ตอน 23

กระแสความนิยมของบันทึกการบำเพ็ญเพียรของคนธรรมดายังคงพุ่งทะยานอย่างต่อเนื่อง!

แพลตฟอร์มฉีเตี่ยนจงเหวินมีผู้ใช้งานหน้าใหม่หลั่งไหลเข้ามามหาศาล ผู้อ่านจากเว็บไซต์อื่นต่างพากันมาพิสูจน์ชื่อเสียงและถูกดูดกลืนเข้าสู่โลกแห่งการฝึกตนจนถอนตัวไม่ขึ้น

ในขณะที่สวีอี้กำลังเผชิญกับ 'ทัณฑ์หยวนอิง' ในทางโลกของตัวเอง ความห่วงใยจากโจวฮุ่ยหลานผู้เป็นแม่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน

"เสี่ยวอี้ ลูกเอ๋ย ชุดข้อสอบ 'เจาะลึกข้อสอบทองคำ' ชุดนี้แม่ได้ยินเจ้าของบ้านที่แม่ไปทำงานให้เขาเล่าให้ฟัง เลยอุตส่าห์วิ่งไปตระเวนหาตามร้านหนังสือตั้งหลายแห่งกว่าจะได้มา! คืนนี้ลองทำดูนะ!"

"แล้วก็นี่... ปลิงทะเลพวกนี้ พ่อเขาฝากคนไปเอามาให้ ตัวอ้วนใหญ่เชียวล่ะ! ช่วงนี้ลูกต้องบำรุงเยอะๆ นะ!"

"มาๆ กินวอลนัทอีกหน่อย เขาว่ากันว่ากินวอลนัทแล้วบำรุงสมอง!"

หัวข้อสนทนาบนโต๊ะอาหารมักจะมีทิศทางเดียวกันเสมอ

"ได้ยินว่าลูกชายบ้านแซ่โจวเลือกสมัครโครงการรับตรงของมหาวิทยาลัยหู่ต้าง เห็นว่าผ่านการคัดเลือกเบื้องต้นแล้วนะ!"

น้ำเสียงของโจวฮุ่ยหลานเจือไปด้วยความอิจฉาที่ปิดไม่มิด และแฝงความร้อนรน

"ลูกสาวบ้านแซ่จาง เหมือนว่าการสอบจำลองครั้งที่แล้วจะติดอันดับท็อป 3 ของห้องนะ เห็นว่าเป้าหมายคือคณะการเงินของมหาวิทยาลัยหู่ต้าง..."

เธอย้ำเรื่องชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยชั้นนำอีกครั้ง เมื่อเห็นสวีอี้ยังคงนิ่งเฉย โจวฮุ่ยหลานก็วางตะเกียบลงแล้วจ้องมองเขาเขม็ง

"เสี่ยวอี้ บอกแม่มาซิ ลูกประเมินคะแนนสอบจำลองไว้ที่เท่าไหร่? อยากสมัครเข้ามหาวิทยาลัยไหน?"

"มหาวิทยาลัยหัวชิงหรือเอี้ยนต้างเราคงไม่หวัง แต่ถ้าระดับมหาวิทยาลัยหลักประจำมณฑล อย่างมหาวิทยาลัยหนานเจียง หรือมหาวิทยาลัยซีหลิน ก็น่าจะลองสู้ดูได้ ช่วงนี้แม่เห็นลูกตั้งใจเรียน คะแนนในห้องก็ดีขึ้นเรื่อยๆ เรื่องคณะแม่คิดไว้ให้แล้ว อย่างคอมพิวเตอร์! การเงิน! พวกนี้เป็นคณะยอดฮิต หางานง่ายด้วย!"

สวีกั๋วเฉียงพูดไม่มาก แต่ทุกครั้งที่ได้ยินคำว่า 'มหาวิทยาลัย' หรือ 'คณะ' จังหวะการคีบกับข้าวของเขาก็จะช้าลง สายตาที่มองสวีอี้เต็มไปด้วยความคาดหวังที่หนักอึ้ง สุขภาพของเขาดีขึ้นมากหลังจากกินยาที่ลูกชายซื้อให้ ตอนนี้ความคาดหวังต่ออนาคตของลูกชายจึงยิ่งทวีคูณ

สวีอี้ก้มหน้าก้มตาตักข้าวเข้าปาก เขากลืนก้อนข้าวลงคอไปพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งที่เจืออยู่ในรสชาติอันโอชะของปลิงทะเล ทั้งความคาดหวังของแม่และความเงียบงันของพ่อ

เขารู้ดีว่าพ่อแม่ปรารถนาดีและกำลังวางแผนอนาคตให้เขาด้วยวิธีที่พวกเขารู้จัก มหาวิทยาลัยหัวชิงและเอี้ยนต้างอาจเป็นสิ่งที่ไกลเกินเอื้อมในสายตาพวกเขา

แต่สำหรับมหาวิทยาลัยหลักในมณฑลอย่างหนานเจียงหรือซีหลิน พวกเขาเห็นว่าเป็นเป้าหมายที่ลูกชายเพียงแค่ 'เขย่งเท้า' ก็เอื้อมถึง และเป็นเกียรติยศแก่ตระกูล คณะยอดฮิตและหางานง่าย คือบรรทัดฐานที่พวกเขาสรุปว่าอะไรคือ 'ดี' หรือ 'ไม่ดี'

แต่สิ่งที่สวีอี้คิดในใจคือเมืองระดับสองหรือสาม มหาวิทยาลัยที่อาจไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดัง แต่มีสภาพแวดล้อมเงียบสงบและมีแรงกดดันด้านการเรียนน้อยกว่า เป็นที่ที่เขาจะได้ทำงานอดิเรกอย่างการเขียนนิยายให้เป็น 'อาชีพ' ได้อย่างเต็มที่

เป็นที่ที่เขาจะได้ใช้ชีวิตเรียบง่ายในนามของ 'หมูสามชั้นตุ๋น' โดยไม่มีใครมารบกวน หลังเรียนจบเขาอาจจะเขียนนิยายต่อหรือบางทีรายได้จากเรื่องบันทึกการบำเพ็ญเพียรของคนธรรมดาอาจเพียงพอให้เขาใช้ชีวิตที่เรียบง่ายไปตลอดกาล

ทว่าเมื่อเผชิญกับความคาดหวังที่ฉายชัดในแววตาของผู้เป็นแม่ และความเงียบงันของพ่อ ประโยคที่ว่า 'ผมอยากเข้ามหาวิทยาลัยธรรมดาแล้วเลือกเรียนคณะสบายๆ' จึงติดอยู่ที่ลำคอจนพูดออกมาไม่ได้

ด้านหนึ่งคือเกราะป้องกันตัวที่เขาแลกมาด้วยชีวิต แต่อีกด้านหนึ่งคือความหวังและความรักอันร้อนแรงของพ่อแม่ที่ถาโถมลงมาบนมโนธรรมของเขา เขาเรียบเรียงคำพูดแล้วตอบว่า

"พ่อแม่ครับ มหาวิทยาลัยหนานเจียงกับซีหลินเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีจริงๆ ครับ" เขายืนยันความคิดของแม่ก่อน

"ส่วนเรื่องคะแนน ผมยังไม่แน่ใจนัก ต้องรอผลสอบจำลองครั้งสุดท้ายและคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยจริงๆ ตอนนี้สิ่งที่ผมทำได้คือตั้งใจเรียนให้เต็มที่ พยายามอัปคะแนนให้สูงขึ้นอีกหน่อย เพื่อที่จะมีทางเลือกมากขึ้นครับ"

"ส่วนเรื่องคอมพิวเตอร์หรือการเงินที่ฮิตๆ ผมก็พอจะศึกษามาบ้าง แต่ผมอยากดูสาขาอื่นที่เหมาะกับผมจริงๆ หรือสาขาที่กำลังเป็นกระแสใหม่ๆ ดูบ้าง ได้ไหมครับ?"

โจวฮุ่ยหลานทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สวีกั๋วเฉียงใช้ตะเกียบเคาะชามของเขาเบาๆ

"กินข้าวก่อน" โจวฮุ่ยหลานหันไปมองสายตาที่เด็ดขาดของสวีกั๋วเฉียงแล้วจึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ

สวีกั๋วเฉียงรู้ดีว่าลูกชายยังไม่พร้อม เขาไม่สามารถบีบคั้นจนเกินไป ตั้งแต่ครั้งที่ลูกชายเอาเงินรางวัลจากการประกวดเขียนเรียงความมาให้เขาเพื่อเป็นค่ารักษาพยาบาล เขาก็รู้แล้วว่าลูกชายโตพอที่จะมีความคิดเป็นของตัวเอง

วันรุ่งขึ้นในห้องเรียนชั้นมัธยมปลายปี 3 ห้อง 3 ทุกคนต่างถกเถียงกันเรื่องการเลือกมหาวิทยาลัย หวังเฉียงเดินเข้ามาหา

"เสี่ยวสวี นายเตรียมจะสมัครที่ไหน?" สวีอี้ปรายตามองแล้วตอบด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระว่า

"ยังไม่ได้ตัดสินใจเลย รอดูก่อนละกัน"

หวังเฉียงได้ยินดังนั้นก็ไม่ถามต่อ แล้วเดินไปรวมกลุ่มกับพวกหลี่เซิ่งที่กำลังคุยกันเรื่องมหาวิทยาลัย สวีอี้ยังคงครุ่นคิดในใจว่าจะทำอย่างไรจึงจะโน้มน้าวพ่อแม่ได้ หรือกระทั่งคิดว่า... ถ้าบอกความจริงเรื่องที่เขาเขียนนิยายไปเลยจะดีไหม?

แต่เขาก็กลัวว่าพ่อแม่จะเอาไปคุยโวโอ้อวดจนข้อมูลรั่วไหล เขากลัวเหลือเกินว่าเหตุการณ์ในชาติก่อนจะซ้ำรอย

ตอนเที่ยงระหว่างทางไปโรงอาหาร ทั้งกลุ่มเดินผ่านห้องดนตรีแล้วได้ยินเสียงร้องเพลงใสๆ แว่วออกมา หวังเฉียงคว้าตัวสวีอี้ไว้

"เดี๋ยวๆ ฟังก่อน เหมือนจะเป็นการซ้อมประกวดร้องเพลงของเด็กม.5 เสียงนี้น่าจะเป็นเฉินเหยาที่อยู่ม.5 ใช่ไหม? จะว่าไปก็เพราะเหมือนกันนะเนี่ย"

เขาอธิบายให้สวีอี้ที่เป็นเหมือนท่อนไม้ติดอยู่ที่โต๊ะเรียนฟังด้วยความหวังดี สวีอี้ถูกดึงตัวไว้ได้อย่างจนใจหรือจะพูดให้ถูกคือเขาเองก็ไม่ได้ขัดขืนนัก แม้เสียงร้องนั้นจะยังดูไร้เดียงสา แต่ความมุ่งมั่นที่มีต่อดนตรีก็ดึงดูดใจเขาได้เช่นกัน

เฉินเหยาที่อยู่ด้านในกำลังร้องท่อนเดิมซ้ำๆ ภายใต้การชี้แนะของครูสอนดนตรีจางฮุ่ย และผลลัพธ์ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ สวีอี้ฟังคำสอนของครูจางฮุ่ย

"ตรงนี้ ลมหายใจต้องลึกกว่านี้ อย่าใช้คอฝืนเค้นเสียง ให้จินตนาการว่าเสียงมันออกมาจาก..."

จากนั้นมือของครูจางฮุ่ยก็กดเบาๆ ลงบนหน้าท้องของเฉินเหยา "ลองดูอีกทีซิ?"

เฉินเหยาลองร้องท่อนนั้นอีกครั้ง และมันก็กังวานและลื่นไหลกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของเธอฉายแววดีใจ

เมื่อได้ยินครูจางฮุ่ยสอนด้วยความอดทนและเป็นมืออาชีพ แววตาของครูเปี่ยมไปด้วยความดีใจที่ค้นพบจุดเด่นของลูกศิษย์และสอนอย่างจริงใจ ค่อยๆ ทำให้เธอมั่นใจและเปล่งประกายขึ้นเรื่อยๆ...

ชั่วขณะนั้น ทัศนียภาพรอบกายก็พร่าเลือนเหมือนย้อนกลับไปยังอีกโลกหนึ่ง ในอีกกาลเวลาหนึ่งตอนนั้นเขายังเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ลาออกจากโรงเรียนเพื่อดนตรี เขายืนอยู่ในห้องซ้อมดนตรีกว้างขวาง เหงื่อออกด้วยความตื่นเต้น

เบื้องหน้าของเขาคือครูสอนขับร้องที่มีผมสีดอกเลา ยิ้มใจดีแต่เข้มงวดที่สุด คือครูหลี่

"ตรงนี้ไม่ได้ ลมหายใจสั้นไป ฝึกซ้ำอีกรอบ"

"ตรงนี้จังหวะเอื้อนต้องเป็นธรรมชาติ เหมือนสายน้ำไหล อย่าให้มีร่องรอยการฝืน"

ครูหลี่มักจะชี้แนะเขาด้วยความอดทนเสมอและเมื่อเขาพัฒนาขึ้น ครูหลี่ก็ดีใจยิ่งกว่าเขาเสียอีก

"ใช่เลย! ความรู้สึกนี้แหละ! เอาอีกรอบนะ ทำให้มันมั่นคง!"

ในตอนที่เขาเริ่มก้าวเข้าสู่วงการมายานั้นด้วยความรัก ครูหลี่คือคนคอยชี้แนะและดูแลปกป้องความรักในดนตรีของเขาไว้

"ครูครับ ถ้าวันหนึ่งผมล้มเหลว ไม่มีใครฟังผมร้องเพลงแล้ว ผมจะทำยังไงดีครับ?"

สวีอี้ถามด้วยความกระวนกระวายหลังจบการสอนครั้งหนึ่ง ครูหลี่ไม่ได้ตอบคำถามทันทีแต่บรรเลงเปียโนทำนองนุ่มนวลก่อนจะมองเข้าไปในตาของสวีอี้

"เสี่ยวอี้ จำไว้นะ ความหมายของดนตรีไม่ใช่ว่าเธอจะต้องยืนบนเวทีที่ยิ่งใหญ่แค่ไหน หรือมีคนปรบมือให้มากเพียงใด แต่คือการที่มันสามารถส่องสว่างในใจของเธอได้หรือไม่ เหมือนกับที่เธอรักมันในตอนนี้ มันจะช่วยปลอบประโลมในยามที่เธอโดดเดี่ยว และมอบพลังในยามที่เธอพ่ายแพ้"

"ไม่ว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว ก็อย่าให้ความวุ่นวายจากโลกภายนอกมากลบเสียงดนตรีในใจของเธอ ตราบใดที่เธอยังได้รับความสุขและพลังจากมัน เธอก็ไม่ถือว่าล้มเหลว!"

เสียงนั้นทะลุกาลเวลาเข้ามาและกระแทกเข้าที่หัวใจของสวีอี้ในปัจจุบันอย่างรุนแรง

"...อย่าให้ความวุ่นวายจากโลกภายนอกมากลบเสียงที่แท้จริงในใจเธอ..."

"เฮ้ย เสี่ยวสวี เสี่ยวสวี เหม่ออะไรเนี่ย" หวังเฉียงตบไหล่สวีอี้จนเขาหลุดจากภวังค์

"ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ เดี๋ยวกับข้าวหมด" สวีอี้ได้สติแล้วเดินออกไปทันทีโดยไม่สนใจหวังเฉียง

"เฮ้ยเดี๋ยวสิ เมื่อกี้นายคิดอะไรอยู่ ทำไมดูจริงจังจัง? รอด้วยสิ เดินเร็วอะไรขนาดนั้น เอ๊ะ หรือว่านายประทับใจเสียงร้องของเฉินเหยาเข้าจริงๆ? ไม่น่าจะมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นหรอกนะ!"

หวังเฉียงบ่นพึมพำไปตลอดทางขณะเดินตามสวีอี้ไป