ตอน 1

หลินจินเซี่ยพลิกตัวไปมา ก่อนจะค่อยๆ รู้สึกตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอสัมผัสได้ว่าร่างกายที่เคยเย็นเยียบจนแข็งทื่อเริ่มได้รับความอบอุ่นกลับคืนมาบ้างแล้ว

เธอคิดอย่างสะลึมสะลือว่านี่คงเป็นอาการฮึดเฮือกสุดท้ายก่อนตายแน่ๆ

เดี๋ยวนะ... นี่เธอยังไม่ตายเหรอ?

หลินจินเซี่ยสะดุ้งสุดตัวและรีบลุกขึ้นนั่งทันที จากนั้นเธอก็ได้เห็นแปลงเกษตรหลายแถวที่ดูคุ้นตาเหมือนในเกมคอมพิวเตอร์วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า

เธอยังอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงอยู่ใช่ไหม? หรือว่าตายไปแล้วเกิดใหม่ในเกมกันแน่...

หลังจากยืนยันได้ว่าตนเองไม่ได้ฝันไปและนี่คือ "พลังพิเศษ" ของเธอ หลินจินเซี่ยก็อดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มกว้าง ของวิเศษนี้แม้จะมาสายแต่ก็ยังมาถึง แม้พื้นที่ตรงนี้จะเล็กจนน่าสงสาร แต่มันก็ทำให้หลินจินเซี่ยเห็นหนทางรอด

อย่างไรเสีย เธอก็เพิ่งรอดพ้นจากปากเหวแห่งความตายมาหมาดๆ จึงมองเห็นทุกอย่างเป็นความหวังไปเสียหมด

ตอนนี้เธอน่าจะอยู่ในมิติส่วนตัว... มันอบอุ่นมาก อุณหภูมิน่าจะอยู่ที่ประมาณยี่สิบองศาเซลเซียส

หลินจินเซี่ยสำรวจมิติที่ช่วยชีวิตเธอไว้อย่างละเอียด นอกจากพื้นอิฐตรงขอบแล้ว ยังมีแปลงดินสี่เหลี่ยมแปดแปลงวางเรียงกันเป็นระเบียบ แต่ละแปลงมีขนาดประมาณหนึ่งตารางเมตร และด้านข้างสุดมีคลังเก็บของที่ยังว่างเปล่าอยู่

ขนาดโดยรวมถือว่าใหญ่กว่าห้องพักทั่วไปเล็กน้อย แต่ก็นับว่าเพียงพอ อย่างน้อยเธอก็คงไม่หนาวตาย และก็น่าจะ... ไม่หิวตายด้วย ยังไงเสีย ดูจากลักษณะแล้ว มันก็คือที่สำหรับปลูกผักชัดๆ

หลินจินเซี่ยจ้องมองหน้าต่างโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าด้วยความมุ่งมั่น

【ภารกิจ: พรวนดินแปลงแรก】

【รางวัล: เมล็ดหัวไชเท้า x5】

เธอหยิบจอบรูปร่างบ้านๆ ขึ้นมาจากข้างๆ แล้วเริ่มลงมือพรวนดินอย่างเงอะงะ อุณหภูมิในมิติกำลังพอเหมาะ ไม่นานหลินจินเซี่ยก็เริ่มมีเหงื่อซึม นี่เป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่มากสำหรับเธอ เพราะข้างนอกนั่นอากาศหนาวเหน็บจนถึงขั้นเอาชีวิตคนได้เลยทีเดียว

พอพรวนดินเสร็จ แถบภารกิจก็อัปเดตทันที

【ภารกิจสำเร็จ!】

【รางวัล: เมล็ดหัวไชเท้า x5】

【ภารกิจใหม่: ปลูกเมล็ดหัวไชเท้า】

【รางวัล: น้ำดื่มสะอาด 500 มล.】

【โปรดทราบ: หนึ่งแปลงสามารถปลูกเมล็ดได้สูงสุด 5 เมล็ด】

หลินจินเซี่ยหยิบเมล็ดออกมาอย่างระมัดระวัง ฝังลงไปในดินทีละเมล็ดแล้วใช้มือตักดินกลบเบาๆ หลังจากทำเสร็จเธอก็เหนื่อยจนนั่งลงกับพื้น ไม่มีทางเลือกอื่น เพราะในมิตินี้แม้แต่เก้าอี้สักตัวก็ยังไม่มี

"สมจริงเกินไปแล้ว" เธอพึมพำพลางนวดเอวที่เริ่มปวดเมื่อย

"นี่ก็เป็นเกมแล้ว ทำไมไม่มีปุ่มกดปลูกพร้อมกันทีเดียวบ้างนะ?"

เหนือผืนดินที่เพิ่งปลูกไปมีแถบความคืบหน้าเล็กๆ ปรากฏขึ้น แสดงข้อความว่า "กำลังเติบโต: อีก 23 ชั่วโมง 59 นาทีจะเก็บเกี่ยวได้"

...ช่างเป็นอะไรที่ทั้งสมจริงและเหลือเชื่อจริงๆ

ร่างกายปวดเมื่อยและเริ่มเวียนหัว หลินจินเซี่ยสงสัยว่าการอยู่ในมิตินี้น่าจะสูญเสียพลังจิต ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดเวลา เธอเตรียมใจไว้อย่างดีแล้วสวมเสื้อขนเป็ดที่ถอดออกเมื่อครู่กลับเข้าไปใหม่ ก่อนจะกดออกจากมิติ

ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกทำให้หลินจินเซี่ยตัวสั่นเทา เธอมายืนอยู่บนพื้นบ้าน มองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นเพียงความขาวโพลนแล้วถอนหายใจ

เป็นวันที่เจ็ดแล้วที่ไม่มีน้ำไม่มีไฟ อุณหภูมิภายในห้องลดต่ำลงจนผนังกลายเป็นน้ำแข็ง หลินจินเซี่ยหยิบน้ำที่เป็นรางวัลภารกิจออกมา ค่อยๆ หมุนฝาขวดแล้วจิบเพียงเล็กน้อย

ดีเหลือเกิน... การมีชีวิตอยู่นี่มันดีจริงๆ

เวลาหลังจากนั้น หลินจินเซี่ยสลับไปมาระหว่างโลกความจริงกับในมิติอยู่ตลอด ในมิติอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ แต่อยู่ไปนานๆ ก็จะรู้สึกอ่อนล้าทางจิตใจและปวดหัวจนแทบระเบิด ส่วนในโลกความจริงแม้จะหนาวสุดขีด แต่ก็พักผ่อนได้สบายกว่า

หลินจินเซี่ยสวมเสื้อผ้าหนาๆ แล้วห่มด้วยผ้าห่มอีกสองชั้น พลางมองภารกิจบนหน้าต่างด้วยความจนใจ

【ทำหน้าตลกใส่หน้าต่าง, รางวัล: เมล็ดมันฝรั่ง x3】

นอกจากภารกิจสอนเล่นในช่วงแรก หลังจากนั้นก็มีแต่ภารกิจแบบนี้ทั้งนั้น เธอเริ่มสงสัยแล้วว่าตัวเองถูกใครแกล้งหรือเปล่า

เมื่อตะวันลับฟ้า หลินจินเซี่ยพรวนดินแปลงที่สองและปลูกมันฝรั่งลงไปเรียบร้อยแล้ว ในระหว่างที่ยังหาน้ำที่มั่นคงไม่ได้ เธอต้องประหยัดน้ำดื่มเอาไว้

หลินจินเซี่ยเลียริมฝีปากที่แห้งผาก พลางอธิษฐานขอรางวัลที่เกี่ยวกับน้ำ แต่ก็น่าเสียดาย หลังจากทำภารกิจเพิ่มอีกสองอย่าง เธอก็ยังไม่ได้แหล่งน้ำใหม่

ก่อนนอน หลินจินเซี่ยเข้าไปดูความคืบหน้าของพืชในมิติ แถบความคืบหน้าของหัวไชเท้าวิ่งไปได้หนึ่งในสี่แล้ว ต้นอ่อนสีเขียวสดแทรกตัวขึ้นมาจากดิน ดูเติบโตได้ดีทีเดียว

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก "พรุ่งนี้คงได้กินหัวไชเท้าสดๆ แล้ว" มันฝรั่งก็เช่นกัน พรุ่งนี้เย็นอย่างน้อยเธอก็คงได้กินอิ่มไปหนึ่งมื้อ

เมื่อออกมาจากมิติ หลินจินเซี่ยห่อตัวแน่นด้วยเสื้อผ้า ผ้าห่ม และผ้าปูที่นอนทั้งหมดที่มี รู้สึกเหมือนสัตว์อะไรสักอย่างที่กำลังสร้างรัง ครอบครัวของเธอจากไปนานแล้ว หลังจากวันสิ้นโลกมาถึง เธอจึงอยู่ในสภาพตัวคนเดียวไม่มีภาระผูกพัน

สิ่งเดียวที่หลินจินเซี่ยห่วงในตอนนี้ก็คือเพื่อนของเธอแต่ต่อให้ห่วงแค่ไหน ในสภาวะที่อุปกรณ์สื่อสารทุกชนิดใช้งานไม่ได้เลยแบบนี้ เธอก็ไม่มีหนทางที่จะไปหาพวกเขาได้

วันต่อมา หลินจินเซี่ยสะดุ้งตื่นเพราะความหนาว เธอตัวสั่นงันงกก่อนจะรีบมุดเข้ามิติทันที หากไม่ใช่เพราะพลังจิตของเธอยังไม่เพียงพอที่จะอยู่ในมิติได้ตลอดทั้งคืน เธอคงไม่ยอมลำบากขนาดนี้แน่

ทันทีที่เข้ามิติ กลิ่นอายความอบอุ่นก็โอบล้อมร่าง ทำให้แขนขาที่แข็งทื่อของเธอเริ่มฟื้นคืนความรู้สึก ภาพตรงหน้ายิ่งทำให้เธอมีกำลังใจขึ้นมาทันที

หัวไชเท้าทั้งห้าต้นดูขาวอวบ ใบสีเขียวสดแผ่ออกเต็มที่ บนแถบความคืบหน้าแสดงข้อความว่า 【เก็บเกี่ยวได้แล้ว】

【ภารกิจ: เก็บเกี่ยวหัวไชเท้า】

【รางวัล: เคียวรูปร่างบ้านๆ x1】

"ในที่สุด" หลินจินเซี่ยพุ่งตัวไปที่ขอบแปลง ใช้มือเปล่าคว้าใบหัวไชเท้าแล้วดึงสุดแรง หัวไชเท้าสีขาวขนาดใหญ่กว่ากำปั้นของเธอหลายเท่าถูกดึงออกมาอย่างสะอาดสะอ้าน สมกับเป็นผลผลิตจากเกมจริงๆ ความรู้สึกตอนถือมันหนักอึ้งและเต็มเปี่ยม

หลินจินเซี่ยทำแบบเดิมจนเก็บหัวไชเท้าได้ครบทั้งห้าหัว เธอโอบกอดของล้ำค่าที่แสนสดใสเหล่านี้ด้วยความซาบซึ้งใจ นี่คือผักสดนะ! ในโลกที่พืชพรรณภายนอกแทบจะตายหมดสิ้นแบบนี้ มันถือเป็นของหรูหราเลยทีเดียว

เธอกัดเข้าไปคำหนึ่ง... รสชาติหวานฉ่ำ มีเผ็ดปลายลิ้นนิดๆ และน้ำเยอะมาก ในสายตาของหลินจินเซี่ย หัวไชเท้านี้อร่อยยิ่งกว่าผลโสมคนเสียอีก

เมื่อแก้ปัญหาความหิวได้แล้ว น้ำก็กลายเป็นปัญหาถัดมา น้ำขวดเมื่อวานหมดเกลี้ยงไปนานแล้ว เธอหันกลับไปมองแถบภารกิจอีกครั้ง วันนี้มีภารกิจที่ให้รางวัลเป็นน้ำพอดี

【กระโดดกบอยู่กับที่สิบครั้ง, รางวัล: น้ำดื่มสะอาด 250 มล.】

【พูดกับตัวเอง แสดงละครหนึ่งฉาก, รางวัล: สิ่งปลูกสร้างสุ่ม x1】

ที่นี่ไม่มีใครอยู่ ไม่มีผู้ชมก็ไม่ต้องอาย ลุย!

หลินจินเซี่ยกระโดดกบรวดเดียวสิบครั้งจนหอบหายใจถี่ หน้าแดงก่ำ น้ำขวดขนาด 250 มล. ปรากฏขึ้นในมือทันที แม้จะไม่มากแต่ก็นับว่าช่วยชีวิตไว้ได้ทันเวลา เธอพักหายใจสักครู่แล้วค่อยเปิดฝาดื่มไปสองอึกเพื่อชโลมคอที่แห้งผาก

จากนั้นหลินจินเซี่ยก็นำน้ำที่เหลือเก็บเข้าคลังของมิติเหมือนสมบัติล้ำค่า ถึงคลังจะดูบ้านๆ แต่มันช่วยรักษาความสดได้ สิ่งของใส่เข้าไปยังไง ตอนเอาออกมาก็สภาพเดิม

ต่อไปคือการแสดงละคร หลินจินเซี่ยจินตนาการว่าตัวเองเป็นนางเอกโศกนาฏกรรม แล้วท่องบทที่แต่งขึ้นสดๆ ด้วยน้ำเสียงเว่อร์วังที่สุดท้ายแล้วเธอก็กลั้นขำไว้ไม่ไหว หลุดขำออกมาพลางคิดว่าพฤติกรรมตัวเองตอนนี้ดูเหมือนคนบ้าจริงๆ

แต่โชคดีที่ข้อความแจ้งเตือนภารกิจสำเร็จดังขึ้นมาขัดจังหวะความน่าอายนั้นพอดี

【ภารกิจสำเร็จ!】

【รางวัล: บ่อน้ำหินแบบบ้านๆ x1】

ดวงตาของหลินจินเซี่ยเป็นประกายวาววับ ข้างๆ คลังเก็บของ บริเวณขอบพื้นอิฐหิน มีบ่อน้ำที่ก่อขึ้นจากหินปรากฏขึ้นจริงๆ แถมข้างๆ ยังมีถังไม้อันเก่ากับเชือกมัดหนึ่งวางอยู่

【จำกัดน้ำวันละสามถัง】

เธอไม่รอช้ารีบเข้าไปวางถังไม้แล้วออกแรงดึงขึ้นมา ในถังเต็มไปด้วยน้ำบ่อที่ใสแจ๋ว เธอใช้มือรองชิมดู รสชาติหวานเย็นสดชื่น

ดีเหลือเกิน! มีบ่อน้ำนี้แล้ว เธอไม่เพียงแต่มีน้ำดื่มที่ปลอดภัย แต่ยังสามารถรดน้ำพืชผักได้อย่างเต็มที่ การขยายการผลิตอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว

เมื่อแก้ปัญหาเรื่องแหล่งน้ำอันใหญ่หลวงได้ หลินจินเซี่ยก็รู้สึกโล่งไปทั้งตัว เธอออกจากมิติแล้วเริ่มคิดถึงมื้อเย็น แม้หัวไชเท้าจะอร่อยแต่อยู่ท้องไม่นาน และถ้าต้องกินสดตลอดเวลาเธอก็คงไม่ไหวเหมือนกัน

สิ่งที่เธอเฝ้ารอคือแปลงมันฝรั่งที่ใกล้จะโต ต้นมันฝรั่งหนึ่งต้นปกติจะให้ผลผลิต 2 ถึง 8 หัว ถ้าทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี อาหารของเธอในช่วงไม่กี่วันนี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว