ตอน 9

สองสัปดาห์ สิบสี่วันเต็ม!

สวีอี้รู้สึกราวกับว่าช่วงเวลานี้ถูกแยกออกเป็นสองโลก กลางวันในโรงเรียนเขาต้องตั้งใจเรียนเพื่อสวมบทบาทเด็กเรียนดี ทั้งยังใช้เป็นข้ออ้างในการแอบงีบหลับเพื่อเก็บแรงไว้โหมปั่นงานในช่วงกลางคืน

ส่วนหลังเลิกเรียน เขาจะเบนเข็มมุ่งหน้าไปทางทิศตรงข้ามกับบ้าน ไปยัง 'ร้านอินเทอร์เน็ตเฉียงเซิ่ง' ร้านเน็ตซ่อนตัวอยู่ในซอกซอยห่างจากโรงเรียนไปสามช่วงตึก เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง อบอวลไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่และเสียงอึกทึกครึกโครม

สวีอี้กลายเป็นลูกค้าขาประจำที่จับจองที่นั่งมุมสุดเสมอ สำหรับพ่อแม่เขามักจะใช้ข้ออ้างว่าไปทำการบ้านและติวหนังสือกับเพื่อน เขาหยิบหมวกขึ้นมาสวม จ่ายเงิน เปิดเครื่อง ทุกอย่างเป็นไปอย่างคล่องแคล่ว

ช่วงค่ำเขายังต้องกลับไปปั่นงานต่อที่คอมพิวเตอร์เครื่องเก่าที่บ้าน เพียงแต่ต้องทำอย่างระมัดระวังจนความเร็วลดลงไปมาก ทุกนาทีในช่วงหลายวันนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็วและหนักอึ้ง ราวกับถูกขังอยู่บนลู่วิ่งความเร็วสูงที่บังคับให้ต้องก้าวเท้าไปข้างหน้าไม่หยุดยั้ง

แม้ช่วงนี้แม่จะทำอาหารรสชาติอ่อนลงเรื่อยๆ แต่ความเจ็บปวดที่ท้องส่วนบนของพ่อที่แสดงออกมาผ่านการนวดคลึงเป็นระยะ ก็เปรียบเสมือนแส้ที่คอยหวดลงบนแผ่นหลังของเขา กระตุ้นให้เขาวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่มีวันจบสิ้น

เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นตามปกติ สวีอี้เลี้ยวเข้าสู่เส้นทางไป 'ร้านอินเทอร์เน็ตเฉียงเซิ่ง' เช่นเดิม จ่ายเงิน เปิดเครื่อง ทำทุกอย่างด้วยความชำนาญ แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้รีบเปิดไฟล์เอกสารเพื่อเขียนงาน หากแต่เสียบแฟลชไดรฟ์ที่ยืมมาจากหวังเฉียง ในนั้นมีโฟลเดอร์ที่เต็มไปด้วยไฟล์เอกสารนับสามร้อยไฟล์

'บันทึกการบำเพ็ญเพียรของคนธรรมดา' ทั้งหมดสามร้อยตอน ตั้งแต่ตอนที่หานลี่ก้าวเข้าสู่สำนักชิงเซวียน เผชิญความเป็นความตาย เข้าร่วมสำนักหวงเฟิงกู่

จนถึงปัจจุบันในแดนลับแลโลหิต ที่เขาเพิ่งใช้หุ่นเชิดสังหารศิษย์สำนักอสูรวิญญาณและกำลังมุ่งหน้าไปคว้า 'หญ้าหยกไขกระดูก' สิ่งที่จะตัดสินชะตาชีวิตของเขา ความอัดอั้นและความซับซ้อนของการวางแผนทั้งหมดในช่วงแรกเริ่ม ได้ปะทุขึ้นที่นี่แล้ว

สองสัปดาห์ เขาใช้ชีวิตดั่งหุ่นยนต์ในวงจรเดิมๆ รีดเค้นเวลาทั้งหมดที่ไม่ใช่การนอนหรือเข้าเรียนมาเพื่อเขียนนิยาย ค่ำคืนกดดันตัวเองอยู่หน้าคอมเก่าๆ ตอนกลางวันขังตัวเองอยู่ในมุมที่อบอวลด้วยควันบุหรี่ ทุกตอนคือการแย่งชิงเวลากับเสียงเข็มนาฬิกาที่ดังติ๊กๆ อยู่ข้างหู

