ตอน 14

ด้านนอกโรงงานผลิตอาวุธ

รถตู้หวู่หลิงหงกวงสภาพโทรมๆ คันหนึ่งจอดแอบอยู่หลังเนินดินลับตาคน หวังโก่วหมอบอยู่บนพวงมาลัย ในมือกำวิทยุสื่อสารที่ไร้สัญญาณแน่นจนเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก

“ทำไมถึงยังเงียบอยู่ล่ะ?”

“ติดต่อกั๋วหย่งไม่ได้เลย...”

“พวกกั๋วหย่งเข้าไปเกือบชั่วโมงแล้ว... เสียงปืนและเสียงกรีดร้องเมื่อกี้ก็เงียบหายไปนานมากแล้วด้วย”

“หรือว่า... จะเกิดเรื่องแล้ว?”

หวังโก่วลอบกลืนน้ำลาย ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เดิมทีเขาคิดจะรอให้กั๋วหย่งจัดการไอ้หมูอ้วนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนั่นให้เสร็จแล้วค่อยเข้าไปตอดเก็บเศษซากเอาส่วนแบ่งเสียหน่อย

เพราะถึงยังไงเขาก็เป็นคนบอกพิกัดให้ แถมกั๋วหย่งยังสัญญาว่าจะแบ่งน้ำมันอเนกประสงค์ให้เขา 10 หน่วยอีกต่างหาก

ถ้ากั๋วหย่งเบี้ยว เขาว่าจะเอาเรื่องไปแฉในกลุ่มแชทว่ากิลด์หมาป่าทมิฬเป็นพวกต้มตุ๋น ให้ข้อมูลพิกัดไปแล้วแต่ไม่จ่ายรางวัลตามตกลง!

แต่ความเงียบงันราวกับหลุมศพในตอนนี้ กลับทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก

“หรือจะ... เข้าไปดูดี?” ในขณะที่เขากำลังลังเลอยู่นั้น

โครม!

เสียงเครื่องยนต์ที่หนักแน่นและทรงพลังดังแว่วมาจากทางประตูที่แตกพังของโรงงาน หวังโก่วรีบคว้ากล้องส่องทางไกลขึ้นมา วินาทีต่อมา กล้องในมือเขาก็ 'ร่วง' หล่นลงพื้นเสียงดังฟังชัด

ภายใต้แสงอาทิตย์ยามอัสดง

รถอสูรกายเหล็กสีดำทมิฬที่มีขนาดใหญ่และดุดันกว่าเดิมกำลังเคลื่อนตัวออกมาอย่างช้าๆ มันยาวขึ้น สูงขึ้น และทั้งคันถูกหุ้มด้วยเกราะที่ดูเหมือนเกล็ดมังกร

สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือป้อมปืนที่อยู่บนหลังคา ซึ่งกำลังหมุนวนอย่างเชื่องช้า ลำกล้องปืนขนาดใหญ่สะท้อนแสงเย็นเยียบจนน่าขนลุกและด้านหลังของรถคันนั้น...

ไม่มีรถกระบะของกั๋วหย่ง

ไม่มีขบวนมอเตอร์ไซค์ของกิลด์หมาป่าทมิฬ

ไม่มีอะไรเลย

“จบเห่แล้ว...”

ขาของหวังโก่วอ่อนเปลี้ยทันที ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น พวกกั๋วหย่ง... ตายเรียบ!

“หนี! ต้องหนี!”

หวังโก่วตัวสั่นเทาพยายามสตาร์ทรถตู้พ่นควันดำของเขาเพื่อจะกลับรถหนี แต่ในจังหวะนั้นเอง ป้อมปืนของเจ้าอสูรกายสีดำที่กำลังเคลื่อนตัวอยู่ก็หมุนมาทางเขาโดยฉับพลัน

ไม่มีการเคลื่อนไหวที่เกินจำเป็น

ปากกระบอกปืนสีดำสนิทนั้นเปรียบเสมือนดวงตาของยมทูต มันล็อกเป้าหมายมาที่รถตู้ซากศพของเขาอย่างแม่นยำจากระยะหลายร้อยเมตร

ภายในรถ...หลินฮุยนั่งอยู่บนเบาะคนขับที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายไฮเทค บนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า เป้าเล็งกากบาทสีแดงกำลังทาบลงบนตัวรถหวู่หลิงหงกวงพอดี

【เรดาร์ควบคุมการยิงล็อกเป้าหมาย : หวู่หลิงหงกวง (พาหนะขนาดเบา)】

【ระยะห่าง : 1,450 เมตร】

【ความแม่นยำ : 100%】

“หึ เจอตัวจนได้”

“มิน่าล่ะ ถึงได้ถูกพวกกิลด์หมาป่าทมิฬตามรังควาน!”

