ตอน 18

หลี่กั๋วเฉียงพอได้ยินว่า ‘โกวตั้น’ จะอาสาเป็นคนนำทาง ก็รู้ทันทีว่าเจ้าเด็กแสบนี่คิดจะทำอะไร มันคงอยากจะเข้าไปเล่นในเรือนหลังนั้นน่ะสิ เรื่องแบบนั้นจะไปได้ยังไง!

เรือนหลังนั้นมีชื่อเสียงเรื่องความเฮี้ยนออกจะตาย ของพวกนี้ไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่ ถ้าหากโกวตั้นเข้าไปแล้วเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร! คิดได้ดังนั้น เขาก็ทำหน้าขรึมแล้วเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อด้านหลังของเจ้าเด็กแสบขึ้นมาทันที

“สหายโม่ ไม่ต้องไปสนใจเจ้าเด็กเหลือขอนี่หรอก เรือนหลังนั้นอยู่ที่ตีนเขาทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน ถัดจากดงไม้เล็กๆ ไปไม่ไกล แถวนั้นมีสระน้ำใหญ่อยู่ เรือนที่ใหญ่ที่สุดริมสระนั่นแหละใช่เลย”

ระหว่างที่พูด เขาก็พยายามลากตัวโกวตั้นถอยหลัง หวังจะแยกตัวเจ้าเด็กนี่ออกไป ทว่าลากไปได้เพียงสองก้าว ก็กลับขยับไปไหนไม่ได้เสียอย่างนั้น

โกวตั้นยังคงอยากจะตามไปเห็น ‘ตำหนักยมบาล’ ที่ว่านั่นด้วยตาตัวเอง ไม่ว่าหลี่กั๋วเฉียงจะกระชากอย่างไร เจ้าหนูก็ไม่ยอมปล่อยมือจากโม่หรานแม้แต่น้อย

เมื่อดึงไม่ออกหลี่กั๋วเฉียงหันกลับไปดูก็พบว่าโกวตั้นยังคงเกาะแขนสหายโม่เอาไว้แน่น เขาก็ถึงกับหน้าแตก

“โกวตั้น ปล่อยมือเดี๋ยวนี้ ไม่ต้องไปนำทางแล้ว สหายโม่เขาไปเองได้!”

ไอ้เด็กนี่ แค่เห็นก้นกระดกเขาก็รู้แล้วว่ามันจะถ่ายหนักหรือถ่ายเบา คิดจะฉวยโอกาสเข้าไปเล่นในเรือนหลังนั้นงั้นรึ ช่างกล้านัก ไม่กลัวเจอผีขึ้นมาจริงๆ หรือไง เด็กเล็กๆ ขวัญอ่อนจะตาย หากโดนหลอกจนขวัญหาย ยายแก่ที่บ้านเขาได้อาละวาดบ้านแตกแน่

วินาทีนี้ หลี่กั๋วเฉียงรู้สึกหงุดหงิดเป็นที่สุด เป็นเพราะเขาคิดน้อยไปที่เรียกตัวเจ้าจอมแสบนี่มา ตอนนี้เลยกลายเป็นว่ามันเอาแต่เกาะแขนสหายโม่ไว้ไม่ยอมปล่อย

โกวตั้นไม่สนหรอกว่าปู่จะเป็นอย่างไร ในหัวเขามีเพียงความคิดเดียวคือต้องตามโม่หรานไปดูเรือนหลังที่ดูโอ่อ่านั่นให้ได้ เขาอยากไปเล่นมานานแล้ว แต่ไม่มีผู้ใหญ่คนไหนยอมพาไป จะให้เขาแอบเข้าไปเนียนเล่นเองก็ทำไม่ได้

ตอนนี้โอกาสมาถึงมือแล้ว มีหรือจะยอมปล่อย พี่สาวโม่แรงเยอะขนาดจัดการหมูป่าได้ น่าจะปกป้องเขาได้สิ ถูกดึงคอเสื้อลากถอยหลัง โกวตั้นที่ตัวเล็กแรงน้อยเริ่มจะรับไม่ไหว เขาเงยหน้ามองโม่หรานอย่างน่าสงสารเพื่อขอความช่วยเหลือ

“พี่สาวโม่ พาไปด้วยเถอะนะ ผมจะเชื่อฟังอย่างดีเลย~”

เขาขยับดวงตากลมโตน้ำรื้น ปากเล็กๆ เบะออกทำท่าทางน่าสงสารเหมือนลูกสุนัขตัวน้อย เห็นท่าทางเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อแบบนั้น โม่หรานก็ใจอ่อนวูบหนึ่ง

ทว่า... นี่มันลูกหลานบ้านคนอื่น เธอที่เป็นคนนอกจะไปตัดสินใจแทนได้อย่างไร อีกอย่างในเมื่อรู้ว่าหัวหน้าหน่วยอย่างหลี่กั๋วเฉียงรังเกียจเรือนหลังนั้นมากแค่ไหน หากเธอยังพาลูกเขาไป ก็ไม่เท่ากับเป็นการหาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ!

