ตอน 11

ระหว่างที่หลินจินเซี่ยและอันอิ๋งอิ๋งกำลังวุ่นวายอยู่กับสารพัดเรื่อง เสิ่นอวิ๋นเช่อเองก็ไม่ได้อยู่เฉย นอกจากตารางฝึกฝนที่หนักหน่วงราวกับนรกในทุกๆ วันแล้ว เขายังเริ่มออกไปล่า "ซอมบี้น้ำแข็ง" อย่างมีจุดหมาย

แม้ซอมบี้น้ำแข็งกลายพันธุ์แบบที่เจอในห้างสรรพสินค้าจะหาได้ยากยิ่ง แต่ซอมบี้น้ำแข็งทั่วไปที่นานๆ ครั้งจะดรอปผลึกน้ำแข็งออกมา ก็มีส่วนช่วยบำรุงพลังพิเศษสายน้ำแข็งของเขาได้บ้างไม่มากก็น้อย

กลิ่นอายของเขาเริ่มสงบนิ่งและลุ่มลึกขึ้น แต่ในยามลงมือกลับเฉียบขาดและโหดเหี้ยมกว่าเดิม เขาสามารถปิดฉากศัตรูได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ความเร็วและประสิทธิภาพนั้นสูงจนน่าตกใจ

บางครั้งเขายังนำเสบียงที่หลินจินเซี่ยมอบให้สำหรับแลกเปลี่ยนสิ่งของ ไปยังจุดแลกเปลี่ยนบริเวณรอบนอกของ 'ฐานที่มั่นรุ่งอรุณ' เพื่อแลกกับผลึกต้นกำเนิดมาสักหนึ่งหรือสองก้อน นานวันเข้า เสิ่นอวิ๋นเช่อก็เริ่มคุ้นหน้าคุ้นตากับ 'เหล่าเต้า' และคนอื่นๆ ในนั้น

เวลาผ่านไปอีกระยะหนึ่ง หลินจินเซี่ยเห็นผลไม้พิเศษจำนวนหนึ่งที่สะสมไว้ในคลัง รวมถึงผักสดและอาหารทำเองที่เหลือเฟือ จึงเสนอขึ้นว่า

"เราไปเยือนฐานที่มั่นรุ่งอรุณอย่างเป็นทางการกันดีไหม? ให้เสิ่นอวิ๋นเช่อไปแลกของที่จุดรอบนอกอยู่คนเดียวแบบนี้คงไม่ดีนัก หากเข้าไปติดต่อโดยตรงก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร"

อันอิ๋งอิ๋งยกมือสนับสนุนอย่างเต็มที่

"ดีเลย! ฉันอยากเห็นมานานแล้วว่าฐานที่มั่นของผู้รอดชีวิตในตำนานนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร"

วันต่อมาทั้งสามแต่งกายมิดชิดมิดชิดแล้วออกจากเซฟเฮาส์ ด้านนอกยังคงหนาวเหน็บเช่นเคย หิมะบนพื้นทับถมจนหนาแน่นและแข็งตัวจนแทบไม่ต่างจากน้ำแข็ง หลินจินเซี่ยหดคอหนีความหนาวพร้อมแอบขยับไปหลบหลังเสิ่นอวิ๋นเช่อ ซึ่งอีกฝ่ายดูเหมือนจะสังเกตเห็น มุมปากของเขาจึงยกขึ้นเล็กน้อย

โครงสร้างของฐานที่มั่นรุ่งอรุณค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นในสายตา ตั้งแต่ระยะไกลก็เริ่มเห็นเงาร่างคนเคลื่อนไหวตรงทางเข้า พวกเขาใช้ซากรถยนต์และวัสดุก่อสร้างก่อตัวเป็นแนวป้องกันอย่างง่ายแต่กลับดูเป็นระเบียบเรียบง่ายอย่างมีแบบแผน

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ยิ่งสัมผัสได้ถึงความมีชีวิตชีวาที่แตกต่างจากความเงียบงันของโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง

"หยุด! พวกแกเป็นใคร?"

ยามที่สวมเสื้อนวมหนาเตอะและหมวกไหมพรมเดินเข้ามาสอบถาม ในมือถือเหล็กเส้นที่ลับจนแหลมคมไว้แน่น เสิ่นอวิ๋นเช่อก้าวไปข้างหน้า

"มาแลกเสบียงจะมาพบเหล่าเต้า"

ยามคนนั้นดูเหมือนจะจำหน้าเสิ่นอวิ๋นเช่อได้ ท่าทีจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อยแต่ก็ยังคงทำตามกฎระเบียบ

"คนหน้าใหม่ต้องลงทะเบียน" หลินจินเซี่ยก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

"ได้เลยค่ะ ไม่มีปัญหา"

หลังจากลงทะเบียนเสร็จเรียบร้อย พวกเขาก็เข้าสู่ฐานที่มั่นอย่างเป็นทางการ อัฒจันทร์และทางเดินของสนามกีฬาถูกดัดแปลงให้เป็นที่พักอาศัย แม้จะดูคับแคบแต่ก็สามารถบังลมและหิมะได้เป็นอย่างดี

หิมะถูกกวาดจนสะอาดสะอ้าน ในแต่ละมุมยังมีเตาโลหะแบบพิเศษวางไว้ ซึ่งให้ความอบอุ่นจางๆ เมื่อเดินเข้าไปใกล้ คาดว่าน่าจะเป็นฝีมือของผู้มีพลังพิเศษสายไฟ

ที่ลานกว้างใจกลางพื้นที่มีการตั้งเต็นท์ขนาดใหญ่หลายหลัง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นสถานที่สำหรับทำกิจกรรมและแลกเปลี่ยนสินค้าสาธารณะ

"ที่นี่ดูไม่เลวเลยนะเนี่ย" อันอิ๋งอิ๋งหันซ้ายหันขวาด้วยความสนใจ

ไม่นานนัก พวกเขาก็พบเหล่าเต้าที่กำลังแทะขนมปังอัดแท่งอยู่ในเต็นท์ที่ใหญ่ที่สุด เมื่อเห็นหลินจินเซี่ยและเสิ่นอวิ๋นเช่อ เหล่าเต้าก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง

"โอ้ พี่น้องเสิ่น แม่หนูหลิน แล้วก็... น้องสาวคนนี้ มากันแล้วเหรอ? ยินดีต้อนรับๆ"

ก่อนหน้านี้เสิ่นอวิ๋นเช่อมาแลกของก็มักจะรออยู่แค่ที่ประตูแต่การที่วันนี้เขาเดินเข้ามาหาถึงข้างใน ต้องมีธุระสำคัญแน่

"พี่เต้า พวกเรามาเพื่อเยือนอย่างเป็นทางการค่ะ เผื่อว่าจะมีความเป็นไปได้ในการทำธุรกิจร่วมกันระยะยาว"

หลินจินเซี่ยเข้าประเด็นทันทีเหล่าเต้าพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

"คุยง่ายอยู่แล้ว ฐานของเราขาดแคลนหุ้นส่วนที่มีฝีมืออย่างพวกคุณพอดี ไปเถอะ เดี๋ยวผมพาไปพบหัวหน้าของเรา"

หัวหน้าของฐานรุ่งอรุณเป็นชายวัยสามสิบเศษ ใบหน้าคมเข้ม ดวงตามั่นคงชื่อว่า "จางซิน" เมื่อเขาได้ฟังเหล่าเต้าเล่าถึงสถานการณ์ของทั้งสาม โดยเฉพาะเรื่องที่สามารถจัดหาผักสดให้ได้อย่างสม่ำเสมอ ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนเป็นให้เกียรติอย่างยิ่ง

"คุณหลิน คุณเสิ่น คุณอัน การมาของพวกคุณมีความหมายต่อฐานของเรามาก" จางซินก้มศีรษะให้หลินจินเซี่ยเล็กน้อย

"บอกตามตรงว่าเพราะขาดวิตามินมานาน คนในฐานจำนวนมากจึงเริ่มมีปัญหาสุขภาพ ผักที่พวกคุณนำมาถือเป็นเสบียงช่วยชีวิตเลยทีเดียว"

หลินจินเซี่ยโบกมือ "เกรงใจเกินไปแล้วค่ะ พวกเราก็แค่ทำเท่าที่ทำได้ เพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกันเท่านั้น"

ทั้งสองฝ่ายบรรลุข้อตกลงเบื้องต้นได้อย่างรวดเร็ว หลินจินเซี่ยนำผักและผลไม้ไปแลกกับผลึกต้นกำเนิดและผลึกน้ำแข็งจากทางฐาน รวมถึงสินค้าอุตสาหกรรมที่พวกเขาต้องการ เช่น แบตเตอรี่ ชิ้นส่วนโลหะและแม้แต่เครื่องปั่นไฟขนาดเล็กที่พอจะใช้งานได้พร้อมน้ำมันเชื้อเพลิงอีกจำนวนหนึ่ง

เครื่องปั่นไฟถือเป็นของล้ำค่า ทางฐานรุ่งอรุณถือว่ายอมลงทุนหนักมากทีเดียว ส่วนน้ำมันเชื้อเพลิงนั้นจางซินให้มาเพียงเล็กน้อย หากต้องการเพิ่มในอนาคตก็ต้องนำมาแลกเปลี่ยนหรือออกไปเสาะหาเอง แต่นี่ก็นับว่าเพียงพอแล้วสำหรับการเริ่มต้น

กลับถึงเซฟเฮาส์ ทั้งสามก็เริ่มลงมือทันที เสิ่นอวิ๋นเช่อนำเครื่องปั่นไฟไปติดตั้งที่มุมระเบียงที่มีอากาศถ่ายเทสะดวก เชื่อมต่อสายไฟและเติมน้ำมันอย่างระมัดระวัง ส่วนหลินจินเซี่ยและอันอิ๋งอิ๋งก็ช่วยกันนำโคมไฟ แก้วน้ำไฟฟ้าและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ยังใช้การได้ออกมาจัดวาง

เมื่อเครื่องปั่นไฟเริ่มส่งเสียง "ปึ้ง ปึ้ง ปึ้ง" หลอดไฟในห้องนั่งเล่นก็สว่างวาบขึ้น แสงสีเหลืองนวลที่ไม่ได้เห็นมานานส่องประกายขึ้นในห้อง อันอิ๋งอิ๋งอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเชียร์ออกมา

พวกเขาวางแผนการใช้ไฟฟ้ากันอย่างถี่ถ้วน น้ำมันมีจำกัดจึงต้องใช้อย่างประหยัด สิ่งแรกคือแสงสว่าง โดยจะเปิดใช้ในยามค่ำคืนเพียงไม่กี่ชั่วโมงเพื่อสำรองอุปกรณ์ให้แสงสว่างแบบพกพาเอาไว้

ต่อมาคือการใช้แก้วน้ำไฟฟ้าและหม้อหุงข้าวขนาดเล็กเพื่อต้มน้ำและอุ่นอาหาร ซึ่งสะดวกกว่าการก่อไฟและประหยัดกว่าเตาแก๊ส

"วันนี้ต้องฉลองกันหน่อย" หลินจินเซี่ยกล่าวอย่างฮึกเหิม "พวกเราจะจัดมื้อใหญ่กัน"

เธอหยิบหมูสามชั้นก้อนเล็กออกมาจากมิติ พร้อมกับมันฝรั่ง แครอท และเห็ดหอมแห้งอีกสองสามดอก

"วันนี้ทำข้าวอบหมูสามชั้นตุ๋นค่ะ" หลินจินเซี่ยประกาศ

อันอิ๋งอิ๋ง : *ซู้ด* น้ำลายแทบไหล

เพื่อจะได้กินข้าวไวๆ เธอรีบอาสาไปซาวข้าวทันที ส่วนเสิ่นอวิ๋นเช่อลุกขึ้นเงียบๆ ไปตรวจดูช่องระบายอากาศที่ระเบียงเพื่อให้มั่นใจว่าไอเสียจากเครื่องปั่นไฟจะระบายออกได้สะดวก

เสียงหม้อหุงข้าวทำงานดังขึ้นในห้อง กลิ่นหอมเข้มข้นของหมูสามชั้นตุ๋นเริ่มฟุ้งกระจาย มันเป็นกลิ่นหอมของไขมันที่ถูกย่างจนเกรียม ผสานกับกลิ่นซีอิ๊วและรสหวานจางๆ

อันอิ๋งอิ๋งนั่งไม่ติดที่ คอยชะโงกหน้าไปดูหม้อหุงข้าวเป็นระยะ เสียงเตือนเมื่อหม้อหุงข้าวทำงานเสร็จดังขึ้นอย่างชัดเจนในห้องที่เงียบสงัด อันอิ๋งอิ๋งดีดตัวขึ้นจากโซฟาราวกับสปริง พุ่งไปข้างหม้อข้าวทันที ตาละห้อยมองดูหลินจินเซี่ยเปิดฝา

"ว้าว..."

ไอน้ำหนาทึบพร้อมกลิ่นเนื้อหอมหวนฟุ้งกระจายออกมา ข้าวสวยเม็ดนุ่มดูดซับน้ำซอสจนฉ่ำวาว เม็ดข้าวแต่ละเม็ดเปล่งประกายเย้ายวนใจ หมูสามชั้นที่มีสัดส่วนเนื้อและมันพอเหมาะถูกตุ๋นจนนุ่มละลายในปาก มันฝรั่งและแครอทถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำแทรกตัวอยู่ในข้าว

ซับเอาน้ำซอสเข้าไปจนฉ่ำ เห็ดหอมที่ใส่ลงไปช่วยเพิ่มรสสัมผัสได้เป็นอย่างดี

หลินจินเซี่ยใช้ทัพพีคลุกข้าวกับเครื่องให้เข้ากัน จนข้าวทุกเม็ดอาบด้วยซอสเข้มข้น ก่อนจะตักใส่ชามให้ทุกคนจนพูน ทั้งสามนั่งล้อมวงกันที่โต๊ะแล้วเริ่มลงมือทานอย่างเอร็ดอร่อย

เสิ่นอวิ๋นเช่อยังกินอย่างเงียบเชียบ ปอยผมสีดำตกลงมาปรกหน้าผาก แสงไฟสีเหลืองนวลช่วยลดความเย็นชาบนใบหน้าของเขาลงได้บ้างดูเหมือนเขาจะรู้สึกได้ถึงสายตาของหลินจินเซี่ย จึงเงยหน้าขึ้นมอง

"เป็นไงคะ" หลินจินเซี่ยตาหยี

"ฝีมือฉัน... ร้ายกาจใช่ไหมล่ะ?"

เสิ่นอวิ๋นเช่อพยักหน้าอย่างจริงจัง

หลินจินเซี่ย : ...พรืด

เสิ่นอวิ๋นเช่อในโหมดนี้ดูซื่อบื้อจังเลยนะเนี่ย