ในที่สุดกระสุนก็พร้อมแล้ว! นิยายที่ตุนไว้สามร้อยตอนอยู่ในมือ สายธนูที่ขึงจนตึงเปรี๊ยะใกล้จะขาดในที่สุดก็ผ่อนคลายลงได้บ้าง แม้ความกดดันจะยังคงอยู่แต่เขาก็พอจะสูดลมหายใจได้เต็มปอดเสียที

สวีอี้ล็อกอินเข้าเว็บไซต์ฉีเตี่ยน ลงชื่อเข้าใช้บัญชีด้วยนามปากกา 'หมูสามชั้นตุ๋น' สร้างนิยายเรื่องใหม่

ชื่อเรื่อง: บันทึกการเดินทางของสามัญชน

หมวดหมู่: เซียนเทวะ · เซียนเทวะคลาสสิก

แท็ก: สายสามัญชน, เด็ดขาดไร้ปรานี, ตัวเอกฉลาด

คำโปรย: [เด็กหนุ่มจากหมู่บ้านธรรมดาที่บังเอิญก้าวเข้าสู่สำนักเล็กๆ ในยุทธภพ... หนทางสู่เซียนนั้นยากลำบาก มีเพียงความพยายามเท่านั้นที่จะนำไปสู่ความสำเร็จ]

เขาอัปโหลดภาพที่ตัดต่อขึ้นเอง เป็นรูปคนตัดฟืนตัวเล็กจ้อยกำลังเผชิญหน้ากับภูเขาสูงตระหง่าน

ขั้นตอนที่สำคัญที่สุด: อัปโหลดตอนนิยาย

เขามองไฟล์ทั้งสามร้อยในแฟลชไดรฟ์แล้วสูดหายใจลึก ก่อนจะลากเมาส์คลุมดำเลือกสามสิบตอนแรก... เรื่องราวของหานลี่ เด็กหนุ่มชาวนาที่ครอบครัวยากจนจนต้องพึ่งพาอาสามารับเข้าสำนักชิงเซวียน

ด้วยพรสวรรค์ที่ธรรมดาสามัญ ตอนแรกถูกจัดให้เป็นเพียงบ่าวรับใช้แต่โชคชะตาพลิกผันให้ได้รับขวดหยกเขียวปริศนา จนกระทั่งวรยุทธ์ก้าวหน้า

ทว่าเขากลับพบความผิดปกติในร่างกายของอาจารย์หมอโม่ที่มีเจตนาร้ายต่อเขา หมอโม่เปิดเผยว่าตนถูก 'ยาแมลงศพ' ควบคุม ต้องให้หานลี่ฝึกเคล็ดวิชาชางชุนถึงชั้นที่หกจึงจะถอนพิษได้แต่แท้จริงแล้วกลับวางแผนแอบยึดร่าง หานลี่จึงเริ่มระแวดระวังและเตรียมพร้อมรับมือ

มันจบลงตรงจุดที่น่าติดตามพอดี เรียกแขกได้เป็นอย่างดี

เขากด “อัปโหลดแบบกลุ่ม” แถบสถานะค่อยๆ วิ่ง สวีอี้เอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

[อัปโหลดสำเร็จ! เผยแพร่ตอนนิยายแล้ว!]

ระบบเด้งแจ้งเตือน หน้าหนังสือนิยายเรื่องใหม่ถูกแขวนไว้อย่างโดดเดี่ยว ยอดเก็บเข้าชั้น ยอดแนะนำ ยอดวิจารณ์ทั้งหมดเป็นศูนย์ แต่หัวข้อตอนทั้งสามสิบตอนที่เรียงรายอยู่นั้น ราวกับกองทหารที่ยืนหยัดอย่างเงียบเชียบ!

อัปโหลดทีเดียวสามสิบตอน! ในยุคที่แค่ลงวันละสามตอนก็ถือว่าขยันแล้ว นี่มันคือการมาหาเรื่องกันชัดๆ

เขาไม่รอช้า กดตั้งค่าการอัปเดตทันที

อัปเดตรายวัน: 15 ตอน!