ถึงแม้เธอจะไม่กลัวการมีเรื่องแต่เลี่ยงได้ก็เลี่ยงดีกว่า เธอแค่อยากปิดประตูใช้ชีวิตไปวันๆ เท่านั้นแหละ อีกอย่าง ใครจะไปรู้ว่าถ้าเด็กนี่ไปครั้งหนึ่งแล้ว วันหลังจะแอบวิ่งไปเล่นที่นั่นบ่อยๆ หรือเปล่า

พอนึกถึงความเป็นไปได้นั้น หนังหัวโม่หรานก็เริ่มชา ใจที่อ่อนลงเมื่อครู่ก็กลับมาแข็งกระด้างทันที ความจริงแล้วเธอไม่ค่อยถูกกับเด็กเท่าไหร่ เพราะเด็กๆ มักจะวุ่นวายและรับมือยาก เธอไม่มีความอดทนพอจะมาตามใจเด็กคนอื่นหรอก

“โกวตั้น ฉันพาเธอไปไม่ได้ ปล่อยมือซะ!”

เธอปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา แต่ก็ไม่ได้ใช้แรงสะบัดมือเล็กนั่นออก เธอคิดว่าในเมื่อเขาบอกว่าจะเชื่อฟัง ก็คงยอมปล่อยมือแต่โดยดีสินะ!

โกวตั้นได้ยินว่าเธอจะไม่พาไป ขอบตาก็แดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอ

“พี่สาวโม่ ผมจะเชื่อฟังจริงๆ นะ ท่านพาไปเถอะ!”

เขายิ่งเบะปาก มือที่เกาะแขนโม่หรานไม่เพียงไม่ปล่อย แต่กลับยิ่งเกาะแน่นกว่าเดิมราวกับกลัวว่าโม่หรานจะสะบัดเขาออก

เด็กเล็กๆ จะมีความคิดร้ายอะไรได้ โกวตั้นก็แค่ซนตามประสา อยากไปเห็น ‘ตำหนักยมบาล’ ที่พวกป้าๆ ในหมู่บ้านพูดถึงว่าเป็นอย่างไรก็เท่านั้น จริงๆ แล้วเจ้าตัวก็ไม่รู้หรอกว่าตำหนักยมบาลคืออะไร แค่อยากรู้อยากเห็นไปตามเรื่อง

สัมผัสได้ว่าเด็กนี่ออกแรงเกาะแน่นขึ้นกว่าเดิม มุมปากของโม่หรานก็กระตุกยิก หลี่กั๋วเฉียงเห็นโกวตั้นยังไม่ยอมปล่อยก็เริ่มโกรธ ไอ้เจ้าเด็กนี่กล้าขึ้นทุกวัน สหายโม่ปฏิเสธแล้วยังจะมาเซ้าซี้ นี่มันไม่เท่ากับไร้มารยาทหรอกหรือ!

“โกวตั้น อย่ามาดื้อนะ ปล่อยมือเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะตีแล้วนะ”

หลี่กั๋วเฉียงพูดจบก็ยกมือขึ้น ทำท่าจะตีลงบนก้นน้อยๆ ของโกวตั้น

ผลปรากฏว่ายังไม่ทันจะพูดขาดคำ มือยังไม่ทันลงไปแตะตัว โกวตั้นที่บอกว่าจะเชื่อฟังก็ปล่อยโฮออกมาทันที

“ฮือๆ อย่าตีนะ ปู่เป็นคนให้ผมนำทางพี่สาวโม่เองไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับคำแถมยังจะตีคนด้วย ปู่เป็นคนไม่ดี ไม่ชอบปู่แล้ว ฮือๆ”

เขาร้องไห้ไปก็ฟ้องไป โม่หรานเริ่มรู้สึกรำคาญใจ สมแล้วที่บอกว่าเด็กมักจะชอบก่อเรื่องชัดๆ ทั้งที่ตกลงว่าจะเชื่อฟังแท้ๆ ปล่อยมือไม่พอแถมยังร้องไห้งอแงอีก ความคิดของเด็กนี่เข้าใจยากจริงๆ

โม่หรานไม่อยากจะอยู่ตรงนี้นานเกินไป พอเด็กเริ่มร้องไห้ เสียงที่ดังลั่นก็ดึงดูดสายตาของทุกคนในลานนวดข้าวมาที่เธอหมด สัมผัสได้ถึงสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้องมา โม่หรานก็แค่อยากจะรีบไปให้พ้นๆ

