ตอน 10

หลังจากอ่านข้อความ หลินฮุยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพิมพ์ตอบกลับไป

【ก็มีอยู่หรอก แต่เก้านัดมันไม่พอหรอกนะ! ยาปฏิชีวนะน่ะของหายากเชียวนะ】

ในโลกที่ล่มสลายแบบนี้ ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีรถบ้านที่ปลอดภัยเหมือนเขา หากใครบาดเจ็บจนติดเชื้อแล้วไม่มีตัวช่วย ก็มีแต่ต้องนอนรอความตายอย่างเดียว

【ซูชิงเฉียน : สิบห้านัด นี่คือขีดจำกัดของฉันแล้ว!】

【หลินฮุย : ไม่... ไม่เอา】

หลังจากการต่อรองอยู่นาน หลินฮุยก็ยอมแลกยาปฏิชีวนะหนึ่งขวดกับกระสุนปืนขวานสามสิบนัด เขามองดูชุดกระสุนในมือด้วยความสงสัย ฝ่ายนั้นไปเอากระสุนปืนขวานมาได้เยอะขนาดนี้จากไหนกัน?

เขาจึงส่งข้อความไปถาม

【หลินฮุย : ถามอะไรหน่อยได้ไหม? คุณไปเอาลูกกระสุนปืนขวานมาจากช่องทางไหน? ถ้าตอบฉันจะจ่ายค่าตอบแทนให้】

รออยู่ประมาณสิบนาที ฝ่ายนั้นถึงยอมตอบกลับมา

【ซูชิงเฉียน : ฉันรู้นะว่าหาได้จากที่ไหน ถ้าคุณมียาปฏิชีวนะอีก ฉันจะบอกคุณ】

【หลินฮุย : ขวดนี้ขวดสุดท้ายแล้ว】

แม้ตอนนี้เขาจะไม่จำเป็นต้องใช้ยา แต่เขาก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา เกิดอนาคตพลาดท่าติดเชื้อขึ้นมาจะทำอย่างไร? ยังไงก็ต้องเก็บไว้ให้ตัวเองบ้าง ใครจะไปรู้ว่าวันข้างหน้าจะหาดรอปยาได้อีกไหม

【หลินฮุย : แต่ฉันสามารถแลกเปลี่ยนข้อมูลนี้กับน้ำมันสารพัดประโยชน์หนึ่งหน่วยได้】

【ซูชิงเฉียน : สิบหน่วย】

【หลินฮุย : เต็มที่ได้แค่หนึ่งหน่วย มากกว่านี้ไม่ให้แล้ว ฉันจะรู้ได้ไงว่าข่าวคุณจริงหรือปลอม?】

【ซูชิงเฉียน : พ่อค้าหน้าเลือด! ฟังนะ ที่นั่นอันตรายมาก ถ้าคุณไปแล้วไม่ได้อะไรกลับมาหรือตายขึ้นมา อย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน!】

【หลินฮุย : วางใจเถอะ】

【ซูชิงเฉียน : ฉันเจอมันในโรงงานผลิตอาวุธร้าง พิกัด เขต C996 -87.9, 28.2】

โรงงานผลิตอาวุธร้าง? มีสถานที่แบบนี้ด้วยเหรอ?

หลินฮุยใจเต้นแรง เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเธอถึงไม่ยึดมันเป็นของตัวเอง? ข้างในนั้นมันอันตรายแค่ไหนกัน?

หลังจากโอนน้ำมันสารพัดประโยชน์หนึ่งหน่วยให้ซูชิงเฉียนและสอบถามข้อมูลเพิ่มอีกเล็กน้อย เขาก็ถึงบางอ้อ ที่นั่นเป็นรังของพวกซอมบี้ มีซอมบี้ระดับสองคุมอยู่หนึ่งตัว และระดับหนึ่งอีกนับร้อย ส่วนซูชิงเฉียนรอดมาได้อย่างไรนั้น อีกฝ่ายเลือกที่จะไม่บอก

หลินฮุยปิดหน้าต่างแชทและจมลงสู่ความคิด

อย่างแรก ข้อมูลนี้อาจเป็นเรื่องหลอก แต่ถ้าเป็นเรื่องจริง เขาต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้ระดับสอง ซึ่งเขาไม่รู้เลยว่ามันมีค่าพลังเท่าไหร่และรถของเขาจะรับมือไหวไหม

อย่างที่สอง เขาไม่รู้ว่าซูชิงเฉียนเอาข้อมูลนี้ไปขายให้คนอื่นด้วยหรือเปล่า ถ้าใช่ นั่นหมายความว่าต้องมีคู่แข่ง และที่เลวร้ายที่สุดคืออาจต้องปะทะกับกิลด์ระดับท็อปและสุดท้ายที่นั่นอาจเป็นกับดัก

ในวันสิ้นโลก สัตว์ประหลาดน่ากลัวก็จริง แต่มันไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเท่ามนุษย์ ห้านาทีผ่านไป หลินฮุยตัดสินใจได้แล้ว พิกัดนั้นห่างออกไปกว่า 300 กิโลเมตร เขาจะขับไปที่นั่นก่อนแล้วค่อยประเมินสถานการณ์อีกที

เพราะเหล็กกล้าพิเศษสำหรับอากาศยานนั้นหายากมาก หากไม่เสี่ยงก็คงต้องรออัปเกรดรถบ้านเลเวล 3 ไปอีกนาน โรงงานผลิตอาวุธร้างมีโอกาสสูงที่จะรื้อถอนเอาเหล็กกล้ากันกระสุนเกราะมาได้!

