ตอน 4

พลังวิญญาณงั้นหรือ? ตอนที่เธอทำอาหารอยู่ เธอไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด! สิ่งเดียวที่พอจะติดกลิ่นอายพลังวิญญาณบ้าง ก็เห็นจะเป็นต้นหอมเหี่ยวๆ สองสามต้นนั่นเท่านั้น

“หรือจะเป็นเพราะผลของเครื่องมือวิเศษ? หรือว่าฉันเพิ่งจะปลุกพลังพิเศษอะไรที่ซ่อนอยู่ออกมากันแน่?”

ฟู่หนิงเต็มไปด้วยความสงสัย ในจังหวะนั้นเอง

[ใช่แล้วขอรับนายท่าน!] เมื่อได้รับแต้มพลังงาน วิญญาณอาวุธก็สามารถเอ่ยปากได้ในที่สุด มันรีบกล่าวทันที

[ตอนที่ท่านถูกงูพิษเขียวสวรรค์กัด แม้ฐานพลังบำเพ็ญเพียรจะสูญสิ้นไปจนหมด แต่พิษงูนั่นกลับชักนำให้เกิดความบังเอิญ มันได้ชำระล้างและปลุก ‘รากปราณไม้บริสุทธิ์กลายพันธุ์ระดับสุดยอด’ ที่หลับใหลอยู่ในร่างกายของท่านให้ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์!]

[ที่วิเศษยิ่งกว่านั้นคือ] เสียงของวิญญาณอาวุธสูงขึ้นด้วยความตื่นเต้น

[เมื่อนายท่านอยู่ในแกนกลางแดนสวรรค์ของหอห้ารสและจดจ่ออยู่กับการทำอาหาร แม้ตอนนี้ท่านจะไม่มีพลังตบะเลยแม้แต่น้อย แต่พรสวรรค์จากรากปราณไม้ที่กำเนิดใหม่นี้จะทำงานโดยอัตโนมัติ! ความสามารถแรกมีชื่อว่า ‘ชีพจรไม่สิ้นสุด’!]

“ชีพจรไม่สิ้นสุด?” ฟู่หนิงถามย้ำในจิตสำนึก

“อธิบายให้ชัดกว่านี้หน่อยสิ”

[อธิบายง่ายๆ นะขอรับ] วิญญาณอาวุธขยายความ

[‘ชีพจรไม่สิ้นสุด’ สามารถรีดเค้นพลังวิญญาณเบาบางที่ตกค้างอยู่ในวัตถุดิบออกมาจนหมดสิ้น จากนั้นจึงกลั่นกรองและยกระดับมัน ก่อนจะผนึกพลังนั้นไว้ในอาหารที่ท่านปรุงอย่างสมบูรณ์ ทำให้สรรพคุณของอาหารพุ่งสูงขึ้นหลายเท่าตัว หรืออาจถึงขั้นทวีคูณ!]

“รีดเค้น? ยกระดับ?” ฟู่หนิงจับใจความสำคัญได้ทันที

“เดี๋ยวสิ ฉันเข้าใจแล้ว! หมายความว่าตราบใดที่วัตถุดิบมีพลังวิญญาณ ต่อให้สภาพจะเน่าเฟะแค่ไหน พรสวรรค์ของฉันก็สามารถรีดพลังออกมาและยกระดับมันได้ แถมยังผนึกไว้ในอาหารได้สมบูรณ์ บางทีอาจจะเพิ่มผลลัพธ์พิเศษอย่างการรักษาบาดแผลด้วยใช่ไหม?”

[ถูกต้องขอรับนายท่าน ท่านนี่หัวไวเสียจริง] วิญญาณอาวุธกล่าวต่อ

[พรสวรรค์ที่สองมีชื่อว่า ‘ฟื้นคืนชีพ’]

“ฟื้นคืนชีพ? ฟังดูเหมือนพลังเวทรักษาเลยนะ…”

[ไม่ใช่เช่นนั้นขอรับ] คราวนี้วิญญาณอาวุธเรียนรู้แล้ว มันรีบพูดรัวเร็ว

[‘ฟื้นคืนชีพ’ จะส่งผลต่อตัววัตถุดิบโดยตรง มันทำให้ผักที่เหี่ยวเฉากลับมาสดชื่นอวบอิ่ม เนื้อที่ใกล้เสียกลับมาสดเด้ง หรือแม้แต่สมุนไพรวิญญาณที่พลังจางหายและสภาพย่ำแย่ ก็จะถูกฟื้นฟูจนกลับไปอยู่ในจุดที่อร่อยที่สุดและมีพลังวิญญาณพลุ่งพล่านที่สุด!]

[สรุปคือ ‘ชีพจรไม่สิ้นสุด’ เอาไว้รีดเค้นศักยภาพวัตถุดิบ ส่วน ‘ฟื้นคืนชีพ’ เอาไว้การันตีว่าจุดเริ่มต้นของวัตถุดิบต้องดีที่สุด! พรสวรรค์นี้เกิดมาเพื่อหัวใจแห่งเชฟของท่านอย่างแท้จริง พลังแฝงไม่มีที่สิ้นสุดเลยขอรับ!]

“!!!” ดวงตาของฟู่หนิงเบิกกว้าง

ให้ตายเถอะ! นี่มันขี้โกงชัดๆ! แต่มันใช้งานได้จริงมาก! แม้ตอนนี้จะยังไม่เข้าใจความหมายของการทำอาหารด้วยพลังวิญญาณดีนัก แต่ในฐานะเชฟ สิ่งที่เธอสนใจมากกว่าคือพรสวรรค์ ‘ฟื้นคืนชีพ’!

นั่นหมายความว่ายังไง? หมายความว่าบรรดาเศษผัก เศษเนื้อ หรือสินค้าขายไม่ออกที่คนอื่นมองว่าเป็น ‘ขยะ’ ในสายตาเธอ มันคือวัตถุดิบชั้นเลิศที่ได้มาแบบแทบไม่เสียค่าใช้จ่าย!

จ่ายเงินน้อยที่สุดใช้ ‘ขยะ’ แต่กลับสามารถทำอาหารระดับสุดยอดที่เปี่ยมด้วยพลังวิญญาณออกมาได้! กำไรมหาศาลแบบนี้… ฟู่หนิงเหมือนเห็นก้อนศิลาวิญญาณไหลทะลักเข้ามาในหอห้ารสเหมือนน้ำตก!

ในขณะที่กำลังดีใจสุดขีด คำถามสำคัญก็ผุดขึ้นมา

“เดี๋ยวนะ! ‘ฟื้นคืนชีพ’ ใช้กับวัตถุดิบก่อนจะทำอาหารได้ใช่ไหม?”

แม้เรื่องเงินจะสำคัญ แต่การได้สัมผัสและจัดการวัตถุดิบสดใหม่ด้วยมือตัวเองนั้นสำคัญต่อเธอยิ่งกว่า

[นายท่านวางใจได้แน่นอนขอรับ]

วิญญาณอาวุธเหลือบมองเด็กน้อยอาหยวน แล้วตัดสินใจว่าจะไม่รบกวนเวลาทำมาหากินของนายท่าน

[รายละเอียดเชิงลึก ไว้ค่อยคุยกันวันหลังนะขอรับ]

“ได้!”

การสื่อสารระหว่างคนกับหออาหารผ่านจิตสำนึกเกิดขึ้นเพียงไม่กี่ลมหายใจ ฟู่หนิงสะกดกลั้นประกายแห่งความโลภที่แทบจะพุ่งออกมาจากดวงตา เธอพยายามรักษาท่าทีนิ่งเฉยไว้ แล้วหันไปยิ้มให้เด็กน้อยอาหยวนที่ยังทำหน้ามึนงง

“อ้อ งั้นเหรอ? สงสัยจะเป็นเพราะฤทธิ์ของต้นหอมพวกนั้นล่ะมั้ง ไม่เจ็บแล้วก็ดีแล้ว”

เธอเบี่ยงประเด็นอย่างแนบเนียน ในใจเริ่มคำนวณแผนการรวยรับซื้อสมุนไพรวิญญาณที่ขายไม่ออก เหมาซื้อ ‘ของเสีย’ จากโรงเชือดอสูรในราคาถูก ผูกขาดการจัดการ ‘ขยะ’… เส้นทางสู่ความรวยนับไม่ถ้วนกำลังก่อตัวขึ้นในหัว!

เธอเป็นเชฟ! แต่ต้องมีเงินก่อนถึงจะมีทุนรอนในการทำอาหาร! ก่อนหน้านี้ตอนเปิดร้าน เธอไม่เคยต้องมานั่งปวดหัวกับเรื่องจุกจิกพวกนี้เลย!

[ต้อนรับแขกคนแรกสำเร็จ!]

[สัมผัสได้ถึง ‘ความพึงพอใจในการกิน’ (แขก)! ความรุนแรง: ปานกลาง!]

[สัมผัสได้ถึง ‘อาการบาดเจ็บเล็กน้อยบรรเทาลง’! ความรุนแรง: เบาบาง!]

[ได้รับแต้มพลังงานยี่สิบแต้ม!]

ยี่สิบแต้ม! เยอะขนาดนี้เลยเหรอ! ฟู่หนิงดีใจมาก เธอจำได้ว่าเคยเล่นเกมแนวบริหารจัดการมาก่อน จึงรีบสื่อสารกับวิญญาณอาวุธทันที

“อู่เว่ยแต้มพลังงานพวกนี้ใช้อัปเกรดของได้ใช่ไหม?”

วิญญาณอาวุธหัวเราะคิกคักในใจ [ใช่ขอรับนายท่าน]

เบื้องหน้าของฟู่หนิงปรากฏหน้าต่างโปร่งแสงขึ้น:

[พลังงาน: ยี่สิบห้าแต้ม]

[ตัวเลือกการอัปเกรดครัว]:

[ทำความสะอาดพื้นฐาน (พื้นที่ครัว)] ใช้สิบแต้ม ลบฝุ่น สิ่งสกปรก และคราบตกค้างที่เป็นอันตรายออก

[ยันต์ดึงน้ำขั้นต้น (อ่างหิน)] ใช้สิบแต้ม ควบแน่นแหล่งน้ำสะอาดโดยอัตโนมัติ

ฟู่หนิงเลือกทั้งสองอย่างโดยไม่ลังเล สภาพแวดล้อมและน้ำสะอาดคือรากฐาน! ส่วนอีกห้าแต้มเก็บไว้สำรอง

[ยืนยันการอัปเกรด: ทำความสะอาดพื้นฐาน (ครัว), ยันต์ดึงน้ำขั้นต้น (อ่างหิน) ใช้พลังงานรวมยี่สิบแต้ม! กำลังดำเนินการ… คาดว่าจะใช้เวลาหนึ่งธูป]

ป้ายคำสั่งเริ่มอุ่นขึ้น ภายในครัวส่งเสียงสั่นเบาๆ พร้อมกับเสียงน้ำไหล

“เอิก~”

อาหยวนเรอออกมาด้วยความอิ่มหนำ เขาล้างชามและตะเกียบจนสะอาดเอี่ยมด้วยเวทมนตร์ทำความสะอาดก่อนจะคืนให้ฟู่หนิง

ใบหน้าเล็กๆ ของเขาแดงระเรื่อ ดวงตาเป็นประกาย

“ขอบคุณพี่สาว! อร่อยมาก! อร่อยที่สุดเลย! นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้กินอาหารที่อร่อยขนาดนี้!”

ฟู่หนิงยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เด็กน้อย มันอร่อยขนาดนั้นเลยเชียวหรือ?

“พี่สาว ผมชื่ออาหยวนนะ! เป็นศิษย์ดูแลสมุนไพรอยู่ที่หุบเขาร้อยพฤกษา!” อาหยวนกล่าว

“รอพี่สาวเปิดร้านคราวหน้า ผมจะเอาศิลาวิญญาณรายเดือนมาอุดหนุนอีกแน่นอน!”

อาหยวนไม่รู้ว่าร้านอาหารวิญญาณคืออะไร เขาคิดเพียงว่าฟู่หนิงเปิดร้านขายของทั่วไป เขาตบหน้าอกเล็กๆ ของตัวเอง สูดกลิ่นหอมที่ยังหลงเหลืออยู่ ก่อนจะวิ่งไปหาเหยี่ยวเวหาด้วยความอาลัยอาวุธ

ฟู่หนิงโบกมือลาเขาส่งท้าย ตอนนี้อารมณ์ดีสุดๆ เปิดประเดิมวันแรกก็ประสบความสำเร็จแถมยังขุดเจอเหมืองทองเข้าให้อีก!

เธอหันหลังกลับ เตรียมจะตรวจสอบผลการอัปเกรด

“หึ! กลิ่นสาบของพวกชั้นต่ำ!” เสียงแหลมเล็กและร้ายกาจดังขึ้นที่หน้าประตู

“ฟู่หนิง? เจ้าตัวประหลาดระดับฝึกปราณอย่างแกมาแอบทำอะไรสกปรกอยู่ในกองขยะนี่?!”

หัวใจของฟู่หนิงหล่นวูบ ให้ตายเถอะ ลืมปิดประตูใหญ่ไว้ได้ยังไง!

เธอขมวดคิ้วมองออกไป ที่หน้าประตูห้องครัวมีผู้ฝึกตนวัยกลางคนรูปร่างท้วมในชุดผ้าไหมไว้หนวดเคราสั้นยืนอยู่ เขากำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าที่อบกลิ่นหอมปิดจมูกแน่นด้วยท่าทางรังเกียจ

นั่นคือ หวังโหย่วไฉผู้ดูแลจัดการด้านอสังหาริมทรัพย์ของเขตนี้ ในความทรงจำของร่างเดิม เจ้านี่คือนักเลงคีย์บอร์ดตัวแสบที่ทำงานเจ็ดวันหยุดหกวัน แต่มันกลับเลือกที่จะมาสร้างปัญหาให้ร่างเดิมในวันที่มันมาทำงานพอดี เฮอะ ดูท่าเธอจะซวยเจอวันนั้นเข้าให้แล้ว!

หวังโหย่วไฉชี้พัดในมือมาที่เธอ

“ดูนี่สิ! ควันโขมงอย่างกับโรงงานนรก! ใช้ฟืนฟุ้งเฟ้อ นำของสกปรกจากโลกเบื้องล่างมาปรุงอาหาร ช่างเป็นการหมิ่นเกียรติพลังวิญญาณนัก! ตึกโทรมๆ นี่ถูกทิ้งร้างมาเป็นร้อยปี ควรจะยึดคืนให้สำนักเซียนได้ตั้งนานแล้ว! เห็นแก่หน้าพ่อแม่เจ้า รีบเก็บของไสหัวไปซะ! ไม่อย่างนั้นข้าจะเรียกหน่วยเซียนมาทำความสะอาดกองขยะของเจ้าซะ!”

ขณะพูด มันแอบปลดปล่อยแรงกดดันระดับสร้างรากปราณออกมา ทว่ากลับพบว่าฟู่หนิงทำหน้าเฉยเมย มันจึงเริ่มสงสัยในใจ

ไสหัวไป? ล้อเล่นหรือไง!

ฟู่หนิงกำหมัดแน่น ความรู้สึกอัปยศผสมปนเปกับความโกรธแค้นพุ่งพล่านขึ้นมาที่ศีรษะ