“หัวหน้าหน่วย ฉันขอตัวก่อนนะคะ โกวตั้น เธอรักษาตัวด้วยล่ะ”

เธอมองว่าคำพูดของเด็กนี่น่าหมั่นไส้จริงเชียว รอยไม้เรียวคงหนีไม่พ้นแน่นอน พูดจบเธอก็รีบใช้มืออีกข้างแกะมือเล็กๆ ของโกวตั้นออก แล้วอาศัยจังหวะที่เขากำลังร้องไห้จ้าวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าเขาจะวิ่งตามมาทัน

ความเร็วนั้นมากจนโกวตั้นทำอะไรไม่ถูก หลี่กั๋วเฉียงถึงกับอ้าปากค้าง นี่สหายโม่ติดล้อลมกรดไว้ที่เท้าหรือไง เร็วเสียจนลับตาไปในพริบตา

เขาเกือบลืมถามไปเลยว่าค่าเช่าเรือนหลังนั้นเดือนละเท่าไหร่ แต่เรื่องนี้เอาไว้คุยทีหลังก็ได้ ตอนนี้เสียงร้องไห้ของโกวตั้นดังสนั่นหวั่นไหว คุยอะไรกันก็คงไม่รู้เรื่อง

โกวตั้นเห็นคนหนีไปแล้วก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม หลี่กั๋วเฉียงเริ่มรำคาญจึงฟาดมือลงไปบนก้นเด็กน้อยสองสามทีพร้อมจ้องเขม็งด้วยน้ำเสียงดุดัน

“ถ้ายังร้องอีก คืนนี้ไม่ได้กินเนื้อ!”

พอได้ยินว่าไม่ได้กินเนื้อ โกวตั้นที่โดนตีก้นพลางร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม ปู่ใจร้าย! ปู่เป็นคนให้เขาพาทางเองแท้ๆ ทำไมถึงทำตัวกลับกลอกแบบนี้

“ย่าจ๋า ข้าจะเอาปู่ย่า ไม่เอาปู่แล้ว ปู่เป็นคนใจร้าย ฮือๆ...”

ซุนซื่อที่กำลังต่อแถวรอรับเนื้อ พอได้ยินเสียงหลานชายร้องไห้ก็รีบกระวีกระวาดตะโกนบอกหลี่กั๋วเฉียง

“หลี่กั๋วเฉียง แกจะตีโกวตั้นทำไม ร้องจนแทบจะขาดใจแล้วนั่นไม่คิดจะโอ๋หน่อยเลยรึไง!”

พูดจบเธอก็รีบผละจากแถววิ่งมาหา พอมาถึงก็รีบคว้าตัวโกวตั้นเข้ามากอดปลอบประโลม หลี่กั๋วเฉียงถูกต่อว่าก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความจำนน โกวตั้นเสียคนก็เพราะย่าแกนี่แหละ ร้องไห้เป็นว่าเล่น เขาเองก็ตีไม่ได้แรงเสียหน่อย!

พอเห็นย่ามาปลอบ โกวตั้นก็ยิ่งร้องไห้เสียงดัง

“ย่าจ๋า ปู่ตีข้า เจ็บ”

ซุนซื่อพอได้ยินแบบนั้นก็ใจสลาย หันไปฟาดไหล่หลี่กั๋วเฉียงเข้าให้หลายที

“ไม่ต้องร้อง ย่าจัดการให้แกแล้ว ไปเถอะ ไปเอาเนื้อกัน รับเสร็จแล้วย่าจะเอาไปตุ๋นให้แกกินที่บ้าน”

โกวตั้นเห็นย่าออกหน้าให้แถมยังมีเนื้อกิน ก็ยอมหยุดร้องไห้ทันที ไม่ลืมที่จะเงยหน้าไปทำหน้าทะเล้นใส่หลี่กั๋วเฉียงด้วย หลี่กั๋วเฉียงเห็นดังนั้นก็สีหน้าไม่สู้ดี เขารู้ทันทีว่าเจ้าตัวแสบนี่จงใจแกล้งให้เขาโดนตี

ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่คอยมุงดู หลี่กั๋วเฉียงรู้สึกว่าเขาจำเป็นต้องแสดงอำนาจผู้นำครอบครัวเสียหน่อย แต่เพิ่งจะอ้าปาก ซุนซื่อก็ถลึงตาใส่จนเขาต้องหดหัวด้วยความกลัว ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างน้อยใจ

“โกวตั้นมันอยากไปเล่นที่เรือนใหญ่ตระกูลจวินทางทิศตะวันออก ฉันห้ามไม่ให้ไปฉันก็กลายเป็นคนผิดงั้นเรอะ!?”