หลังจากวางแผนเสร็จ เขาก็เปิดแชทโซนประกาศรับซื้อระเบิดมือ ทุ่นระเบิด และอาวุธหนักอื่นๆ โดยใช้ทั้งน้ำมันสารพัดประโยชน์ อาหาร และยาเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน

ห้านาทีต่อมา หลินฮุยเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าสู่โรงงานผลิตอาวุธร้าง!

เมื่อเดินทางไปได้กว่า 200 กิโลเมตร หลินฮุยเริ่มเห็นสิ่งก่อสร้างร้างปรากฏให้เห็นแทนที่ทุ่งร้างกว้างสุดลูกหูลูกตา

ห่างจากโรงงานร้างไปห้าสิบกิโลเมตร มีปั๊มน้ำมันเก่าตั้งอยู่ ตู้จ่ายน้ำมันถูกงัดจนพังยับเยิน ภายในว่างเปล่าแม้กระทั่งแผ่นปิดถังน้ำมันใต้ดินก็ถูกรื้อออกไป

*ครืด—*

หลินฮุยจอดรถบ้านไว้ใต้หลังคาปั๊ม แม้เขาจะไม่ขาดแคลนน้ำมัน แต่การขับรถด้วยความเร็วสูงต่อเนื่องทำให้เขารู้สึกเครียดและล้าเกินไป เขาจึงลงมาสูดอากาศข้างนอกและถือโอกาสทำความสะอาดเศษเนื้อและกระดูกที่ติดอยู่ตรงส่วนหัวของสันหนามอัลลอยที่ใช้พุ่งชน

ระหว่างทางเขาชนซอมบี้ไปเยอะมาก หากปล่อยทิ้งไว้ กลิ่นเน่าเหม็นคงจะเล็ดลอดผ่านช่องแอร์เข้ามาในรถจนทำลายค่าสติของเขาแน่ๆ

"เฮ้อ ล้างรถเหนื่อยกว่าฆ่าซอมบี้อีก"

หลินฮุยหยิบถังน้ำและแปรงลงจากรถมาขัดคราบเลือดดำๆ ที่ติดอยู่กับส่วนหัวชนจนเลือดไหลนองลงท่อระบายน้ำ

ในตอนนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ดัง *ปุ้งปั้ง* ก็ทำลายความเงียบ รถตู้หวู่หลิงหงกวงสภาพเก่าสนิมเขรอะพ่นควันดำขโมงขับโซเซเข้ามา คนขับเป็นชายวัยกลางคนศีรษะล้าน

เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีเทาเปื้อนคราบน้ำมัน รูปร่างผอมแห้งและเบ้าตาลึกโหล ดูออกทันทีว่าเป็นพวกเห็นแก่ได้ เมื่อเห็นรถบ้านสีดำคันมหึมาของหลินฮุย แววตาของเขาก็เป็นประกายยิ่งกว่าเห็นพ่อตัวเองเสียอีก

"โอ้โห! ท่านเทพ! ท่านเทพตัวจริงมาแล้ว!"

ชายหัวล้านถูมือไปมาพลางวิ่งเหยาะๆ เข้ามาด้วยรอยยิ้มประจบประแจง

"รถคันนี้... สุยอดไปเลย! หนักกี่ตันเนี่ย? ซอมบี้ที่ชนเข้าไปคงเละเป็นโจ๊กแน่ๆ!"

หลินฮุยไม่หยุดมือและปรายตามองอย่างเย็นชา เห็นหลินฮุยไม่สนใจ ชายหัวล้านก็ไม่สะทกสะท้าน แถมยังขยับเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะเอื้อมมือไปสัมผัสเกราะสีดำมันวาวของรถ

"อย่าแตะ"

เสียงของหลินฮุยไม่ดังนัก แต่แฝงด้วยความเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก ชายหัวล้านชะงักมือกางค้างกลางอากาศแล้วรีบหดมือกลับ

"แหะๆ อย่าเข้าใจผิดนะ ผมแค่นับถือรถของท่านมาก... คือว่า ท่านเทพ รถท่านขาดคนช่วยงานไหม?"

เขาชี้ที่ตัวเองแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ

"ผมชื่อหวังโกว เคยเป็นเชฟมาก่อน! ทำอาหารอร่อยมากนะ แถมยังซ่อมรถเป็น ทั้งเปลี่ยนน้ำมันเครื่อง เปลี่ยนยาง ผมทำได้หมด! ท่านขับรถคนเดียวคงเหนื่อยแย่ ให้ผมไปด้วยเถอะ! ผมกินน้อยทำงานหนัก แค่ขอให้มีข้าวกินให้นอนพื้นผมก็ยอม!"

หวังโกวแอบชำเลืองมองเข้าไปในรถบ้านที่เปิดแง้มไว้ อากาศที่ถ่ายเทสะดวกและกลิ่นหอมสะอาดข้างในนั้นทำให้เขาตื่นเต้นจนตัวสั่น เมื่อเทียบกับรถหวู่หลิงที่ไม่มีฮีตเตอร์และแข็งอย่างกับก้อนหินของเขาแล้ว นี่มันสวรรค์ชัดๆ!

หลินฮุยหยุดขัดรถ เขาหันมาจ้องมองชายวัยกลางคนตรงหน้า หากเป็นผู้เล่นคนอื่นอาจจะใจอ่อนไปแล้ว แต่หลินฮุยที่ผ่านการต่อสู้ในสังคมมาตั้งแต่เด็ก รู้ดีว่าคนประเภทนี้เชื่อถือไม่ได้

"ซ่อมรถเป็นเหรอ?" หลินฮุยชี้ที่ยางรถด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งหยอก "แล้วดูออกไหมว่านี่มันยางอะไร?"

หวังโกวอึ้งไปครู่หนึ่ง มองดูยางรถที่สะท้อนแสงสีทองสลัวๆ แล้วตอบติดอ่าง

"นั่น... ยางกันระเบิดระดับสูงใช่ไหมครับ?"

"หึ" หลินฮุยแค่นเสียง ก่อนจะสาดน้ำสกปรกในถังลงพื้น

"นายไม่มีค่าอะไรสำหรับฉันเลย... ไสหัวไป"

คำเดียวสั้นๆ จบตรงๆ ไม่ไว้หน้า รอยยิ้มบนหน้าของหวังโกวแข็งค้าง เขาไม่คิดว่าชายหนุ่มคนนี้จะใจดำถึงเพียงนี้

"น้องชาย... อย่าใจร้ายนักเลย มีเพื่อนเยอะก็ดีกว่ามีศัตรูนะ..."

*แกร๊ก* หลินฮุยชักปืนขวานที่เอวออกมา

"ฉันไม่ขาดเพื่อน แต่ขาดเป้าซ้อมยิง อยากลองไหม?"

หวังโกวตัวสั่นเทาแววตาอาฆาตแวบผ่านดวงตาชั่วครู่

"ดะ...ได้! ท่านเก่งมาก! ผมไปก็ได้!"

เขากัดฟันกรอดแล้วรีบมุดเข้าในรถหวู่หลิง ขับหนีออกไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางควันดำท่วมท้น

หลินฮุยเก็บปืนโดยไม่ได้ใส่ใจ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยบนทางหลวง แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ หลังจากขับออกไปได้สองกิโลเมตร หวังโกวก็จอดรถแอบหลังเนินดิน

"ถุย! คิดว่ามีดีแค่ได้รถบ้านมาแล้วจะทำเป็นอวดเหรอ!"

หวังโกวทุบพวงมาลัยแรงๆ รอยยิ้มประจบเมื่อครู่หายไปหมดเหลือเพียงความแค้น

"ไม่ให้กูไปใช่ไหม ได้... มึงอยากจะครอบครองของพวกนี้คนเดียว ก็คายออกมาซะดีๆ!"

เขาสองตาหรี่ลง เปิด 'ช่องแชทโลก' แล้วส่งข้อความส่วนตัวไปหาคนของ 'กิลด์หมาป่าทมิฬ'

【หวังโกว : ผมขอรายงานพิกัดครับ! ผมเจอเหยื่อตัวอ้วนพีแล้ว!】

【กั๋วหย่ง : ของดีแค่ไหน?】

【หวังโกว : รถบ้านหุ้มเกราะสีดำ! น่าจะเลเวล 3! มีคนขับคนเดียว! ของในรถเยอะมากจนล้นออกมาเลยครับ!】

【หวังโกว : พิกัด เขต C996 -87.3, 28.9 ใกล้ปั๊มน้ำมัน】

【กั๋วหย่ง : แน่ใจนะ?】

【หวังโกว : แน่ใจสิครับ! ผมเห็นกับตา ยางมันยังเรืองแสงได้เลย! แค่จัดการมัน ผมขอแค่เศษเนื้อเล็กๆ น้อยๆ ก็พอ... ขอแค่สิบหน่วยน้ำมันสารพัดประโยชน์ก็พอครับ!】

【กั๋วหย่ง : ดีล จับตามันไว้ อย่าให้หนีไปไหน ถ้าข้อมูลจริง รางวัลสิบหน่วยนั้นเป็นของแก】

มองดูข้อความตอบกลับ หวังโกวเผยรอยยิ้มโหดเหี้ยมออกมา

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน มึงดูถูกกูน่ะเหรอ งั้นกูจะส่งมึงไปลงนรกเอง!"