ตอน 8

พวกหลินจินเซี่ยกลับมาถึงที่พักก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว ทันทีที่ก้าวพ้นประตู อันอิ๋งอิ๋งก็ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นซึ่งปูด้วยพรมหนานุ่ม

"เฮ้อ... ข้างนอกนั่นไม่ใช่ที่ที่คนควรอยู่เลยจริงๆ อยู่บ้านเรานี่แหละดีที่สุดแล้ว"

หลินจินเซี่ยหยิบเตาผิงขนาดเล็กออกมาจัดวางให้เรียบร้อย

"นั่นสิ หนาวเกินไปจริงๆ"

ยิ่งอากาศเย็นจัด พลังป้องกันของพวกซอมบี้น้ำแข็งก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้น ดูเหมือนยิ่งอากาศหนาวเท่าไร การจัดการพวกมันก็ยิ่งยากลำบากขึ้นเท่านั้น

หลังจากกำจัดเศษน้ำแข็งที่เกาะตามร่างกายออกไป ทั้งสามก็นั่งล้อมวงอยู่ข้างเตาผิง ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บเข้ากระดูกที่ติดตัวมา และยังช่วยคลายความตึงเครียดหลังผ่านการต่อสู้มาหมาดๆ

หลินจินเซี่ยบ่นพึมพำเกี่ยวกับความไร้เหตุผลของเจ้าพวกซอมบี้น้ำแข็งพลางหยิบมันเผาออกมาแบ่งให้ทุกคน กินข้าวกินปลาคือเรื่องใหญ่ที่สุดในยามนี้

นับจากนี้ไป ภารกิจประจำวันของพวกเขาก็เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง นั่นคือการล่าซอมบี้น้ำแข็ง ส่วน 'บ้านนิรภัย' แห่งนี้ก็เริ่มดูเหมือนบ้านจริงๆ ขึ้นทุกทีด้วยความร่วมมือของทั้งสามคน

อันอิ๋งอิ๋งใช้เศษผ้าและเสื้อผ้าเก่าๆ ที่ตระเวนหามาได้มาดัดแปลง เธอไม่เพียงแค่เย็บชุดหนาๆ ทนทานให้ทุกคนคนละหลายชุด แต่ยังทำที่ปิดหูและถุงมือบุฉนวนกันหนาวขึ้นมาด้วย

"ดูสิ นี่คือเครื่องแบบของทีมเรา" เธอพูดอย่างภาคภูมิใจพลางชี้ให้ดูแถบผ้าที่เย็บติดไว้ตรงต้นแขนเสื้อเพื่อใช้ระบุตัวตน

"ลำบากเธอแล้วนะ" หลินจินเซี่ยยิ้มมองดูเธอ

เสิ่นอวิ๋นเช่อหยิบชุดของตัวเองขึ้นมาพิจารณาครู่หนึ่ง แม้จะไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่เขาก็สวมมันอย่างเงียบๆ ระหว่างที่เคลื่อนไหว เขาพบว่าชุดนี้ถูกตัดเย็บอย่างพิเศษบริเวณรักแร้และแผ่นหลังเพื่อให้ขยับตัวได้สะดวก ดวงตาเขาวูบไหวเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยพึมพำ

"ขอบคุณ"

อันอิ๋งอิ๋งยิ้มจนตาหยีแล้วชูสองนิ้ว

"ไม่เป็นไร แค่พวกคุณใช้ได้ดีก็พอแล้ว"

งานเกษตรของหลินจินเซี่ยเองก็ไม่ได้หยุดนิ่ง พื้นดินในมิติขยายเพิ่มขึ้นเป็นสิบสองแปลงด้วยความช่วยเหลือจากการอัปเกรดของเสิ่นอวิ๋นเช่อ พืชพรรณต่างๆ เริ่มมีความหลากหลายมากขึ้น

ในคลังเสบียงมีทั้งข้าวสาลีและข้าวเจ้าเพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง ผักผลไม้เองก็พอจะปลูกกินเองได้บ้าง บางครั้งยังสามารถทำแยมสตรอว์เบอร์รี หรือหัวไชเท้าดองและมันหวานตากแห้งกินแก้ขัดได้ด้วย

เธอถึงขั้นลองนำเมล็ดพันธุ์หนามที่ซื้อมาจากร้านค้าระบบซึ่งระบุว่า 'ทนทานต่อความหนาวเย็นจัด' ไปโรยไว้ที่ระเบียงของบ้านนิรภัย สินค้าจากระบบย่อมไม่ธรรมดา

เพราะเจ้าหนามพวกนี้สามารถมีชีวิตรอดได้อย่างทรหดในจุดที่ไออุ่นจากเตาผิงส่งไปไม่ถึง แม้จะเติบโตช้า แต่กิ่งก้านที่แข็งแกร่งและเต็มไปด้วยหนามก็เริ่มก่อตัวเป็นปราการธรรมชาติขึ้นมา

หลินจินเซี่ยคอยรดน้ำจากบ่อน้ำทิพย์ให้พวกมันทุกวัน มองดูสีเขียวดื้อรั้นเหล่านั้นแล้วก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาก

เสิ่นอวิ๋นเช่อเป็นคนที่ยุ่งที่สุดในกลุ่มและสิ่งที่แปรผันตรงกับความเหนื่อยล้าคือพลังพิเศษของเขาที่พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพื่อรับมือกับจำนวนซอมบี้น้ำแข็งที่เพิ่มขึ้นและภัยคุกคามอื่นๆ เขาฝึกฝนหนักยิ่งกว่าหลินจินเซี่ยหลายเท่า

ลูกไฟของเขาตอนนี้สามารถคงขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลได้อย่างมั่นคง อุณหภูมิและความต่อเนื่องเพิ่มขึ้นอย่างมาก พลังธาตุไม้ก็ไม่ได้มีแค่การเร่งเถาวัลย์เปราะบางอีกต่อไป แต่สามารถสร้างโล่ไม้ที่มีความยืดหยุ่นหรือหนามแหลมไว้ใช้โจมตีได้ ส่วนพลังธาตุอื่นๆ ก็แข็งแกร่งกว่าเดิมมาก

ทุกครั้งที่ฝึกเสร็จ ใบหน้าของเสิ่นอวิ๋นเช่อจะซีดเผือดลงเรื่อยๆ ภาระทางร่างกายเช่นนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้ หลินจินเซี่ยที่เห็นเข้าก็แอบซื้อเมล็ด 'ชาชำระจิต'ที่ช่วยฟื้นฟูพลังจิตได้อย่างแผ่วเบามาปลูกและชงให้เขาดื่มทุกวัน

ดูเหมือนว่าเมื่อปัญหาปากท้องได้รับการแก้ไข ก็มีเวลาเหลือพอที่จะไปโฟกัสเรื่องอื่น ระยะการรับรู้ของพลังจิตอันอิ๋งอิ๋งจึงกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขั้นสามารถเตือนภัยล่วงหน้าเมื่อซอมบี้น้ำแข็งเคลื่อนที่มาเป็นกลุ่มใหญ่ หรือตรวจจับสัญญาณเบาบางจากกลุ่มผู้รอดชีวิตที่อยู่ห่างไกลได้

"ดูเหมือนจะมีกลุ่มคนเล็กๆ อยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันออกสามกิโลเมตรค่ะ..." อันอิ๋งอิ๋งพูดพลางนวดขมับด้วยความอ่อนล้า

เสิ่นอวิ๋นเช่อขมวดคิ้วเล็กน้อย "คอยระวังตัวไว้"

"รับทราบค่ะ"

อันอิ๋งอิ๋งเริ่มวางแผนประดิษฐ์อุปกรณ์เตือนภัยแบบง่ายๆ จากขวดโหลและเศษเหล็กที่หาได้ เพื่อนำไปติดตั้งไว้ตามชั้นล่างๆ ของตึก

ค่ำคืนนั้น ทั้งสามนั่งล้อมวงรอบเตาผิง กินซาลาเปาไส้หมูหัวไชเท้าที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ๆ ควันฉุย เนื้อหมูเป็นส่วนที่ได้มาจากรางวัลภารกิจเมื่อก่อน แต่หลังจากที่หลินจินเซี่ยนำไปแช่ในคลังมิติที่รักษาความสดได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว รสชาติจึงออกมาดีเยี่ยม

อันอิ๋งอิ๋งเป่าซาลาเปาในมือพลางพึมพำอย่างตื่นเต้น

"อื้อหือ อร่อยมากเลยค่ะพี่จินเซี่ย ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกแล้ว"

หลายวันที่ผ่านมานี้ เธอไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่และมีความปลอดภัยเต็มเปี่ยม

เสิ่นอวิ๋นเช่อที่นั่งกินเงียบๆ มาตลอด จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า

"พรุ่งนี้ผมตั้งใจว่าจะลองไปย่านการค้าที่ไกลออกไปหน่อย ตรงนั้นอาจจะมีเสบียงที่มีประโยชน์มากกว่าเดิม และอาจจะได้เจอคนอื่นเพื่อแลกเปลี่ยนข่าวสารหรือวัตถุดิบ"

หลินจินเซี่ยและอันอิ๋งอิ๋งชะงักไปพร้อมกัน

"ไกลออกไป? แบบนั้นจะไม่เป็นอันตรายเหรอ?" หลินจินเซี่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ความเสี่ยงมาพร้อมกับผลตอบแทน" เสิ่นอวิ๋นเช่อมองมาที่เธอ

"พลังของผมต้องการการต่อสู้จริงและโอกาสบางอย่างเพื่อจะก้าวข้ามขีดจำกัด อีกอย่าง เราจะมุดหัวอยู่แต่ในนี้ตลอดไปไม่ได้"

หลินจินเซี่ยรู้ดีว่าเขาพูดถูก การหลบมุมอยู่แต่ในที่ปลอดภัยไม่ใช่แผนระยะยาว เธอจึงตัดสินใจทันที

"ฉันจะไปกับคุณด้วย!"

อันอิ๋งอิ๋งกำลังจะอ้าปาก "ฉันก็..."

"เธออยู่ที่นี่" เสิ่นอวิ๋นเช่อตัดบท

"คอยเฝ้าที่นี่ไว้ คอยติดต่อสื่อสาร เราจำเป็นต้องมีฐานที่มั่นและจุดยึดเหนี่ยวที่มั่นคง"

อันอิ๋งอิ๋งเบะปากแต่ก็รู้ว่านี่เป็นการจัดวางที่สมเหตุสมผลที่สุด เธอพยักหน้า

"ตกลงค่ะ ถ้าอย่างนั้นต้องระวังตัวกันด้วยนะคะ ติดต่อกันตลอดเวลาเลยนะ"

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินจินเซี่ยและเสิ่นอวิ๋นเช่อเตรียมตัวพร้อม อันอิ๋งอิ๋งทำตัวเหมือนแม่ที่คอยส่งลูกไปไกลบ้าน เธอเอาแต่ยัดของใส่กระเป๋าหลินจินเซี่ยพลางกำชับไม่หยุด

"พี่จินเซี่ย พี่เสิ่น ระวังตัวกันด้วยนะ ถ้าเจออะไรที่รับมือไม่ไหวอย่าฝืน รีบหนีมาเลยนะคะ"

หลินจินเซี่ยถูกห่อหุ้มจนเหลือเพียงดวงตาที่โผล่ออกมา เธอขานรับด้วยน้ำเสียงอู้อี้

"รู้แล้วน่าอิ๋งอิ๋ง พวกเราจะรีบกลับมา"

เสิ่นอวิ๋นเช่อตรวจสอบอาวุธและเชือกของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าให้อันอิ๋งอิ๋ง

"เธอเองก็ต้องระวังตัวด้วย"

ทั้งสองใช้เส้นทางเดิมคือโรยตัวออกจากหน้าต่างลงไปยังระเบียงของตึกข้างๆ ทำเช่นนี้อยู่หลายครั้งกว่าจะไปถึงเส้นทางมุ่งหน้าสู่ย่านการค้าได้สำเร็จ

หลินจินเซี่ยเดินตามหลังเสิ่นอวิ๋นเช่อพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ร่างกายและปฏิกิริยาตอบโต้ของเธอตอนนี้ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป ไม่จำเป็นต้องหลบอยู่ข้างหลังตลอดเวลาอีกแล้ว

ยิ่งเข้าใกล้เขตการค้า จำนวนซอมบี้น้ำแข็งก็ยิ่งมากขึ้น บางจุดรวมตัวกันเป็นฝูงละเจ็ดถึงแปดตัว ทั้งสองต้องระมัดระวังมากขึ้นโดยใช้ซากรถยนต์และเศษซากอาคารเป็นที่กำบัง สู้พลางเดินพลาง

"เสิ่นอวิ๋นเช่อ ดูตรงนั้นสิ"

หลินจินเซี่ยคว้าแขนเสิ่นอวิ๋นเช่อแล้วชี้ไปยังอาคารขนาดใหญ่ที่พังทลายลงไปครึ่งหนึ่ง ดูเหมือนที่นั่นเคยเป็นศูนย์การค้ามาก่อน ขณะนี้ประตูเปิดอ้ากว้าง เห็นร่างไร้วิญญาณเดินเตร่อยู่ข้างใน

แต่ประเด็นไม่ใช่เรื่องนั้น สิ่งที่ทำให้หลินจินเซี่ยสนใจคือกล่องบรรจุภัณฑ์ของอุปกรณ์ตั้งแคมป์และอุปกรณ์กลางแจ้งที่กระจัดกระจายอยู่

"ข้างในมีเสบียง และดูเหมือนจะมีคนเคยเข้ามาค้นไปแล้วรอบหนึ่ง" เสิ่นอวิ๋นเช่อวิเคราะห์

"จะเข้าไปดูไหม?"

"มาถึงขั้นนี้แล้ว" แววตาของหลินจินเซี่ยเป็นประกาย

"เผื่อว่ามีเครื่องปั่นไฟหรืออุปกรณ์ทำความร้อนที่ดูดีกว่านี้ล่ะ? แล้วอีกอย่าง การที่ซอมบี้น้ำแข็งมาออรวมกันเยอะขนาดนี้ บางทีข้างในอาจจะมีอะไรพิเศษอยู่ก็ได้"

ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์ไหน พวกเขาก็ไม่ขาดทุน

เสิ่นอวิ๋นเช่อครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

"ตามผมมาให้ดี"