ตอน 9

เผยเจิ้งเหอจ้องมองข้อความที่เยี่ยอวี่เฟยส่งมา เขามั่นใจว่าเธอต้องมีอาวุธขนาดใหญ่ที่เธอใช้งานเองไม่ได้แน่ๆ คิดดูแล้วก็สมเหตุสมผลในเมื่อแม้แต่ขวานเหล็กเธอยังใช้ได้อย่างทุลักทุเล

หากจะนำมาแลกเปลี่ยนทรัพยากร อาวุธชิ้นนั้นก็น่าจะเป็นประเภทเดียวกัน

“มันคืออะไร ส่งรูปมาให้ดูหน่อย”

“ดาบใหญ่ 2 เมตร (แนบรูป)”

เยี่ยอวี่เฟยฉวยโอกาสช่วงเวลาสุดท้าย กวาดสายตาดูข้อความของผู้คนที่ต้องการแลกเปลี่ยนของอย่างรวดเร็ว

ส่วนอื่นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ต้องรีบหาหินมิติให้ได้ เพื่อจะได้ทำพิมพ์เขียวเป้สะพายหลังให้สำเร็จ เผื่อว่าเข้าดันเจี้ยนไปแล้วต้องเก็บของเยอะๆ เป้สะพายหลังไม่มีคำว่ามากเกินไปอยู่แล้ว

เมื่อเห็นหม้อเหล็กใบใหญ่และเปลือกแมงดาทะเล เยี่ยอวี่เฟยรีบเปิดประตูนำมันออกมาวางไว้ข้างนอก ใช้รองน้ำฝนเอาไว้ก็ยังดี ถึงจะดื่มไม่ได้ แต่เอาไว้ล้างหน้าหรือเช็ดพื้นก็ยังพอไหว

ก่อนหน้านี้เธอยังมีกล่องเหล็กที่ใช้แทนเก้าอี้หรือหมอนอิง ตอนนี้ก็นำมาวางไว้ข้างนอกเพื่อรองน้ำฝนได้เช่นกัน

จัดระเบียบเป้สะพายหลังที่มีทั้งหมด 20 ช่อง ฉมวกสองอัน ขวานเหล็กระดับต้นหนึ่งเล่ม มีดสั้นหนึ่งเล่ม และกรรไกรหนึ่งเล่ม ต่างก็กินพื้นที่ไปคนละช่อง เพราะเป็นอาวุธจึงควรวางไว้ช่องหน้าสุดเพื่อให้หยิบใช้ได้สะดวก

ส่วนกล่องไม้ที่เดิมเอาไว้ใส่ของจิปาถะ ตอนนี้เธอก็ย้ายของที่ไม่จำเป็นออกไปไว้ในห้อง แล้วเคลียร์กล่องไม้ให้ว่างไว้สำหรับใส่ของกินของใช้โดยเฉพาะ เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองต้องอดตายในดันเจี้ยน

คบเพลิงสองอันก็เก็บลงเป้ไป ถ้าวางไว้ข้างนอกปล่อยให้ไหม้ทิ้งเปล่าๆ ก็เสียดายแย่ ส่วนผ้าพันแผลและยาห้ามเลือดก็เป็นของจำเป็น ของพวกนี้ชิ้นไม่ใหญ่ ถ้าช่องในเป้ไม่พอก็ยังเอาไปเบียดไว้ในกล่องกับพวกอาหารได้

ตอนนี้ช่องถูกใช้ไป 8 ช่อง เหลืออีก 12 ช่องว่าง หากก่อนดันเจี้ยนเปิดสามารถแลกหินมิติได้ ก็จะเพิ่มช่องเก็บของได้อีก 10 ช่อง

เผยเจิ้งเหอส่งข้อความมาติดๆ กันหลายประโยคด้วยความร้อนรน แต่เยี่ยอวี่เฟยยังไม่ได้ตอบกลับ ตอนนี้เมื่อจัดกระเป๋าจนเกือบเสร็จแล้ว เธอจึงพิมพ์ตอบไปว่า

“มีหินมิติไหม? แลกกับดาบใหญ่ได้นะ”

“ใช้แค่หินมิติอย่างเดียวเหรอ?”

เยี่ยอวี่เฟยกระพริบตาปริบๆ ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดคือหินมิติ ส่วนอย่างอื่นแน่นอนว่าต้องการเหมือนกันแต่ยังรอได้ แต่ปัญหาคือดูเหมือนว่าเขาจะเป็นเพื่อนร่วมทีมของเธอในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า เขาคือหลักประกันชีวิตของเธอเลยนะ!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงกัดฟันตัดสินใจ ห่อดาบใหญ่ที่เพิ่งใช้เป็นที่ปิ้งย่างส่งไปให้เขาเป็นอั่งเปาทันที

【เรียนผู้เล่นทุกท่าน ดันเจี้ยนทดลองกำลังจะเปิดในอีก 5 นาที โปรดเตรียมตัวให้พร้อม】

ในจังหวะนั้นเอง ช่องแชทกลุ่มก็แจ้งเตือนข้อความที่ยังไม่ได้อ่านพุ่งทะลุ 99+ ไปแล้ว ดูเหมือนข้อแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดคือช่องแชทกลุ่มไม่จำกัดจำนวนครั้งในการส่งข้อความ ในขณะที่หน้าจอหลักจำกัดไว้เพียง 3 ครั้งต่อ 12 ชั่วโมง

เยี่ยอวี่เฟยเลื่อนดู พบว่าหลายข้อความเป็นการแท็กชื่อเธอ

หวังเหว่ย : @เยี่ยอวี่เฟย หัวหน้ากลุ่มครับ พอจะแลกขวานเหล็กระดับต้นให้ผมสักเล่มได้ไหม? ไม้ 50 ชิ้น เหล็ก 10 ชิ้น พอไหมครับ?

ซือโหย่วหลี่ : @เยี่ยอวี่เฟย หัวหน้ากลุ่ม รับอั่งเปาด้วยครับ รบกวนช่วยทำคบเพลิงให้สองอันตามเงื่อนไขเดิมทีเถอะ

ไช่เป่าเอ๋อร์ : พวกคุณรวมกลุ่มกับฉันได้ไหม? ฉันพบว่าดันเจี้ยนสามารถรวมกลุ่มได้ แต่จำกัดแค่สองคนเท่านั้น

เยี่ยอวี่เฟยรีบกดรับอั่งเปาของหวังเหว่ยและซือโหย่วหลี่ จากนั้นรีบเข้าไปที่โต๊ะทำงานเพื่อทำขวานเหล็กและคบเพลิงตามที่ทั้งสองต้องการแล้วส่งไปให้ทันที พอทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ดันเจี้ยนก็นับถอยหลังเข้าสู่การใช้งาน 10 วินาทีสุดท้าย

เยี่ยอวี่เฟยตรวจดูความเรียบร้อยของตัวเอง สูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมรับมือกับดันเจี้ยนทดลองที่ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไร

3 2 1!

ร่างของเยี่ยอวี่เฟยหายไปจากแพไม้ แล้วปรากฏตัวบนหาดทรายของเกาะเล็กๆ แห่งหนึ่ง ข้างๆ เธอมีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งใบหน้าคมเข้มยืนอยู่

“พี่เผย?” เยี่ยอวี่เฟยเพิ่งจะเรียกได้คำเดียวก็ต้องร้องลั่น “ระวัง!”

พูดจบเธอก็คว้าฉมวกจากช่องเก็บของขว้างไปด้านหลังเขา เผยเจิ้งเหอมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วมาก ร่างที่เพิ่งหมุนตัวมากลับตัวไปด้านหลังทันที ในมือของเขามีดาบใหญ่ยาว 2 เมตรปรากฏขึ้นมา ปูยักษ์ตัวหนึ่งที่เพิ่งโผล่ขึ้นมาจากหาดทรายถูกดาบของเขาฟันจนขาดครึ่ง

【ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น สังหารปูได้สำเร็จ คะแนนกลุ่ม +1】

เยี่ยอวี่เฟยวิ่งไปหมายจะเก็บฉมวกของเธอคืน แต่พบว่าฉมวกดันไปปักเข้ากับตัวหนูนาเข้าให้ ตอนนี้มันยังคงส่งเสียงร้องจี๊ดๆ อยู่เลยเผยเจิ้งเหอถือดาบเดินเข้ามาแล้วฟันมันจนขาดสองท่อน คะแนน +3

เยี่ยอวี่เฟยตาเป็นประกายทันที รีบเข้าไปเก็บซาก

【พบหนูนาที่สามารถแยกส่วนได้ ต้องการแยกส่วนหรือไม่?】

“ใช่ๆๆ”

【ได้รับหิน +2】

“พี่เผย รีบไปเก็บซากปูเร็ว แยกส่วนแล้วจะได้วัตถุดิบ”

“ได้”

เยี่ยอวี่เฟยรู้สึกโชคดีมากที่ตัดสินใจเรียกตัวช่วยมา ไม่อย่างนั้นหากต้องพึ่งพาตัวเอง… ลำพังแค่คิดว่าจะรอดไหมก็น่าจะหนักหนาสาหัสแล้ว

เยี่ยอวี่เฟยที่เพิ่งจะนึกชมตัวเองว่า ‘ฉันเองก็ไหว’ ต้องรีบกลับคำในใจทันที เพราะตอนนี้รอบตัวของพวกเขาในรัศมีสามเมตร มีมอนสเตอร์ตัวเล็กตัวน้อยทยอยโผล่หัวออกมาไม่หยุดหย่อน

นี่มันกิจกรรมทดลองอะไรกันเนี่ย? มาถึงก็ต้องฆ่ามอนสเตอร์ฝูงใหญ่เลยหรือ? แล้วพวกมือเปล่าจะทำอย่างไร?

