ตอน 15

เมื่อล่วงเลยเวลาบ่ายสองโมงไปแล้ว ร้านก็แทบไม่มีลูกค้าหลงเหลืออยู่อีก

ในเมื่อไม่มีลูกค้า หลินฮ่าวจึงว่างงานลงโดยปริยาย เขาฆ่าเวลาด้วยการเล่นเกมอยู่สักพัก ไม่นานนักก็มีสายโทรศัพท์ดังเข้ามา เป็นเจ้าหน้าที่จากสถาบันตรวจสอบคุณภาพน้ำที่หลินฮ่าวติดต่อไปทางอินเทอร์เน็ตเมื่อคืนวาน โดยนัดหมายกันไว้ว่าจะเข้ามาในวันนี้

เขาไม่มีวันลืมบ่อน้ำที่อยู่สวนหลังร้านไปได้หรอก

แม้ว่าน้ำในบ่อจะดูใสสะอาดตา แต่หลินฮ่าวก็ไม่มั่นใจนักว่ามันดื่มได้จริงหรือไม่หลังจากกลับเข้าที่พักเมื่อคืน เขาก็ลองค้นหาข้อมูลในเน็ตจนเจอสถาบันตรวจสอบที่มีชื่อเสียงดี จึงตัดสินใจจ้างมาตรวจสอบน้ำในบ่อหลังบ้านเสียเลย

"สวัสดีครับ ใช่คุณหลินเจ้าของร้านหรือเปล่าครับ?"

หลังจากรออยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง เจ้าหน้าที่ก็เดินทางมาถึง เมื่อยืนยันตัวตนกันเรียบร้อยแล้ว หลินฮ่าวก็พาเขาเดินไปยังสวนหลังร้าน

เจ้าหน้าที่คนนั้นสะพายกล่องเครื่องมือติดตัวมาด้วย หลินฮ่าวยืนมองเขาหยิบอุปกรณ์ออกมาเก็บตัวอย่างน้ำในบ่อ ท่าทางดูเชี่ยวชาญไม่น้อยเลยทีเดียว

"ปกติแล้วต้องรอกี่วันถึงจะทราบผลครับ?"

ตอนที่เดินไปส่งแขกที่หน้าร้าน หลินฮ่าวก็นึกขึ้นได้จึงเอ่ยถาม เพราะเมื่อวานตอนปรึกษาทางออนไลน์เขาลืมถามเรื่องนี้ไปสนิท

"โดยปกติจะใช้เวลาประมาณเจ็ดวันครับ"

"เจ็ดวันเลยเหรอครับ?" หลินฮ่าวขมวดคิ้ว

"เร่งให้เร็วกว่านี้หน่อยได้ไหม?"

"เนื่องจากการตรวจสอบครั้งนี้มีรายการค่อนข้างเยอะ บางรายการต้องใช้เวลาวิเคราะห์นานพอสมควรครับ หากคุณรีบใช้ผล เราสามารถเร่งให้ได้ครับ จะเหลือประมาณสามถึงห้าวัน แต่ค่าใช้จ่ายอาจจะสูงกว่าเดิมเล็กน้อยนะครับ..."

"เอาตามนั้นเลยครับ"

หลินฮ่าวพยักหน้ารับหลังจากพิจารณาค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมแล้ว เจ็ดวันมันนานเกินไปสำหรับเขา เขาต้องการรายงานให้เร็วที่สุด ส่วนค่าใช้จ่ายส่วนต่างก็ค่อยไปตกลงกันตอนรับผลตรวจทีเดียว

หลังจากส่งเจ้าหน้าที่กลับไป หลินฮ่าวไม่ได้รีบกลับเข้าที่ร้าน แต่เลือกที่จะเดินเตร็ดเตร่ไปรอบๆ แถวนั้นแทน

ในเมื่อไม่มีลูกค้า จะให้เขาเอาแต่นั่งเล่นเกมทั้งวันก็น่าเบื่อ ออกไปเดินสูดอากาศบ้างก็น่าจะดี ผู้คนบนถนนไม่ได้พลุกพล่านนัก ย่านนี้ใกล้กับมหาวิทยาลัย คนที่เดินไปมาส่วนใหญ่จึงเป็นนักศึกษา

เวลานี้คงเป็นช่วงที่หลายคนกำลังเข้าเรียนกันอยู่ พอคิดถึงตรงนี้ หลินฮ่าวก็อดนึกถึงสมัยเรียนมหาวิทยาลัยขึ้นมาไม่ได้ หลังจากเดินเล่นจนพอใจ หลินฮ่าวก็ปิดร้านแล้วมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยใกล้ๆ เพื่อซึมซับบรรยากาศวัยเรียนดูบ้าง

หลินฮ่าวไม่ได้จบจากที่นี่ และตลอดหนึ่งปีที่เขามาใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเจียงไห่ เขาก็แทบไม่เคยแวะมาแถวนี้เลย จึงไม่ได้คุ้นเคยกับพื้นที่นี้มากนัก

เขาเปิดแผนที่นำทางแล้วเดินทอดน่องมาจนถึงมหาวิทยาลัยเจียงไห่ อันที่จริงเขาก็เคยมาที่นี่ครั้งหนึ่ง แต่นานมากแล้ว ตอนที่เพิ่งมาถึงเจียงไห่ใหม่ๆ เขาเคยหอบหิ้วใบสมัครมาลองเสี่ยงดวงในงานนัดพบแรงงานของที่นี่ แต่น่าเสียดายที่ผลลัพธ์ไม่เป็นใจนัก

อันที่จริงมันก็เป็นเรื่องปกติ

ก็ในเมื่อตอนนั้นหลินฮ่าวเป็นแค่บัณฑิตจบใหม่จากมหาวิทยาลัยระดับธรรมดา ขณะที่คนอื่นๆ ที่มาสมัครงานส่วนใหญ่เป็นศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยเจียงไห่เอง แค่เรื่องวุฒิการศึกษาก็แพ้ไปกว่าครึ่งแล้ว

การกลับมาเยือนสถานที่เดิมอีกครั้ง ทำให้หลินฮ่าวรู้สึกถึงกาลเวลาที่แปรเปลี่ยนไป ถ้าไม่ใช่เพราะระบบปรากฏขึ้นมา ป่านนี้เขาคงยังต้องวิ่งวุ่นหางานทำอย่างหัวหมุน ไม่ได้มาเดินทอดน่องชิลล์ๆ แบบนี้แน่

ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง

ใบเมเปิ้ลสีเหลืองทองร่วงหล่นไปตามสายลม มีหญิงสาวหน้าตาสะสวยเดินผ่านไปมาเป็นระยะ ทำให้อารมณ์ของหลินฮ่าวสดใสขึ้นมากชีวิตมหาวิทยาลัยนี่มันดีจริงๆ

ตั้งแต่เรียนจบและเริ่มทำงาน หลินฮ่าวก็ไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายขนาดนี้มานานมากแล้ว เมื่อกลับถึงร้าน เห็นว่าเวลายังเหลืออีกมาก หลินฮ่าวจึงเดินออกไปแถวริมถนนเพื่อดูคุณตาหลายท่านนั่งเล่นหมากรุกกัน

หลินฮ่าวเองก็เล่นเป็น แต่มือระดับเขาถือว่าอ่อนหัดนัก เขาแค่มาเดินเล่นฆ่าเวลาและซึมซับบรรยากาศสนุกๆ เท่านั้น ไม่ได้มีแค่เขาที่มายืนดู แต่มีกลุ่มคุณตาที่อายุมากแล้วยืนล้อมวงอยู่

การที่หลินฮ่าวเป็นชายหนุ่มแปลกปลอมเข้ามาอยู่ท่ามกลางคุณตาเหล่านี้จึงดูโดดเด่นไม่น้อย อันที่จริงเขาไม่ได้อินกับการเล่นหมากรุกเท่าไรหรอก แต่เขาชอบความครึกครื้นแบบนี้มากกว่า

ดูคุณตาสองคนผลัดกันรุกรับ มีการโต้เถียงกันบ้างเป็นระยะ พร้อมกับเสียงเชียร์จากกองเชียร์รอบข้าง เป็นภาพที่น่าสนใจทีเดียว

"พี่หลิน มาทำอะไรแถวนี้ครับ?"

เวลาประมาณห้าโมงเย็น เฉียนจื่อไท่ก็เดินมาเจอหลินฮ่าวที่กำลังยืนดูการละเล่นของเหล่าคุณตาเข้าพอดี เขาทำหน้าเอือมระอาเล็กน้อยไม่คิดเลยว่าหลินฮ่าวจะมีงานอดิเรกแบบนี้

ทั้งๆ ที่อายุห่างจากเขาไม่เท่าไหร่แท้ๆ แต่กลับชอบมาคลุกคลีอยู่กับกลุ่มคนวัยเกษียณ เฉียนจื่อไท่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

"ผมพาเพื่อนมาทานข้าวครับ"

เฉียนจื่อไท่ดึงหลินฮ่าวออกมาจากวงคุณตาแล้วแจ้งจุดประสงค์

เมื่อวานตอนที่พูดต่อหน้าหลินฮ่าวว่าจะช่วยโปรโมทร้านให้ แต่พรรคพวกดันไปกินข้าวกันเสียก่อน วันนี้เขาเลยตั้งใจพาพวกนั้นมาที่นี่โดยเฉพาะ

เมื่อกลับเข้ามาในร้าน หลินฮ่าวก็พบกับเพื่อนของเฉียนจื่อไท่ที่พามาด้วย

"พวกนายอยากกินอะไร?"

คนเหล่านี้เป็นรูมเมทที่พักอยู่หอเดียวกับเฉียนจื่อไท่ ตลอดสองวันที่ผ่านมาหลินฮ่าวเริ่มคุ้นเคยกับเฉียนจื่อไท่มากขึ้น การพูดจาจึงไม่เป็นทางการนัก

"ก็ต้องข้าวผัดไข่สิครับ แล้วอย่าลืมแตงกวาดองกับไชเท้ากรอบด้วยนะ เอาเยอะๆ เลย!"

พูดถึงเรื่องนี้ เฉียนจื่อไท่ก็อดไม่ได้ที่จะบ่น

เดิมทีร้านนี้ก็มีของให้เลือกกินเยอะอยู่หรอก แต่พอหลินฮ่าวลดรายการอาหารลงในช่วงเช้า ตัวเลือกก็เหลือน้อยเต็มที โชคดีที่วันนี้เฉียนจื่อไท่ตั้งใจมาหาแตงกวาดองกับไชเท้ากรอบเป็นทุนเดิม เลยไม่ได้ติดใจอะไร

หลังจากได้ลิ้มลองแตงกวาดองกับไชเท้ากรอบเมื่อตอนเที่ยง เฉียนจื่อไท่ก็เริ่มติดอกติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น ส่วนรูมเมทของเฉียนจื่อไท่ เมื่อเห็นเมนูที่แปะอยู่บนผนังก็พบว่านอกจากข้าวผัดไข่กับบะหมี่ผักแล้ว ก็มีแค่บะหมี่ผัดอีกอย่างเดียวเท่านั้น

รายการอาหารในเมนูน้อยจนน่าตกใจ

แต่ในเมื่อเป็นร้านที่เฉียนจื่อไท่แนะนำมา พวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก สั่งข้าวผัดไข่ตามเฉียนจื่อไท่ไปทั้งหมด ก่อนจะเริ่มผัดข้าว หลินฮ่าวจัดแตงกวาดองและไชเท้ากรอบมาเสิร์ฟให้ก่อนหนึ่งจาน

ของทานเล่นสองอย่างนี้ไม่เพียงแต่ช่วยเจริญอาหาร แต่กินเปล่าๆ ก็มีรสสัมผัสที่เป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร ทันทีที่หลินฮ่าววางจาน เฉียนจื่อไท่ก็รีบใช้ตะเกียบหยิบแตงกวาดองชิ้นเล็กขึ้นมาทานอย่างเอร็ดอร่อย

ในขณะที่กำลังละเลียดความอร่อย เขาเห็นรูมเมทคนอื่นๆ นั่งนิ่งกันอยู่ จึงรีบเร่ง

"ลองชิมสิ อย่ามัวแต่นั่งเอ๋ออยู่!"

"เช็ดเข้!" เฉียนจื่อไท่ที่กำลังจะคีบชิ้นที่สองเข้าปาก ได้ยินเสียงอุทานจากข้างหู

"เป็นอะไรไปน่ะ?" เขาหันไปมองรูมเมทที่นั่งข้างๆ อย่างงุนงง

"อร่อยว่ะ!" คนที่เพิ่งได้ลองชิมแตงกวาดองพึมพำออกมา หน้าตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"ไอ้บ้าเอ๊ย"

"มึงนี่มัน..."

"ตื่นเต้นไปได้..."

"..."

เฉียนจื่อไท่ปรายตามองด้วยสายตาเหยียดหยามเล็กน้อย ก่อนที่อีกสองคนที่เหลือจะอดใจไม่ไหวจนต้องลองชิมตาม

หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อเห็นเพื่อนอีกสองคนที่เพิ่งลองชิมแตงกวาดองเป็นครั้งแรก เฉียนจื่อไท่ก็เฝ้ารอด้วยความตื่นเต้น

"เหี้ย!"

"อร่อยชิบหายเลยว่ะ!"

"..."