ตบุ๊กตัวนี้มานานแล้ว แต่ติดที่ราคาสูงเลยตัดสินใจไม่ได้สักที แต่ในเมื่อตอนนี้มีกำลังทรัพย์แล้ว เขาก็จึงกัดฟันซื้อมาจนได้ สรุปแล้ววันนี้หลินฮ่าวจ่ายเงินค่าคอมพิวเตอร์ไปทั้งหมดห้าหมื่นกว่าหยวน

เกินงบที่ตั้งไว้ไปไกลโข ตอนเดินออกจากห้างไอที หลินฮ่าวแอบนึกเสียดายขึ้นมาตงิดๆ ใจร้อนไปหน่อยแล้วเรา!

เงินห้าหมื่นกว่า ซื้อคอมพิวเตอร์สองเครื่อง ถ้าเป็นเมื่อก่อนอย่าว่าแต่ซื้อเลย แค่คิดหลินฮ่ายังไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ

ช่างเป็นชีวิตที่ฟุ่มเฟือยเสียจริง...

เนื่องจากเขายังต้องไปซื้อเสื้อผ้าที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ ต่อ หลินฮ่าวจึงทิ้งที่อยู่ไว้ให้ทางร้านจัดส่งคอมพิวเตอร์ไปให้ที่หมู่บ้านหานหลินฟู่ตี้

หลินฮ่าวตัวเปล่าเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่อยู่ใกล้ที่สุด ภายใต้คำแนะนำของพนักงานสาว เขาเลือกชุดมาสองชุด ลองไซส์เสร็จสรรพก็ตัดสินใจซื้อทันที ใช้เวลาตั้งแต่เข้าร้านจนจบกระบวนการเพียงแค่สิบกว่านาทีเท่านั้น

การซื้อเสื้อผ้าของผู้ชายก็รวดเร็วฉับไวแบบนี้แหละ แน่นอนว่าตอนชำระเงิน เมื่อเห็นยอดบิลกว่าสามหมื่นหยวน แม้จะเตรียมใจมาบ้าง แต่หลินฮ่าวก็เกือบจะสะดุ้ง เสื้อผ้าสองชุด ราคาปาเข้าไปสามหมื่นกว่า

โชคยังดีที่คุณภาพของเนื้อผ้าดีสมราคา และภายใต้รอยยิ้มบริการของพนักงานสาว หลินฮ่าวก็ไม่มีทางหันหลังกลับหรือปฏิเสธจ่ายเงินแน่นอน เสียหน้าเปล่าๆ ประเด็นคือตอนนี้เรามีเงินแล้ว!

แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อเห็นยอดเงินเก็บที่เคยมีเกือบสี่แสนลดฮวบลงเหลือสามแสนกว่า หลินฮ่าวก็รู้สึกปวดใจอยู่ไม่น้อย

เงินนี่มันใช้กันแป๊บเดียวจริงๆ...

ออกจากร้านเสื้อผ้า ระหว่างเดินผ่านร้านโทรศัพท์มือถือ หลินฮ่าวอดใจไม่ไหวเดินเข้าไปควักเงินอีกหลายพันหยวนเปลี่ยนมือถือเครื่องใหม่ ซื้อโทรศัพท์เสร็จ หลินฮ่าวก็ไม่กล้าเดินดูอะไรต่อแล้ว

ถ้าขืนเดินต่อนานกว่านี้ เขาคงไม่มีปัญญาเดินทางกลับบ้านแน่ๆ

ผ่านศึกนี้ไป ทำให้หลินฮ่าวเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกผู้หญิงเวลาไปเดินช้อปปิ้งถึงได้ซื้อกันไม่หยุดหย่อน เสน่ห์ของการ "ซื้อ ซื้อ ซื้อ" มันช่างยากจะหักห้ามใจจริงๆ

เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้าน พนักงานของทางร้านคอมพิวเตอร์ก็จัดส่งของไปวางไว้ที่ป้อมยามหน้าหมู่บ้านเรียบร้อยแล้ว เขานำเสื้อผ้าขึ้นไปเก็บที่ห้อง ก่อนจะเดินกลับลงมาเพื่อรับคอมพิวเตอร์ขึ้นไป