หลินฮุยจ้องมองรถตู้คันน้อยที่พยายามดิ้นรนหลบหนีด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง

“ได้จังหวะพอดี ลองใช้เป็นเป้านิ่งทดสอบอานุภาพป้อมปืนใหม่หน่อยเป็นไง”

นิ้วของเขาวางลงบนปุ่มยิงสีแดงอย่างแผ่วเบา

“ยิงเล็ง!”

“ล็อกเป้าที่ถังน้ำมัน!”

ไม่มีความลังเล ไม่มีแม้แต่ความสงสาร เขากดลงไป

ปัง! เสียงระเบิดหนักๆ ดังสนั่น ตัวรถสั่นไหวเพียงเล็กน้อย กระสุนเจาะเกราะขนาด 25 มม. พุ่งแหวกอากาศด้วยเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหูในชั่วพริบตา

ห่างออกไปกว่าพันเมตร หวังโก่วกำลังเหยียบคันเร่งมิดไมล์ ปากก็พร่ำบอกว่า “อย่าฆ่าฉัน อย่าฆ่าฉัน”

วินาทีต่อมา ตู้มมมม!!!

ลูกไฟขนาดมหึมาก็ระเบิดออกในสายตาของเขา นั่นเป็นภาพสุดท้ายที่เขาได้เห็นบนโลกใบนี้

รถหวู่หลิงหงกวงทั้งคันถูกระเบิดจนกลายเป็นเศษเหล็กกระจายไปทั่ว ซากปรักหักพังที่กำลังลุกไหม้กระเด็นว่อนเหมือนดอกไม้แห่งความตายที่บานสะพรั่งกลางทุ่งร้าง

【ค่าสติ +3】

หลินฮุยจ้องมองลูกไฟที่กำลังโชติช่วงบนหน้าจอ มุมปากยกยิ้ม

ฟิน! ค่าสติที่ลดฮวบเพราะเห็นกองซากศพซอมบี้เละเทะเมื่อกี้ กลับมาเต็มเหมือนเดิมแล้ว

“นัดเดียวจอด”

“อานุภาพขนาดนี้ ความแม่นยำขนาดนี้ ไม่เสียแรงที่ลงทรัพยากรไปมหาศาล”

เขาไม่ได้หยุดรถ แม้แต่ความเร็วก็ไม่ลดลงแม้แต่น้อย ขับรถบ้านเหยียบทับซากปรักหักพังที่ยังคงลุกไหม้นั้นผ่านไป แล้วมุ่งหน้าสู่ทางหลวงอันไกลโพ้น

ภายในรถยังคงอุณหภูมิไว้ที่ 26 องศา พร้อมเปิดเพลงแจ๊สคลอเบาๆ หลินฮุยเปิดโค้กแช่เย็นดื่ม ก่อนจะหันไปดู【ช่องแชทประจำเขต】ในแผงระบบ

เวลานี้ช่องแชทโลกยังคงเต็มไปด้วยเสียงโหยหวน

“ช่วยด้วย! น้ำฉันหมดแล้ว! ใครก็ได้ช่วยบริจาคน้ำหน่อย!”

“รถฉันโดนตัวประหลาดสีขาวพ่นหนามใส่จนยางแตก! ตอนนี้จอดตายอยู่กลางทาง ตัวประหลาดนั่นกำลังใกล้เข้ามาแล้ว ใครก็ได้ช่วยด้วย!”

“ไอ้ข้างบนเลิกคิดไปเถอะ ตอนนี้ใครมันจะกล้าจอดรถ?”

“ฉันก็เห็น! เมื่อกี้เจอตัวประหลาดที่มีหางยาวๆ เหมือน ‘ตัวประหลาดในหนัง Tomorrow War’ เลย! โชคดีที่ฉันหนีทัน!!”

“มีหมอไหม? ฉันมีไข้ เหมือนจะติดเชื้อเพราะโดนข่วน ไม่มียาเลย มีวิธีพื้นบ้านอะไรลดไข้ได้บ้าง...”

หลินฮุยส่ายหน้าเมื่อเห็นข้อความเหล่านี้ นี่คือสภาพปกติของวันสิ้นโลก ความหิวโหย ความหนาวเหน็บ โรคภัย และสัตว์ประหลาด...

คนส่วนใหญ่ยังคงดิ้นรนเพื่อให้มีชีวิตรอดไปวันๆ ส่วนเขาที่นั่งอยู่ในป้อมปราการหุ้มเกราะ กลับกำลังคิดว่าจะใช้ทรัพยากรกองพะเนินเทินทึกที่มีอยู่นี้อย่างไรดี

ทันใดนั้นประกาศรับสมัครงานที่ปักหมุดไว้ไม่กี่อันก็ดึงดูดความสนใจของเขา

【พันธมิตรป้าเทียนรับซื้อ ‘ยาเสริมพลังยีน’ ทุกชนิดในราคาสูง! ใครหามาได้ ฉันให้ตำแหน่งรองพันธมิตร!】

【สมาคมกุหลาบ รับสมัครผู้เล่นที่ปลุกพลัง ‘ความเชี่ยวชาญ’! ถ้าคุณปลุกพลัง ‘ความเชี่ยวชาญ’ ได้ ไม่ว่าจะด้านพละกำลังหรือการสอดแนม! ตราบใดที่คุณเป็นผู้หญิง! ยินดีต้อนรับเข้าร่วมกับเรา มีอาหารให้กินไม่อั้น!】

【ผู้ซื้อปริศนา : รับซื้อ ‘ยาเสริมพลังยีนระดับต้น’ ด้วยน้ำมันอเนกประสงค์ 30 หน่วย! ใครมีทักแชทส่วนตัว!】

“ยาเสริมพลังยีน?”

หลินฮุยเลิกคิ้ว ดูท่าผู้เล่นระดับท็อปจะสัมผัสถึงด้าน 'เหนือธรรมชาติ' ของโลกใบนี้แล้ว แค่พึ่งพาพาหนะอย่างเดียวมันไม่พอ ความอ่อนแอของร่างกายมนุษย์ยังคงเป็นจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุด

นั่นคือเหตุผลที่พวกขาใหญ่ทั้งหลายถึงได้คลั่งไคล้การไล่ซื้อยาเสริมพลังยีนกันอย่างบ้าคลั่ง

“ฉันเองก็มีอยู่ขวดหนึ่งนี่นา”

หลินฮุยหยิบ【ยาเสริมพลังยีนระดับต้น】ที่ดรอปจากซอมบี้เลเวล 2 ออกมาจากกระเป๋า ของเหลวสีน้ำเงินเข้มไหลวนในหลอดแก้วอย่างช้าๆ ส่งประกายงดงามชวนหลงใหล

【ชื่อ : ยาเสริมพลังยีนระดับต้น】

【ประเภท : ไอเทมใช้แล้วหมดไป】

【คุณภาพ : หายาก】

【ผลลัพธ์ : เสริมสมรรถภาพร่างกายโดยรวม เพิ่มความแข็งแกร่ง +10】

【ผลข้างเคียง : จะรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงระหว่างการฉีด】

“เจ็บเหรอ?” หลินฮุยหัวเราะเทียบกับความเจ็บปวดตอนโดนซอมบี้รุมกินโต๊ะแล้ว ความเจ็บแค่นี้มันจะไปเท่าไหร่กันเชียว?

เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เข็มฉีดยาถูกแทงเข้าเส้นเลือดดำที่แขนทันที

เขากดฉีด...ของเหลวเย็นเยียบไหลทะลักเข้าสู่เส้นเลือดในชั่วพริบตา ทว่าจากความเย็นนั้นกลับกลายเป็นความร้อนแรงประหนึ่งลาวา!

“อึก” หลินฮุยกัดฟันแน่น เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนออกมาทันที

เจ็บ!

เจ็บลึกถึงกระดูก!

