ตอน 30

กู่เอ๋อร์หรงพยักหน้าตามน้ำ จริงๆ แล้วนั่นเป็นเพียงแหวนเงินธรรมดา ส่วนเพชรเม็ดบนนั้นก็เป็นของปลอม

สีหน้าของกวนเล่ยซีดเผือดลงทันที

ชาติก่อน ตอนที่เธอแต่งงาน อย่าว่าแต่แหวนเพชรแพลทินัมเลย แม้แต่แหวนที่ร้อยด้วยเชือกแดงกับลูกปัดทองเม็ดเล็กๆ เธอก็ไม่มี มีเพียงแหวนเงินที่จ้างช่างตีเหล็กแก่ในหมู่บ้านทำมาให้เท่านั้น

แค่นั้นพี่สะใภ้ของกู่เอ๋อร์หรงยังคอยเหน็บแนมเป็นนัยว่าเธอโชคดีนักหนาที่ได้แต่งเข้าบ้านนี้

ทว่าตอนนี้เขากลับซื้อแหวนเพชรให้กวนโยวซวง!

สีหน้าของจ้าวหยางก็ดูไม่ได้เช่นกัน เขาเกลียดที่สุดเวลาเห็นใครมีเงินมากกว่าเขา

เขาหยิบบุหรี่หงต้าซานออกมาอย่างหงุดหงิด จะส่งให้กู่อวิ๋นเหลียงก็ไม่ได้เพราะหมอสั่งห้ามคนเจ็บที่หลังสูบบุหรี่ จะส่งให้กู่เอ๋อร์หรง รายนั้นก็ไม่สูบอยู่แล้ว สุดท้ายเขาก็ต้องจุดสูบเองด้วยความโมโห กดไฟแช็กตั้งหลายครั้งกว่าจะจุดติด

อย่างไรก็ตาม กวนเล่ยก็รีบคิดเข้าข้างตัวเองทันทีว่าเงินพวกนี้แปดเก้าส่วนต้องไปหยิบยืมมาแน่ๆ ด้วยหนี้สินกองโตขนาดนี้ พวกเขาคงต้องใช้คืนไปตลอดชีวิต!

กวนเล่ยคล้องแขนจ้าวหยางพลางยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “พี่คะ งั้นเราไปทานข้าวด้วยกันเถอะ เดี๋ยวพวกเราเลี้ยงเองค่ะ”

“ได้สิ พอดีพวกเราก็กำลังจะไปทานข้าวที่ถนนใต้เหมือนกัน”

กวนโยวซวงหันไปมองพ่อสามีแล้วพูดว่า “พวกคุณรอก่อนนะคะ หนูขอเข้าไปซื้อของแป๊บเดียว”

พูดจบเธอก็วิ่งเข้าไปในห้างสรรพสินค้า ไม่นานนักเธอก็เข็นรถเข็นคนป่วยคันใหม่เอี่ยมออกมา

“พ่อคะ พ่อขึ้นมานั่งบนนี้เถอะค่ะ เดี๋ยวพวกเราช่วยกันเข็น”

กู่เอ๋อร์หรงชะงักไป “คุณซื้อเหรอ? ที่โรงพยาบาลเขามีให้ยืมนะ”

“อืม มีอันนี้ไว้ที่บ้าน พ่อจะได้เคลื่อนไหวสะดวกไงคะ”

“โธ่ลูกเอ๊ย พ่อยังพอเดินไหว จะไปเสียเงินซื้อทำไมล่ะ? ของแบบนี้คงแพงมาก เอาไปคืนเถอะนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะพ่อ ขึ้นมานั่งเถอะ ตรงนี้มันหารถยาก หมอก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าห้ามเหนื่อยเกินไป”

กวนเล่ยเหลือบมองแล้วแค่นหัวเราะในใจ พี่สาวคนนี้ของเธอไม่รู้ไปหัดทำตัวอวดรวยแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ซื้อไปเถอะ ซื้อเยอะๆ ยิ่งเป็นหนี้เยอะๆ ยิ่งดี

ยังไงซะ วันหน้าก็อย่าหวังว่าจะได้มาหยิบยืมเงินจากเธอ!

คิดได้ดังนั้นเธอก็รีบพูดขึ้นว่า “คุณพ่อคะ นั่งเถอะค่ะ ถือเป็นน้ำใจที่พี่สาวหนูตั้งใจกตัญญูนะคะ”

เดิมทีพวกเขาตั้งใจจะไปทานอาหารเสฉวน แต่พอใกล้ถึงกวนโยวซวงก็เปลี่ยนใจ เพราะเธอเหลือบไปเห็นร้านอาหารตะวันตกแห่งหนึ่งเข้า

ในยุคนี้ ร้านอาหารตะวันตกในตัวอำเภอถือเป็นของหายาก โดยเฉพาะร้านที่ตกแต่งดูหรูหราแบบนี้ ยิ่งดึงดูดสายตาคนรอบข้างเข้าไปใหญ่

“ไปทานอาหารตะวันตกกันไหมคะ?” กวนโยวซวงเสนอ “สเต็กของที่นี่ดูเหมือนจะดังมากนะ เมื่อกี้หนูเห็นป้ายโฆษณาหน้าห้างฯ ด้วย”

พี่สาวมีตาถึงจริงๆ กวนเล่ยรู้สึกยินดีปรีดา เมื่อกี้เธอก็ตั้งใจจะเลือกร้านที่แพงที่สุดเพื่อให้พวกเขาได้เห็นศักยภาพของจ้าวหยางอยู่พอดี

ร้านอาหารตะวันตก 'กลิ่นอายต่างแดน'

ร้านตั้งอยู่ใจกลางอำเภอ มีเก้าอี้กำมะหยี่สีแดงเข้มและผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา บนผนังแขวนภาพวาดสีน้ำมันสไตล์ยุโรป ดูเข้ากับชื่อร้านเป็นอย่างดี

ภายในร้านเปิดเพลงคลอเบาๆ พนักงานในชุดยูนิฟอร์มเรียบร้อยนำทางพวกเธอไปยังห้องส่วนตัวที่ชั้นสอง

เมื่อทุกคนนั่งประจำที่ พนักงานก็นำเมนูมาให้

กวนเล่ยต้องการจะโชว์ป๋า เธอไม่แม้แต่จะมองราคา กดสั่งอาหารตามรูปที่เห็นทันที

ทั้งสเต็ก สปาเก็ตตี้ พิซซ่า และไวน์แดง เธอสั่งมาทีละอย่างสองอย่าง

จ้าวหยางเริ่มรู้สึกกระวนกระวาย เพราะเขารู้ดีว่าสถานะทางการเงินของเขาไม่เอื้อให้ฟุ่มเฟือยขนาดนี้ แต่ต่อหน้าครอบครัวของพี่ภรรยา เขาพยายามรักษาใบหน้ายิ้มแย้มและเออออไปตามการตัดสินใจของกวนเล่ย

“พี่คะ พี่ดูสิว่าอยากสั่งอะไรเพิ่มอีกไหม?” กวนเล่ยส่งเมนูให้

กวนโยวซวงมองผ่านๆ แล้วพูดว่า “งั้นเพิ่มของหวานกับสลัดผลไม้มาอีกสักสองสามที่ค่ะ”

เมื่ออาหารเริ่มทยอยมาเสิร์ฟ ทุกคนก็ดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน ดูเผินๆ เหมือนบรรยากาศกำลังไปได้สวย

จ้าวหยางนั่งกินได้สักพักก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ จากนั้นก็แอบไปดูบิลที่หน้าเคาน์เตอร์ สีหน้าของเขาซีดเผือดลงทันที

มื้อนี้ราคาตั้ง 200 กว่าหยวน!

200 กว่าหยวนเชียวนะ!

รายได้ทั้งปีของคนในชนบทหลายคนยังไม่ถึงขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ

เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห ยัยเมียตัวผลาญเงินคนนี้ นี่มันบ้าไปแล้ว!

เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋า พบว่าเหลือเงินอยู่แค่ร้อยกว่าหยวนเท่านั้น เงินที่เขาใช้จ่ายมาตลอดช่วงนี้คือค่าแรงที่เขาเบิกมาให้คนงานในไซต์ก่อสร้าง แต่ถูกเขาแอบนำมาหมุนใช้ก่อนตลอด

เขาขบกรามแน่น ตัดสินใจว่าจะต้องไปหาคนปล่อยเงินกู้เพิ่ม พรุ่งนี้ยังมีงานเยี่ยมบ้านญาติอีก ซึ่งต้องใช้เงินอีกก้อนหนึ่ง

เขาเดินออกจากร้านอาหารไปแอบโทรหา โกวหลง คนคุ้นเคยที่ทำธุรกิจนี้อยู่

แน่นอนว่าคนคุ้นเคยของจ้าวหยางไม่ได้มีแค่โกวหลง เขายังมีพวกพ้องอีกหลายคน ปกติก็ใช้วิธี 'เอาตะวันออกไปแปะตะวันตก' หมุนเงินไปเรื่อยๆ หากคับขันจริงๆ ก็ยังเบิกค่าแรงคนงานมาปิดรูรั่วได้ ทำให้ประวัติเครดิตของเขาดูไม่เลวร้ายนัก

โกวหลงตอบตกลงทันทีที่ได้ยิน บอกว่าจะนำเงินมาให้ภายในค่ำวันพรุ่งนี้ตามเงื่อนไขเดิม คือดอกเบี้ย 10% ภายในสามเดือน

จ้าวหยางรีบขัดขึ้นว่าเขาต้องการเงิน 200 หยวนเดี๋ยวนี้ ดอกเบี้ยเท่าไหร่เขาก็ยอม ขอแค่ให้เอาเงินมาส่งที่ร้านอาหารตะวันตกกลางเมือง

สุดท้ายโกวหลงก็ขี่มอเตอร์ไซค์เอาเงิน หนังสือสัญญาเงินกู้ และหมึกพิมพ์ลายนิ้วมือมาส่งให้ ระยะทางในอำเภอไม่ไกล ใช้เวลาเพียงสิบนาทีเท่านั้น

กวนเล่ยรออยู่นานก็ไม่เห็นจ้าวหยางกลับมา เธอเริ่มร้อนรน

ผู้ชายคนนี้คือสมบัติล้ำค่าของเธอในตอนนี้ เธอต้องคอยจับตามองให้ดี

เธอรีบร้อนวิ่งออกมา แล้วก็ชนเข้ากับจ้าวหยางที่กำลังเดินขึ้นมาพอดี

สีหน้าของจ้าวหยางดำมืดราวกับก้นหม้อ เขาเดินผ่านเธอไปโดยไม่สนใจแม้แต่น้อย

กวนเล่ยทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้สามีโกรธ จึงได้แต่รีบวิ่งตามเข้าไป

ภายในห้องส่วนตัว กวนโยวซวงกำลังทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

ร้านนี้ราคาแพงไปนิด แต่ต้องยอมรับว่ารสชาติเยี่ยมจริงๆ

กู่เอ๋อร์หรงมีสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย เดิมทีเขาตั้งใจจะเลี้ยงทุกคนที่ร้านอาหารเสฉวน แต่เมื่อถูกเปลี่ยนมากะทันหันเขาก็เริ่มกังวลว่าเงินที่มีจะไม่พอ

กวนโยวซวงสังเกตเห็นว่าจ้าวหยางกลับเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจขึ้นผิดหูผิดตา เธอเดาว่าเขาคงไปหาเงินมาได้แล้วแน่ๆ

เธอวางมีดและส้อมลงแล้วพูดว่า “ของหวานหนูทานหมดแล้ว คุณอยากสั่งอะไรเพิ่มอีกไหมคะ?”

“ไม่ต้องๆ ผมอิ่มแล้ว” จ้าวหยางรีบตอบ

“งั้นเช็คบิลเลยละกันค่ะ เดี๋ยวเราต้องไปซื้อของกันต่อ” กวนโยวซวงลุกขึ้นยืนแล้วเรียกพนักงานที่หน้าประตู

พนักงานยื่นบิลมาให้แล้วกล่าวว่า “รวมค่าห้องส่วนตัว 20 หยวน ทั้งหมดเป็นเงิน 258 หยวนค่ะ”

กู่อวิ๋นเหลียงตกใจจนเกือบจะตกจากรถเข็น

ทานข้าวแค่มื้อเดียวก็สองร้อยกว่าแล้ว นี่มันปล้นกันชัดๆ!

ใจของจ้าวหยางกระตุกวูบ มีค่าห้องส่วนตัวด้วย!

เขาล้วงเงินออกมาจากกระเป๋าซ้ายเป็นธนบัตร 100 หยวนสองใบ ล้วงกระเป๋าขวาออกมาอีกใบละ 20 หยวน 4 ใบ และ 5 หยวน 8 ใบ กับเศษเหรียญหนึ่งหยวนอีกนิดหน่อย

ในจังหวะที่เขากำลังจะยื่นเงินให้ กวนโยวซวงก็ขัดขึ้นว่า “เมื่อกี้หนูแค่พูดเล่นเฉยๆ ค่ะ ในฐานะพี่สาว จะให้พวกคุณจ่ายเงินได้ยังไง เดี๋ยวหนูจัดการเอง”

กวนโยวซวงหยิบธนบัตรใบละ 100 หยวนใหม่เอี่ยมออกมาสามใบจ่ายค่าอาหารไป