หลินฮ่าวแกะกล่องและทำตามขั้นตอนในคู่มือ ต่อสายเคสและหน้าจอเข้าด้วยกัน เสียบปลั๊กไฟ แล้วเริ่มเปิดเครื่องเพื่อตั้งค่าระบบเป็นครั้งแรก สมราคาที่จ่ายไปจริงๆ ความเร็วในการทำงานของคอมพิวเตอร์นั้นฉับไวมาก ใช้เวลาไม่นานก็จัดการเสร็จสิ้น

ลองทดสอบดู ไม่ว่าจะฟังเพลง ดูวิดีโอ หรือท่องเว็บ ความลื่นไหลและประสบการณ์การใช้งานนั้นทิ้งห่างโน้ตบุ๊กเครื่องเก่ามือสองของเขาไปไกลนับร้อยนับพันเท่า

ทีนี้คอมพิวเตอร์เครื่องเก่าแก่ก็น่าจะได้เวลาปลดระวางอย่างเป็นทางการเสียที จากนั้น หลินฮ่าวก็โหลดเกมยอดฮิตในปัจจุบันมาติดเครื่องไว้หลายเกม

ไม่ว่าตอนนี้จะได้เล่นหรือไม่ แต่โหลดไว้ก่อนอุ่นใจกว่า ส่วนโน้ตบุ๊กเครื่องนั้น เขาก็จัดการเหมือนกันทุกประการ นั่งเล่นคอมพิวเตอร์ไปสักพัก หลินฮ่าวก็หันมาเล่นมือถือเครื่องใหม่ที่เพิ่งซื้อมา

จนกระทั่งเขาเผลอหันไปมองนาฬิกาอีกที ก็พบว่าปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่าแล้ว เวลาไหลผ่านไปโดยไม่รู้ตัวจริงๆ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะคลิปวิดีโอสั้นในมือถือที่สาวๆ แต่ละคนสวยกันเหลือเกิน...

ดึกมากแล้ว เขาอาบน้ำและล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างสบายอารมณ์

รุ่งเช้า

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา หลินฮ่าวค่อยๆ ลืมตาตื่น เขาลืมตาขึ้นมาคว้ามือถือข้างเตียงเพื่อดูเวลา ก่อนจะลุกขึ้น คืนนี้หลับสบายจริงๆ

“เช็คอิน!” สิ่งที่ต้องทำเป็นอันดับแรกหลังจากตื่นนอน หลินฮ่าวไม่มีวันลืม

[ ยินดีด้วย โฮสต์ทำการเช็คอินสำเร็จ ได้รับรางวัล นาฬิกาข้อมือ วาเชอรอง คอนสแตนติน (Vacheron Constantin) หนึ่งเรือน โปรดตรวจสอบของรางวัล ]

เมื่อได้ยินเสียงเตือนจากระบบ หลินฮ่าวก็ชะงักไปเล็กน้อย เขาหันไปมองที่โต๊ะข้างเตียง ก็พบกล่องของขวัญใบหนึ่งวางอยู่ ในนั้นมีนาฬิกาดีไซน์หรูหราทันสมัยวางอยู่อย่างสวยงาม

เขาหยิบนาฬิกาขึ้นมาพินิจดู รู้สึกแค่ว่ามันสวยและดูแพงมาก แต่ก็ไม่ได้ดูออกว่ามันมีความพิเศษอย่างไร

“รุ่น โอเวอร์ซีส์ (Overseas) ปฏิทินถาวรแบบบางพิเศษงั้นเหรอ?”

หลินฮ่าวหยิบใบเสร็จที่วางอยู่ใต้กล่องขึ้นมาดู แล้วลองค้นหาข้อมูลในเน็ตตามชื่อที่ปรากฏ เขาก็ถึงกับตะลึง

แค่นาฬิกาเรือนเดียวเนี่ยนะ...เจ็ดแสนกว่าหยวน?

ในตอนนี้ ในใจของหลินฮ่าวเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

ชีวิตของคนรวย... เขาไม่เข้าใจจริงๆ