เวลาอัปเดต: 04:00 น. ทุกวัน

กดยืนยัน

ที่เหลืออีกสองร้อยเจ็ดสิบตอนเพียงพอให้เขาถล่มยอดวิวต่อเนื่องไปได้อีกสิบแปดวัน วันละสิบห้าตอนมากพอที่จะกลบเสียงวิจารณ์ทุกรูปแบบและในสิบแปดวันนี้ เขาจะได้พักสูดหายใจไม่ต้องรีบเร่งจนเลือดตาแทบกระเด็นอีกต่อไป

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็ออกจากระบบล้างประวัติการเข้าใช้งาน ปิดเครื่อง ถอดแฟลชไดรฟ์ สะพายกระเป๋า ทุกอย่างจบลงในคราเดียว

เมื่อก้าวพ้น 'ร้านอินเทอร์เน็ตเฉียงเซิ่ง' ออกมา เขาจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ราวกับต้องการขับไล่กลิ่นแปลกปลอมในร้านให้ออกไปจากปอด

ขากลับบ้านวันนี้เขารู้สึกเบาสบายเป็นพิเศษ ไม่ใช่การวิ่งเหยาะๆ เหมือนทุกวันที่ปั่นงานเสร็จ แต่เขาสังเกตทิวทัศน์รอบตัวอย่างละเอียดเป็นครั้งแรก

เป็นครั้งแรกที่มีอารมณ์มาสังเกตเห็นเจ้าของร้านขายอาหารทานเล่นข้างทาง ที่มักจะยิ้มแย้มต้อนรับนักเรียนทุกคนเสมอ เห็นกลุ่มนักเรียนในชุดยูนิฟอร์มเดียวกันเดินคล้องคอกันคุยเรื่องเกมหรือนิยายที่เพิ่งอัปเดตตอนใหม่และยังมีคุณตาที่มักจะนั่งอยู่บนเก้าอี้คอยเฝ้ามองสุนัขตัวเล็กที่เขานำมาเลี้ยงให้วิ่งเล่นกับเด็กๆ ในสวนสาธารณะ

ภาพชีวิตประจำวันธรรมดาๆ ที่ในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นเพียงฉากหลังที่พร่ามัวแต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและชัดเจนแจ่มแจ้งอยู่ในสายตา

ความรู้สึกนี้... ไม่เลวเลยจริงๆ

ในที่สุดเขาก็เดินมาถึงหน้าตึกที่พัก กลิ่นหอมของอาหารเย็นจากบ้านของตัวเองหรือบ้านข้างๆ ลอยมาแตะจมูก สวีอี้สูดลมหายใจเข้าลึก ความหิวเริ่มประท้วงในท้อง

เขามองย้อนกลับไปบนเส้นทางที่เพิ่งเดินผ่านมา แสงอาทิตย์ยามอัสดงอาบไล้โลกทั้งใบด้วยสีทองอุ่นละมุน สวีอี้ก้าวเร็วๆ กลับเข้าบ้าน ประตูเปิดอยู่ เขาเดินเข้าไปวางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องครัว

“แม่ครับ เย็นนี้มีอะไรกินบ้าง หอมจัง?”

“กลับมาแล้วเหรอ ไปล้างมือแล้วเตรียมกินข้าวได้แล้ว วันนี้พ่อสั่งให้แม่ตุ๋นซุปไก่ให้ลูกดื่มเยอะๆ นะช่วงนี้เรียนหนักเหนื่อยแย่เลยใช่ไหม?”

โจวฮุ่ยหลานกำชับลูกชายไม่หยุด สวีอี้ไปล้างมือและช่วยยกชามมาวางที่โต๊ะ พอดีกับที่พ่อกลับมาถึงบ้าน พ่อถอดชุดทำงานแล้วเปลี่ยนเป็นชุดสะอาดๆ ก่อนจะมาล้างหน้า

ครอบครัวสามคนนั่งล้อมวงกินอาหารเย็นด้วยกัน วันนี้พ่ออาการดีขึ้นมากจากอาหารรสอ่อนในช่วงสองวันที่ผ่านมา พ่อเริ่มคุยเรื่องสนุกๆ ในโรงงานให้ฟัง

ในมุมมองของสวีอี้ ตอนนี้พ่อยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นของอาการ ยังมีเวลาอีกพักใหญ่ก่อนที่โรคร้ายจะกำเริบ! เขายังมีเวลาอีกมาก!

หลังอาหารเย็น สวีอี้ไม่ได้รีบไปปั่นนิยายเหมือนทุกครั้ง แต่เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ตั้งใจจะพักผ่อนเพียงเล็กน้อยแต่ใครจะไปคิดว่าความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดหลายวัน

พอได้ผ่อนคลายลงเขาก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปในทันที