ตอน 23

ขบวนรถของ 'สมาคมซินกวง' ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าสู่โรงงานอะไหล่อากาศยานร้างพร้อมกับรถบ้านของหลินฮุย

ภายในโรงงานกว้างขวางจนน่าตกใจ แสงอาทิตย์ลอดผ่านกระจกที่แตกละเอียดบนโดมหลังคาลงมา กลายเป็นลำแสงที่ตัดผ่านอากาศที่เต็มไปด้วยฝุ่น คล้ายกับเสาแสงที่ส่องสว่างท่ามกลางสุสานเหล็กกล้าแห่งนี้

เครื่องปั๊มโลหะขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ในเงามืดดุจยักษ์ที่สิ้นใจ บนพื้นเกลื่อนไปด้วยฟันเฟืองที่เป็นสนิมและท่อที่แตกหักกระจัดกระจาย

เมื่อเห็นภาพนี้ หลินฮุยก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

จากประสบการณ์ตลอดห้าวันที่ผ่านมา โลกใบนี้ดูคล้ายกับแถบตะวันตกของอเมริกาในชาติก่อนไม่ผิดเพี้ยน เต็มไปด้วยดินแดนรกร้างและถนนที่ทอดยาวอย่างไร้จุดหมาย

ที่นี่ไม่มีร่องรอยของมนุษย์ ราวกับว่าอารยธรรมได้สูญสิ้นไปนานหลายทศวรรษ สิ่งก่อสร้างที่พอจะหลงเหลืออยู่ล้วนทรุดโทรม และเต็มไปด้วยซอมบี้กับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์

และตัวอักษรบนป้ายต่างๆ ก็ไม่เหมือนกับภาษาใดๆ บนโลกเลย

‘หรือว่าที่นี่เคยเป็นดาวเคราะห์ที่มีอารยธรรมคล้ายโลก?’

‘เพียงแต่สิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาที่นี่กลายพันธุ์เป็นซอมบี้ไปหมดแล้ว? หรือว่าพวกมันถูกเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงเรียกตัวไปเข้าร่วมเกมในดาวดวงอื่นกันนะ?’

ความคิดนับไม่ถ้วนแล่นผ่านหัวหลินฮุย

‘ถ้าอย่างนั้น สิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาของดาวดวงนี้หายไปไหนหมด? หลังจบเกมแล้วพวกมันไม่ได้กลับมางั้นเหรอ?’

‘หรือว่า... ตายเรียบกันหมดแล้ว?’

“คุณหลินครับ?”

ทันใดนั้น รถของถังชวนก็ขับมาเทียบข้างหลินฮุย มันเป็นรถพยาบาลที่ดัดแปลงมาจนถึงเลเวล 3 บนหลังคามีการติดตั้งอาวุธไว้ แต่นั่นเป็นเพียงปืนกลธรรมดาๆ ที่มีชายหนุ่มคนหนึ่งคอยควบคุมอยู่

ถังชวนเลื่อนกระจกลงแล้วยื่นวิทยุสื่อสารให้หลินฮุย

“มีวิทยุไว้จะได้ประสานงานกันง่ายขึ้นครับ”

หลินฮุยพยักหน้าแล้วส่งวิทยุให้ซูชิงเฉี่ยนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับทันที

“ชิงเฉี่ยน ลองเช็กดูซิว่าวิทยุเครื่องนี้มีอะไรผิดปกติไหม”

การระวังตัวไว้ก่อนเป็นเรื่องดีเสมอ หากอีกฝ่ายคิดจะเล่นตุกติกกับวิทยุนี้ขึ้นมา มันจะเป็นปัญหาใหญ่

“รับทราบค่ะ!” ซูชิงเฉี่ยนรับไปตรวจสอบอย่างละเอียด ภายใต้ทักษะ 'เชี่ยวชาญ-เครื่องจักร' โครงสร้างภายในของวิทยุสื่อสารก็ปรากฏชัดเจนในดวงตาสีดำสนิทของเธอ

“บอสคะ ข้างในมีอุปกรณ์ติดตามตำแหน่งติดตั้งอยู่ค่ะ นอกนั้นไม่มีปัญหาอะไร”

หลินฮุยลูบคาง “ถ้าเป็นแค่ตัวติดตามตำแหน่ง ก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก”

ไม่นานนัก การปฏิบัติการก็เริ่มขึ้น

“เอี๊ยด”

ขบวนรถของสมาคมซินกวงที่เป็นผู้นำขบวนค่อยๆ บดขยี้ขยะอุตสาหกรรมบนพื้น เสียงเครื่องยนต์กึกก้องสะท้อนไปมาภายในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้อย่างบาดหู

หลินฮุยขับรถบ้านหุ้มเกราะเลเวล 3 สีดำของเขาตามหลังขบวนไปในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกล และข้างหลังเขาก็คือรถพยาบาลหุ้มเกราะของถังชวน

“บอสคะ บรรยากาศที่นี่... ดูแปลกๆ นะคะ”

ดวงตากลมโตใสสะอาดของซูชิงเฉี่ยนกวาดมองไปรอบมุมมืดอย่างระแวดระวัง

“เงียบเกินไป ไม่ใช่ว่าข้างในนี้มีไวท์ธอร์นอยู่เป็นสิบๆ ตัวเหรอคะ?”

“ไวท์ธอร์นพวกนี้ฉลาดนะ เมื่อเทียบกับซอมบี้ พวกมันมีความคิดเป็นของตัวเอง ตอนนี้พวกมันก็เหมือนกับนักล่า และนักล่ามักจะลงมือก็ต่อเมื่อมั่นใจเท่านั้นแหละ”

หลินฮุยตอบพลางจับพวงมาลัยด้วยมือเดียว อีกมือหนึ่งก็คว้ากระป๋องโค้กเย็นเจี๊ยบจากตู้เย็นในรถออกมาเปิดอย่างเป็นธรรมชาติ

เสียง “คลิ๊ก!” และเสียงซ่าของฟองก๊าซดังขึ้นภายในตัวรถ

“อ่า”

หลินฮุยจิบไปอึกหนึ่งแล้วถอนหายใจอย่างสบายอารมณ์

“ดีเลย มีคนมาเป็นตัวล่อให้ฟรีๆ เราแค่ทำหน้าที่คอยตะโกนเชียร์ว่า ‘666’ ก็พอแล้ว”

ยังไม่ทันขาดคำ ภายในส่วนลึกของโรงงานที่เคยเงียบสงัด จู่ๆ ก็มีเสียงเสียดสีที่ฟังแล้วขนลุกดังขึ้น

ราวกับมีเล็บคมๆ จำนวนนับไม่ถ้วนกำลังขูดลงบนกระดานดำ

“ระวัง! ข้างซ้าย!!”

เสียงตะโกนอย่างร้อนรนของถังชวนดังมาจากวิทยุรวม

วินาทีถัดมา เงามืดเหล่านั้นก็เคลื่อนไหว!

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ร่างสีขาวนับสิบพุ่งออกมาจากหลังเครื่องจักรขนาดใหญ่ เหนือคานเหล็ก และแม้กระทั่งจากท่อระบายอากาศที่ผุพัง!

พวกมันคือสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ “ไวท์ธอร์น”!

ถึงแม้จะเป็นแค่ไวท์ธอร์นเลเวล 1 และเลเวล 2 แต่จำนวนของพวกมันมีมากถึงสิบห้าสิบหกตัว! พวกมันพุ่งเข้าใส่รถกระบะดัดแปลงเลเวล 3 ที่อยู่หน้าขบวนดุจฝูงนักล่าที่ได้กลิ่นเลือด!

“ยิง! รีบยิงเร็วเข้า!!”

“ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง”

เสียงปืนระเบิดขึ้นทันที เปลวไฟจากปากกระบอกปืนเต้นระบำอย่างบ้าคลั่งในโรงงานที่มืดมัว

ทว่า ไวท์ธอร์นพวกนั้นเร็วเกินไป

แม้จะมีไวท์ธอร์นเลเวล 1 บางตัวโดนยิง แต่มันกลับหลบกระสุนปืนกลได้อย่างคล่องแคล่ว พวกมันกระโดดสี่เท้าพุ่งตัวขึ้นไปบนหลังคารถออฟโรดดัดแปลงเลเวล 3 คันหนึ่ง

แม้รถพวกนี้จะเป็นเลเวล 3 แต่เหล็กที่ใช้สร้างเป็นเพียงเหล็กธรรมดา ซึ่งความทนทานเทียบไม่ได้เลยกับรถบ้านของหลินฮุย

กรงเล็บแหลมคมของไวท์ธอร์นเลเวล 2 เฉือนทะลุหลังคารถบางๆ ราวกับตัดเต้าหู้!

“อ๊ากกกกก!!!”

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากในรถ เลือดสดๆ ไหลเยิ้มออกมาตามรอยต่อของหน้าต่าง

“ประธานถัง! พวกมันเร็วเกินไป! แล้วที่นี่ก็มีแต่สิ่งกีดขวาง ยิงไม่โดนเลย! แถมพวกมันยังรู้จักประสานงานกันด้วย!!”

ลูกน้องคนหนึ่งตะโกนผ่านวิทยุด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

“เวรเอ๊ย!” ถังชวนที่อยู่ท้ายขบวนเห็นภาพนั้นแล้วใบหน้าก็เขียวคล้ำ

เขาก็เคยล่าไวท์ธอร์นเลเวล 2 มาก่อน แต่ตอนนั้นมันอยู่บนที่โล่ง เขาไม่คิดเลยว่าพออยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยสิ่งกีดขวาง ไวท์ธอร์นพวกนี้จะรับมือยากขนาดนี้!

เขาคว้าวิทยุขึ้นมาแล้วคำราม

“คุณหลิน! ปืนใหญ่ของคุณไปไหน?! รีบยิงสกัดไวท์ธอร์นพวกนั้นที!!”

ในขณะนั้น รถบ้านของหลินฮุยกำลังจอดอยู่ในจุดยิงที่ยอดเยี่ยมที่สุด

หากปืนใหญ่ Chain Gun ขนาด 25 มม. กระบอกนั้นลั่นไก มันจะสามารถฉีกกระชากไวท์ธอร์นที่เกาะอยู่บนหลังคารถเหล่านั้นให้กลายเป็นชิ้นเนื้อในทันที

ทว่า...รถบ้านกลับนิ่งสนิท

มีเพียงปากกระบอกปืนสีดำมืดที่ค่อยๆ หมุนไปมาอย่างช้าๆ ราวกับคุณปู่กำลังเดินเล่น ก่อนจะค้างไปดื้อๆ

เสียงเนือยๆ ของหลินฮุยดังขึ้นจากวิทยุ พร้อมกับเสียงเคี้ยวขนมมันฝรั่งกรุบกรอบ

“กร้วม... ประธานถังครับ โทษทีนะ... กร้วม... ระบบควบคุมการยิงของผมเหมือนจะรวนตอนที่ขับผ่านลูกระนาดเมื่อกี้... กร้วม... ตอนนี้กำลังรีสตาร์ทเครื่องอยู่... พวกคุณต้านกันไว้ก่อนนะ...”

“รีสตาร์ทเครื่องงั้นเรอะ?!”

ถังชวนโกรธจนแทบจะบีบวิทยุในมือให้แหลกคามือ

รีสตาร์ทพ่อมึงสิ!