ในขณะที่เยี่ยอวี่เฟยยังยืนถือฉมวกคิดอย่างกังวลใจ ้เผยเจิ้งเหอก็เริ่มกวัดแกว่งดาบใหญ่ 2 เมตรเปิดฉากฆ่าฟันไปรอบทิศทางเสียแล้ว เสียงคะแนนบวกขึ้นไม่หยุดข้างหู ‘+1+1+3+2+1+1+2…’

“น้องสาว ระวังตัวด้วยนะ อย่าให้คมดาบพี่กวาดโดนล่ะ ส่วนเรื่องเก็บซาก รอให้พี่จัดการฝูงนี้เสร็จค่อยมาเก็บ”

“โอ้... โอเคค่ะ”

ช่วงแรกเยี่ยอวี่เฟยยังคอยเดินเก็บซากอย่างระมัดระวัง แต่ไปๆ มาๆ เธอพบว่าความเร็วในการเก็บซากของเธอมันตามความเร็วในการฆ่าของเผยเจิ้งเหอไม่ทันเลยจริงๆ!

เธอต้องก้มหน้าก้มตาเก็บจนสะโพกแทบชี้ฟ้า แถมบางตัวยังหายไปเองเพราะระบบรีเซ็ตซากศพทิ้งหากเก็บไม่ทัน มันไร้สาระเกินไปแล้ว!

สุดท้ายเยี่ยอวี่เฟยก็เลิกถือฉมวก เปลี่ยนมาวิ่งสี่คูณร้อยใช้มือทั้งสองข้างเร่งเก็บซากแทน จนพบว่าช่องในเป้สะพายหลังของเธอใกล้จะเต็มแล้ว

“พี่เผย กระเป๋าพี่ยังเหลือที่ว่างไหม? เราเก็บชุดนี้เสร็จแล้วไปดูรอบๆ เกาะกันเถอะ แล้วค่อยมาแบ่งของที่หาได้กัน”

เยี่ยอวี่เฟยกลัวว่าหากยังอยู่ที่เดิม ระบบจะส่งฝูงที่สองมาอีก

“ได้ กระเป๋าพี่เต็มพอดีเลย” ตอนนี้ถ้าไม่ใช่ของประเภทเดียวกัน เผยเจิ้งเหอก็ได้แต่ทำได้เพียงปล่อยให้มันวางกองไว้ข้างตัว

“เอ๊ะ พี่เผย ตรงนั้นในน้ำไม่ไกลจากหลังพี่ ใช่หีบสมบัติหรือเปล่าคะ?”

“เดี๋ยวพี่แยกซากตรงนี้เสร็จแล้วค่อยไปดู เดี๋ยวเธอเดินมาเก็บของที่พี่ใส่ไม่ไหวให้หน่อยนะ”

“ได้ค่ะ”

เยี่ยอวี่เฟยรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจริงๆ และโชคดีที่คิดการไกลตั้งแต่แรก หากต้องเจอกับมอนสเตอร์มากมายขนาดนี้ด้วยตัวคนเดียว เธอคงสติแตกกรีดร้องลั่นไปนานแล้ว แถมมีโอกาสสูงที่จะได้รับบาดเจ็บสาหัสอีกด้วย

ติ๊ดๆๆ!

มีคนแท็กเยี่ยอวี่เฟยในช่องแชทกลุ่มอีกแล้ว

ซือโหย่วหลี่ : @เยี่ยอวี่เฟย หัวหน้ากลุ่มยังมีผ้าพันแผลเหลือไหม? ผมเพิ่งโดนฝูงมอนสเตอร์รุม เลือดที่ขาไหลออกมาอีกแล้ว กลิ่นเลือดมันกระตุ้นให้พวกมันโจมตีรุนแรงขึ้นกว่าเดิม เอาหีบสมบัติเหล็กที่ยังไม่ได้เปิดมาแลกได้ไหมครับ?

หวังเหว่ย : หน้าจอหลักขึ้นสีเทาไปแล้ว ตอนนี้คุยได้แค่ในกลุ่มหรือส่งหาเพื่อนส่วนตัว ขอบคุณหัวหน้ากลุ่มสำหรับขวานเหล็กที่แลกให้เมื่อกี้ ช่วยไว้ได้มากจริงๆ

เยี่ยอวี่เฟยเช็กดูของในตัว เธอเหลือผ้าพันแผลอีก 3 ชิ้น ยาห้ามเลือด 2 เม็ด คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจกัดฟันตกลง