ตอน 14

“คุณครับ ผมต้องการเช่าห้องดีลักซ์สวีทรายเดือนครับ”

สวี่เหวินกล่าว เขาตัดสินใจว่าจะลองเช่าดูก่อนสักเดือนหนึ่งแล้วค่อยดูสถานการณ์อีกที พนักงานต้อนรับสาวมีแววตาประหลาดใจวูบหนึ่ง แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพทำให้เธอยังคงรักษารอยยิ้มไว้ได้

“รบกวนคุณรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันจะเรียนให้ผู้จัดการฝ่ายบริการห้องพักออกมาคุยกับคุณค่ะ”

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแจ้งรายละเอียดสั้นๆ ก่อนจะผายมือเชิญให้สวี่เหวินไปนั่งพักที่โซฟาด้านข้าง

“รอสักครู่นะคะผู้จัดการกำลังมาค่ะ” พนักงานสาวดูเป็นกันเองขึ้นเล็กน้อย

“คุณรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ?”

“น้ำเปล่าก็พอครับ ขอบคุณครับ”

สวี่เหวินพยักหน้าตอบรับเบาๆ ไม่นานนัก หญิงสาวในชุดสูททำงานวัยประมาณสามสิบต้นๆ ที่ดูคล่องแคล่วว่องไวก็เดินตรงเข้ามาหาพวกเขา

“สวัสดีค่ะ คุณคือคุณสวี่ใช่ไหมคะ? ดิฉันเป็นผู้จัดการฝ่ายบริการห้องพักของโรงแรมอินเตอร์คอนติเนนตัลนี่นามบัตรของดิฉันค่ะ”

เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มสวี่เหวินรับนามบัตรมาดู เห็นตำแหน่งระบุว่า ‘ผู้จัดการฝ่ายห้องพัก’ นามว่า ซุนเฉิน

“สวัสดีครับคุณซุน” สวี่เหวินเก็บนามบัตรแล้วกล่าวเข้าประเด็น

“ผมต้องการเช่าห้องดีลักซ์สวีทของทางโรงแรมเป็นเวลาหนึ่งเดือน ไม่ทราบว่าช่วยพาผมไปดูห้องก่อนได้ไหมครับ? เราค่อยคุยกันไประหว่างทาง”

“ได้แน่นอนค่ะ” คุณซุนพยักหน้าแล้วเดินนำสวี่เหวินไปที่ลิฟต์

“คุณสวี่คะ ห้องดีลักซ์สวีทของเราอยู่บนชั้น 26 ซึ่งเป็นชั้นที่ดีที่สุดของโรงแรมค่ะ”

เมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้น เธอเริ่มอธิบายต่อ

“ห้องดีลักซ์สวีทถือเป็นห้องพักระดับไฮเอนด์ มีการจัดสรรพื้นที่อย่างลงตัว ทั้งห้องรับแขก ห้องนอนหลักและห้องนอนรอง ห้องน้ำคู่ และห้องบันเทิงค่ะ”

*ติ๊ง!* ประตูลิฟต์เปิดออกเผยให้เห็นทางเดินสีทองอ่อน แสงไฟสลัวดูนุ่มนวลสบายตา

“ถึงแล้วค่ะ นี่คือห้องดีลักซ์สวีทของเรา” คุณซุนพามาหยุดหน้าห้องห้องหนึ่งแล้วเปิดประตูออก

ไฟภายในห้องสว่างขึ้นตามจังหวะ สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้น ซึ่งเผยให้เห็นทัศนียภาพยามค่ำคืนของเมืองที่ผสานเข้ากับเส้นขอบฟ้าได้อย่างงดงาม

ภายในตกแต่งอย่างเรียบหรู มีกลิ่นหอมอ่อนๆ จางๆ ในห้องรับแขกวางโซฟาทรงโค้ง ส่วนโต๊ะกลางเป็นไม้เนื้อแข็งสีน้ำตาลอ่อน ในห้องนอนมีเตียงขนาดใหญ่ที่หันไปทางวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืน ส่วนห้องน้ำก็มีทั้งฝักบัวและอ่างอาบน้ำหินอ่อนที่กว้างขวางเหลือเชื่อ

คุณซุนพาเขาทัวร์รอบห้อง พร้อมกับคอยสังเกตท่าทีของสวี่เหวินไปด้วย

“ห้องสวยมากครับ” สวี่เหวินพยักหน้าอย่างพอใจ สำหรับเมืองระดับสามเช่นนี้ ห้องพักระดับนี้ถือว่าหรูหรามากแล้ว

“ราคาห้องดีลักซ์ตอนนี้อยู่ที่คืนละ 3,900 ค่ะ แต่ถ้าคุณเหมาจ่ายหนึ่งเดือน ดิฉันสามารถทำเรื่องลดราคาให้คุณได้ 50% ค่ะ”

สวี่เหวินครุ่นคิดเล็กน้อย ยอดรวมน่าจะอยู่ที่ราวๆ หกหมื่นหยวน

เขาไม่ได้คิดมากอะไร ขอแค่พักสบายก็พอ แม้จะรู้ว่ายังต่อรองราคาได้อีก แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เงินหกหมื่นแค่นี้สำหรับเขาถือเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยมาก

“ตกลงครับ เอาตามนั้น” สวี่เหวินพยักหน้า

น้ำเสียงของคุณซุนเจือความยินดี

“ได้ค่ะคุณสวี่ งั้นเราไปทำเรื่องเข้าพักกันนะคะ”

สวี่เหวินชำระค่าห้องล่วงหน้าหนึ่งเดือนเต็มที่เคาน์เตอร์ และได้เช่าห้องสวีทนี้มาครอบครอง

“นี่คีย์การ์ดค่ะ” คุณซุนส่งคีย์การ์ดให้ด้วยสองมือ สายตาของเธอเหลือบไปเห็นนาฬิกา Ice Blue Daytona บนข้อมือของสวี่เหวินเข้าพอดี

ในฐานะผู้จัดการโรงแรมระดับห้าดาว การดูคนเป็นเรื่องพื้นฐานที่สุด แค่ปราดเดียวเธอก็รู้ทันทีว่าฐานะทางการเงินของสวี่เหวินไม่ธรรมดา หลังจากนั้นน้ำเสียงและท่าทางของคุณซุนก็ดูมีความกระตือรือร้นมากขึ้นเป็นกอง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา สวี่เหวินลงไปแช่ตัวในอ่างอาบน้ำทรงรี ทอดสายตามองวิวเมืองนอกหน้าต่าง มือข้างหนึ่งถือแก้วแชมเปญ ‘Lanson’ ที่คุณซุนส่งมาให้เป็นพิเศษ แสงไฟสะท้อนบนแก้วทรงสูง ท่ามกลางไออุ่นจางๆ สวี่เหวินค่อยๆ หลับตาลง

ในขณะนั้นเองมีการแจ้งเตือนสองรายการในระบบปรากฏขึ้นมา สวี่เหวินกดเปิดดูทีละรายการ

[ยินดีด้วย โฮสต์รับสมัครผู้ใต้บังคับบัญชาคนแรกสำเร็จ มอบเข็มกลัดแห่งความภักดีให้หนึ่งชิ้น]

[เมื่อติดตั้งเข็มกลัด โฮสต์สามารถตรวจสอบค่าความภักดีของผู้ใต้บังคับบัญชาได้ หากค่าความภักดีเต็ม โฮสต์จะได้รับรางวัลเป็นทักษะถาวรแบบสุ่ม]

‘ทักษะถาวร?’ สวี่เหวินนึกถึงทักษะ ‘นักเปียโนระดับปรมาจารย์’ ที่เพิ่งได้รับมา...

จากนั้นเป็นการแจ้งเตือนที่สอง

[ติ๊ง! ท่านทำภารกิจประจำวันสำเร็จการแสดงเดี่ยวของนักเปียโน]

[สามารถสุ่มรับรางวัลได้]

สวี่เหวินไม่รอช้า กดใช้สิทธิ์สุ่มทันที ครู่ต่อมาระบบแจ้งเตือนว่า

[ยินดีด้วย ท่านได้รับบัตรแลกเปลี่ยนรถยนต์ ‘นิสสัน ซิลฟี่’ (Nissan Sylphy)]

“บัตรแลกเปลี่ยนรถยนต์งั้นเหรอ!”

สวี่เหวินครุ่นคิดในใจ บางทีเขาน่าจะยกให้ซุนนาน่าจากการที่ได้ใกล้ชิดกันมาระยะหนึ่ง เขารู้สึกว่าเธอเป็นคนที่คุ้มค่าแก่การลงทุน อีกอย่างก็ใช้เงินระบบจ่ายอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อไปถ้าซุนน่านาต้องวิ่งวุ่นทำงาน การมีรถไว้ใช้ก็น่าจะสะดวกขึ้น

สวี่เหวินอ่านรายละเอียดในบัตร บัตรนี้ใช้แลกได้เฉพาะรถนิสสัน ซิลฟี่เท่านั้น หลังจากกดใช้แล้ว สามารถไปรับรถได้ที่ศูนย์จำหน่ายรถยนต์ ‘ตงเซิ่ง’ ในเมืองไห่เฉิง

เขากล่าวในใจว่า ‘ใช้บัตร’

[ระบบแจ้งเตือน: แลกเปลี่ยนสำเร็จ]

[โฮสต์สามารถไปรับรถที่ศูนย์จำหน่ายรถยนต์ตงเซิ่งได้ทุกเมื่อ]

‘พรุ่งนี้ค่อยหาเวลาไปรับรถก็แล้วกัน’

สวี่เหวินลุกจากอ่างอาบน้ำ สวมชุดคลุมอาบน้ำแล้วส่องกระจกดูตัวเอง รูปร่างหน้าตาของเขาไม่ได้โดดเด่นอะไรนักแต่ดูมีราศีขึ้นกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย ซึ่งต้องขอบคุณ ‘ผลไม้ปรับรูปร่าง’ จากระบบ

เมื่อนึกถึงการเปลี่ยนแปลงในช่วงสองวันที่ผ่านมา จากคนไม่มีอะไรเลย มาสู่เจ้าของห้องพักหรู รถคันงาม และเงินสดหลักสิบล้าน แม้จะไม่ใช่เมืองใหญ่ระดับหนึ่ง แต่ในเมืองระดับสามแห่งนี้ เขาก็ถือว่ามีอิสรภาพทางการเงินในระดับหนึ่งแล้ว

แน่นอนว่าชีวิตคนเราจะหยุดอยู่แค่นี้ไม่ได้และจะมานั่งกินนอนกินไปวันๆ ก็ไม่ใช่เรื่อง สวี่เหวินรู้ตัวว่าไม่ได้มีความสามารถยิ่งใหญ่ อะไร ดังนั้นการพยายามเติบโตโดยพึ่งพาระบบก็ถือเป็นทิศทางหนึ่งที่ดี

อาหารเช้าของห้องดีลักซ์สวีทสามารถเลือกให้มาส่งที่ห้อง หรือจะลงไปทานที่ห้องอาหารก็ได้ สวี่เหวินเลือกให้มาส่งที่ห้อง เขาเลือกเป็นบะหมี่หน้าเนื้อตุ๋นมะเขือเทศ โยเกิร์ต น้ำผลไม้คั้นสด และผลไม้ตามฤดูกาล ปริมาณไม่มากแต่หลากหลาย กินอิ่มกำลังดีไม่จุกจนเกินไป

หลังทานเสร็จสวี่เหวินโทรไปที่ศูนย์รถตงเซิ่งเพื่อยืนยันการรับรถแล้วจึงเรียกรถแท็กซี่ไปที่นั่น ระหว่างนั่งรถ เขาก็โทรหาซุนน่านา

“พี่น่านาครับ ว่างไหม? ไปเป็นเพื่อนผมที่หนึ่งหน่อยสิ”

ซุนน่านาที่กำลังยุ่งอยู่กับงานที่ร้านกาแฟรู้สึกแปลกใจ

“เช้าขนาดนี้เลยเหรอ? ไปไหนล่ะว่ามา”

เธอเป็นคนประเภทที่ทำอะไรว่องไว ไม่ถามเซ้าซี้ว่าไปทำไม เพราะยังไงสวี่เหวินก็กำลังจะเป็นเจ้านายของเธอ

แต่ถึงอย่างนั้น เนื่องจากก่อนหน้านี้เธอเป็นฝ่ายหัวหน้าและตอนนี้สวี่เหวินก็แค่เปิดร้านชานมแถมยังเป็นการเชิญชวนเธอมาช่วย ทำให้เธอยังไม่สามารถเปลี่ยนสถานะตัวเองให้เป็น ‘ผู้ใต้บังคับบัญชา’ ได้เต็มตัวนัก

“คุณมาที่ศูนย์รถยนต์ถนนตงหยวนนะครับ ผมรออยู่ที่นั่น” สวี่เหวินบอกเขาอยู่ใกล้จึงใช้เวลาแค่สิบนาทีก็ถึง

“โอเค เดี๋ยวฉันจะรีบไป” ซุนน่านาตอบรับ ก่อนจะฝากงานที่ร้านไว้แล้วรีบโบกแท็กซี่ออกไป

สวี่เหวินเองก็ขึ้นรถหน้าโรงแรม ไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงจุดหมาย

ถนนตงหยวนเป็นแหล่งรวมบริษัทจำหน่ายรถยนต์มากมายจนกลายเป็นเมืองอุตสาหกรรมยานยนต์ สวี่เหวินลงจากรถแล้วยืนรออยู่หน้าถนน ไม่กี่นาทีต่อมาซุนน่านาก็มาถึง

“มีเรื่องอะไรแต่เช้าเนี่ย?” ซุนน่านาเห็นสวี่เหวินยืนรออยู่แต่ไกลก็ตะโกนถาม

สวี่เหวินยิ้ม “เดี๋ยวถึงเวลาคุณก็รู้เอง ไปกันเถอะ”

พูดจบ เขาก็เดินนำซุนน่านาไปยังบริษัทจำหน่ายรถยนต์ตงเซิ่งทันที ศูนย์ตงเซิ่งเน้นขายรถยนต์ยี่ห้อญี่ปุ่น เมื่อทั้งสองเดินเข้าไป พนักงานก็รีบเข้ามาต้อนรับทันที

“ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าได้ติดต่อไว้ก่อนไหมครับ?” พนักงานถามด้วยความกระตือรือร้น

สวี่เหวินแจ้งชื่อของเขา “ผมโทรนัดไว้เรื่องรับรถนิสสัน ซิลฟี่ครับ”

“อ๋อ ครับผม มีชื่อลงทะเบียนไว้แล้ว เชิญทางนี้ครับ”

พนักงานรีบผายมือเชิญทั้งคู่ไปด้านข้าง รถนิสสัน ซิลฟี่สีขาวมุกจอดรอพวกเขาอยู่ไม่ไกล

“เชิญตรวจสภาพรถก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะดำเนินการเรื่องเอกสารให้”

พนักงานกล่าวพร้อมผายมือให้สวี่เหวินตรวจดูรถ