ราวกับว่าทุกเซลล์ในร่างกายกำลังถูกฉีกกระชากและหลอมรวมใหม่ ความเจ็บปวดนี้ดำเนินไปนานถึงห้านาทีเต็ม เมื่อความเจ็บปวดจางหายไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความรู้สึกเบาสบายและเปี่ยมด้วยพลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หลินฮุยลืมตาขึ้นพรึบ

ร่างกายที่ดูค่อนข้างบางในตอนแรก แม้จะไม่ได้กลายเป็นชายร่างบึ้กกล้ามโตน่าเกลียด แต่เส้นสายกล้ามเนื้อทุกมัดกลับดูไหลลื่นและกระชับแน่น เต็มไปด้วยพลังทำลายล้างที่อัดแน่นอยู่ข้างใน

【ความแข็งแกร่ง : 15 (5→15)】

【ประเมินความสามารถในการต่อสู้ : สมรรถภาพร่างกายเทียบเท่าทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี】

“ความรู้สึกแบบนี้นี่เอง...” หลินฮุยสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพึมพำ

“ฉันรู้สึกว่าตัวเองสามารถล้มผู้ใหญ่สัก 5 คนได้สบายๆ!”

“ถึงจะยังเอาชนะซอมบี้ตัวเดียวไม่ได้ในตอนนี้ แต่ถ้าฉีดยาเข้าไปอีกสักสองสามขวดล่ะก็ รับรองว่าได้แน่!!”

คิดได้ดังนั้น หลินฮุยก็ตั้งโพสต์รับซื้อยาเสริมพลังยีนในช่องแชทประจำเขตบ้าง โดยเขาเสนอราคาที่น้ำมันอเนกประสงค์ 40 หน่วยหรือแลกเปลี่ยนด้วยยา ซึ่งสูงกว่าราคาที่ผู้เล่นปริศนาคนนั้นให้ไว้ถึง 10 หน่วย!

ในจังหวะนั้นเอง เรดาร์ติดรถก็ส่งเสียงเตือนดังระงม

ไม่ใช่ซอมบี้ ไม่ใช่ผู้เล่น แต่เป็นแหล่งสัญญาณขนาดมหึมาที่มีสีแดงจนเกือบดำ!

หลินฮุยรีบมองไปข้างหน้าทันที ผ่านกล้องส่องทางไกล เขาได้เห็นภาพที่น่าตกตะลึงบนเส้นขอบฟ้า

ในทุ่งร้างห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร รถถังหลักลายพรางคันหนึ่ง ซึ่งเป็นพาหนะหนักทางทหารของจริง กำลังจอดตายอยู่ริมทาง ป้อมปืนมีควันดำพุ่งออกมาและรอบๆ รถถังนั้น...

หนามกระดูกสีขาวราวกับหอกสองเล่มปักทะลุเกราะรถถังเข้าไปลึก และมีบางส่วนที่ทะลุสายพานรถถังไปตรงๆ!

ณ จุดกำเนิดของหนามกระดูกเหล่านั้น

สิ่งมีชีวิตประหลาดรูปร่างเพรียวบาง ร่างกายเต็มไปด้วยแผ่นกระดูกสีขาวคล้ายเอเลี่ยน กำลังหมอบอยู่บนก้อนหินยักษ์ จ้องมองรถถังคันนั้นด้วยสายตาเย็นชา

【เตือน! พบสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ประหลาด !】

【ชื่อ : หนามขาว (เลเวล 3)】

【ติ๊ง! สัตว์ประหลาดเลเวล 3 ขึ้นไปจะไม่แสดงข้อมูลคุณสมบัติหรือทักษะ ให้ผู้เล่นสำรวจด้วยตัวเอง!】

“ไม่บอกข้อมูลคุณสมบัติงั้นเหรอ?”

ม่านตาของหลินฮุยหดตัวลงเล็กน้อย เขามองดูเกราะอันหนาทึบของรถบ้านเลเวล 3 ที่มีความทนทานถึง 200 อีกทั้งยังมองไปที่ปืนกล 25 มม. บนหลังคาที่เพิ่งติดตั้งเสร็จสดๆ ร้อนๆ

เขาก็ตัดสินใจได้ทันที ต้องลองวิจัยเจ้า 'หนามขาว' ตัวนี้ และพยายามกำจัดมันให้ได้!

สัตว์ประหลาดเลเวล 3... ของรางวัลที่ดรอปออกมาต้องไม่ธรรมดาแน่นอน!!

หลินฮุยหักพวงมาลัยอย่างแรง ป้อมปราการติดอาวุธสีดำเบี่ยงออกจากเส้นทางหลัก มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาด【หนามขาว】อย่างช้าๆ

ก่อนจะหยุดลงในระยะที่ปืนกลสามารถยิงถึง...