ตอน 1

วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 20X5 ปีที่ห้าแห่งวันสิ้นโลก

เจ็บ... เจ็บเหลือเกิน

หลีลั่วไม่เคยสัมผัสกับความเจ็บปวดที่แสนสาหัสเช่นนี้มาก่อน ในวินาทีนี้ ร่างกายของเธอกำลังถูกฝูงซอมบี้ที่ใบหน้าบิดเบี้ยวฉีกทึ้งและกัดกินจนไม่เหลือชิ้นดี

“ที่แท้แม่ก็รู้สึกแบบนี้เองสินะ...”

ความรู้สึกขมขื่นแล่นริ้วขึ้นมาในใจของหลีลั่ว ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้ประสาทสัมผัสของเธอเริ่มด้านชา

“ขอโทษนะแม่ ขอโทษนะลุงถัง... ไม่สิ พ่อ... สุดท้ายหนูก็ทำให้พวกท่านผิดหวัง ที่ไม่สามารถมีชีวิตรอดต่อไปได้ ขอโทษจริงๆ...”

เธอค่อยๆ หลับตาลง หยาดน้ำตาใสไหลรินจากหางตา บนใบหน้าที่ถูกกัดกินจนเละเทะปรากฏร่องรอยของความโศกเศร้าอย่างถึงที่สุด

ดูน่าเวทนายิ่งนัก หากชาติหน้ามีจริง เธอจะไม่ยอมใช้ชีวิตอย่างเห็นแก่ตัวและขี้ขลาดเช่นนี้อีกแล้ว นั่นคือความคิดสุดท้ายก่อนที่สติสัมปชัญญะของเธอจะดับวูบไปอย่างสมบูรณ์...

ไม่ไกลออกไปนัก บนกำแพงเมืองของฐานทัพจินหลิงในเมือง N ปรากฏร่างของคนกลุ่มหนึ่ง ยืนอยู่แถวหน้าสุดคือมู่เยี่ยน (穆嫣 - Mù Yān) ซึ่งกำลังชะโงกหน้ามองลงมาจากกำแพง

เธอเบิกตากว้างจ้องมองไปยังทิศทางที่หลีลั่วกระโดดลงไป ก่อนจะตะโกนด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ

“น่าเสียดายจริงๆ! อีกแค่นิดเดียวก็จะจับตัวได้แล้วเชียว เดิมทีน่าจะเอาไปแลกผลึกเลือดได้ตั้ง 8 ก้อนแท้ๆ”

จากนั้นเธอก็แค่นเสียงพูดอย่างดูแคลนเพื่อระบายความหงุดหงิด

“เป็นตัวถ่วงมาตั้งนาน ต่อให้ต้องตายก็ยังไม่ยอมทำประโยชน์อะไรเลย ช่างเป็นขยะที่เห็นแก่ตัวจริงๆ!”

ถูกต้อง มู่เยี่ยนพูดไม่ผิด หลีลั่วเคยเป็นตัวถ่วง เป็นขยะและเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างแท้จริงในสายตาของคนอื่น

เมื่อวันสิ้นโลกจู่ๆ ก็มาเยือน โลกทั้งใบก็กลายเป็นความโกลาหล ซอมบี้ พืชกลายพันธุ์ และสัตว์ร้ายกระจัดกระจายไปทั่ว รวมถึงภัยพิบัติต่างๆ ที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน หากไม่ใช่เพราะหลีชิงผู้เป็นแม่ที่มีพลังพิเศษสายน้ำ และถังหมิงเฉิงพ่อเลี้ยงที่มีพลังสายฟ้าคอยปกป้อง หลีลั่วก็คงไม่มีทางมีชีวิตรอดมาได้ถึงทุกวันนี้

ความเป็นจริงพิสูจน์แล้วว่า เมื่อไม่มีหลีชิงและทังหมิงเฉิง ไม่ถึงครึ่งปีหลีลั่วก็ต้องจบชีวิตลง แถมยังตายด้วยน้ำมือของเพื่อนร่วมทีมที่ใช้ชีวิตร่วมกันมาถึง 3 ปี

นับตั้งแต่เห็นหลีลั่วครั้งแรก มู่เยี่ยนก็เริ่มอิจฉาใบหน้าที่งดงามราวกับภาพวาดและครอบครัวที่รักและห่วงใยเธออย่างสุดหัวใจ ทั้งที่ตัวมู่เยี่ยนเองต่างหากที่เป็นคนสร้างประโยชน์ให้กับทีมมาตลอด ในขณะที่หลีลั่วทำได้เพียงเรื่องพื้นฐาน พลังพิเศษของเธอก็ไร้ประโยชน์ แถมยังเหมือนหลุมดำที่ผลาญทรัพยากรพวกผลึกพลังงานไปมากมายแต่กลับไม่ได้ผลลัพธ์อะไรเลย แต่ทังหมิงเฉิงและหลีชิงกลับยังทะนุถนอมเธอราวกับไข่ในหิน มอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เธอเสมอ

ความคับแค้นใจของมู่เยี่ยนค่อยๆ บิดเบี้ยว จนกระทั่งการตายของทั้งสองผู้ใหญ่คนสำคัญ เธอหวังลึกๆ มาตลอดว่าตัวเธอเองต่างหากที่เป็นลูกสาวของพวกเขา และหลีลั่วขยะตัวนี้ก็เป็นเพียงดาวหายนะที่ไม่ควรค่าแก่การถูกรัก เพราะความโง่เขลาของหลีลั่ว ในปีที่สี่ของวันสิ้นโลก หลีชิงต้องเสียชีวิตเพื่อปกป้องเธอ และไม่ถึงหนึ่งปีให้หลัง ทังหมิงเฉิงก็เดินตามรอยแม่ของเธอไป ดังนั้นในใจของมู่เยี่ยน หลีลั่วจึงไม่คู่ควรกับความรักของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย ครึ่งปีหลังจากหลีชิงและทังหมิงเฉิงตายจากไป มู่เยี่ยนก็วางแผนลับหลังเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนหวังจะขายหลีลั่วให้กับองค์กรค้ามนุษย์ใต้ดินนอกฐานทัพ แต่น่าเสียดายที่จับตัวไม่ได้ จนหลีลั่วหนีไปถึงกำแพงเมืองและกระโดดลงไปเอง...

ว่าแต่... เพื่อนร่วมทีมอีกสองคนอย่าง อู่จวิ้นเจ๋อ และ ฉีฮุย ถูกมู่เยี่ยนหลอกจริงๆ หรือ? ไม่แน่เสมอไป...

อู่จวิ้นเจ๋อและฉีฮุยต่างก็เคยได้รับความคุ้มครองจากครอบครัวของหลีลั่วมาก่อน ดังนั้นหลังจากที่ผู้ใหญ่ทั้งสองเสียชีวิต พวกเขาก็ยังคงยอมให้หลีลั่วอาศัยอยู่ด้วยต่อมาอีกครึ่งปี แม้จะเป็นเพียงการจัดหาที่พักให้ แต่ที่น่าขันคือที่พักนี้เป็นสมบัติที่หลีชิงและทังหมิงเฉิงยอมจ่ายทรัพยากรมหาศาลเพื่อซื้อมา ส่วนเสบียงในการดำรงชีวิต หลีลั่วต้องออกไปหาเอง จริงๆ แล้วหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป สักวันหนึ่งหลีลั่วอาจจะแข็งแกร่งขึ้นได้ แต่น่าเสียดายที่ทีมของพวกเขาหลังจากขาดหลีชิงและทังหมิงเฉิงไป ขีดความสามารถก็ลดลงอย่างมาก แม้หลีลั่วจะพยายามทำงานที่คนธรรมดาทำได้ในฐานทัพ หรืองานสนับสนุนในทีม แต่ทำไปมากแค่ไหนก็เทียบไม่ได้กับพลังการต่อสู้ที่แท้จริง

นานวันเข้า ความไม่พอใจในใจของอู่จวิ้นเจ๋อและฉีฮุยก็เริ่มก่อตัวขึ้น พวกเขาลืมไปจนหมดสิ้นว่าแต่เดิมหลีลั่วเป็นคนขอร้องให้หลีชิงและทังหมิงเฉิงยอมรับพวกเขาเข้ามาในกลุ่ม ทั้งสองคนรู้อยู่แล้วถึงแผนการของมู่เยี่ยน แต่พวกเขาก็เลือกที่จะไม่ขัดขวางและแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นปล่อยให้เรื่องราวดำเนินไป

สิ่งเหล่านี้หลีลั่วรับรู้ทั้งหมดก่อนสิ้นใจ เธอเกลียดความใจดำของพวกเขา แต่เธอยิ่งเกลียดตัวเองมากกว่า... เกลียดความโง่เขลา ความอ่อนแอ และความไร้สามารถของตนเอง! เธอจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความเสียใจอย่างแสนสาหัส...

“ติ๊ง~~~~~ ติ๊ง~~~~~”

เสียงนาฬิกาปลุกจากสมาร์ทโฟนดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง หลีลั่วสะดุ้งตื่นและดีดตัวขึ้นมาทันที ร่างกายชุ่มไปด้วยเหงื่อ แววตาเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง เธอหันมองรอบๆ ภาพที่เห็นตรงหน้าคือฉากที่ทั้งคุ้นเคยและห่างหายไปนาน ห้องที่สะอาดสะอ้าน แสงแดดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา นี่มันอพาร์ตเมนต์ก่อนวันสิ้นโลกไม่ใช่หรือ? ในขณะที่สมองกำลังประมวลผล เสียงนาฬิกายังคงแผดร้องไม่หยุด หลีลั่วคว้าโทรศัพท์ที่หัวเตียงและปิดมันด้วยความเคยชำนาญ ก้มลงมองเวลาบนหน้าจอ — 1 เมษายน ค.ศ. 20X0

เธอหยิกต้นขาตัวเองแรงๆ จนเจ็บจนน้ำตาเล็ด

“ไม่ใช่ความฝัน?” เธอเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะรำพึงกับตัวเอง

“วันเอพริลฟูลส์เหรอ? ฉันย้อนเวลากลับมางั้นเหรอ? ย้อนกลับมาในวันเอพริลฟูลส์?”

ในฐานะที่เป็นสาวติดบ้านและนักอ่านนิยายตัวยงก่อนวันสิ้นโลก หลีลั่วมั่นใจได้ถึง 90% ว่านี่คือการย้อนเวลา ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน หลีลั่วที่ค่อยๆ ยอมรับความจริงได้ก็ปล่อยโฮออกมา เธอซุกหน้าลงใต้ผ้าห่ม ร้องไห้สะอึกสะอื้น

“แม่... พ่อ... ดีเหลือเกิน ดีจริงๆ ที่พวกท่านยังอยู่ ดีเหลือเกิน... ฮึก... ฮือ...”

พ่อที่หลีลั่วเรียกนั้นหมายถึงถังหมิงเฉิง เขาไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของเธอ พ่อแท้ๆ ของเธอชื่อจี้หงเม่า ซึ่งทิ้งแม่ลูกพวกเธอไปตั้งแต่นางยังไม่เกิด เพื่อไปเสวยสุขกับเมียน้อย

หลีชิงเลี้ยงดูหลีลั่วมาด้วยตัวคนเดียว ความยากลำบากนั้นไม่อาจบรรยายได้... หลีชิงเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมาก ความเปลี่ยนแปลงที่กะทันหันไม่ได้ทำให้เธอล้มลง หลังจากคลอดลูกเธอก็ใช้ชีวิตเลี้ยงลูกไปพร้อมกับหาเลี้ยงชีพ เธอไม่เคยกลับบ้านเดิมเพราะกลัวจะถูกนินทาว่าทิ้งลูกกลับมา หลีชิงเป็นผู้หญิงที่มีศักดิ์ศรี เธอไม่ต้องการให้ครอบครัวถูกครหาเพราะเธอ เธอจึงแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว หลีชิงเป็นผู้หญิงที่มีจิตใจดี เธอไม่เคยพูดถึงความผิดของจี้หงเม่าให้ลูกฟัง เพราะไม่อยากให้ลูกรู้สึกว่าเป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้ง เธอเพียงบอกหลีลั่วว่าพ่อไปทำงานที่ห่างไกลและไม่สามารถอยู่กับพวกเธอได้

หลีลั่วน้อยยอมรับความจริงนั้นโดยดุษณี เธอเป็นเด็กที่เชื่อฟังมาตลอดเพราะตระหนักได้ตั้งแต่เล็กว่าครอบครัวของเธอไม่เหมือนคนอื่น เธอมีเพียงแม่ พ่อมีอยู่แค่ในคำบอกเล่าของแม่และในจินตนาการของเธอเท่านั้น บางทีอาจเพราะเหตุนี้เอง ในใจของหลีลั่วจึงมีภาพของพ่อที่เธอวาดฝันเอาไว้เสมอ

ถังหมิงเฉิงก้าวเข้ามาในชีวิตของพวกเธอตอนหลีลั่วอายุได้ 5 ขวบ เขาถูกความเข้มแข็ง ความดี และศักดิ์ศรีของหลีชิงดึงดูดใจอย่างยิ่ง เขาเฝ้ามองและใส่ใจทุกอย่างที่เธอเผชิญ เขาอยากจะดูแลเธอก็จริง แต่รู้ว่าหากพูดตรงๆ หลีชิงต้องปฏิเสธ เขาจึงเลือกที่จะอยู่เคียงข้าง รอจนกระทั่งหลีชิงปลดล็อกความแค้นในใจ

เขารอคอยจนกระทั่งหลีลั่วเรียนจบมหาวิทยาลัย เมื่อลูกสาวเติบโตเป็นผู้ใหญ่ หลีชิงจึงเริ่มหันมามองความรู้สึกของตนเอง และในวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 20X0 ถังหมิงเฉิงก็ได้แต่งงานกับหลีชิงสมปรารถนา หลีลั่วเองก็ดีใจแทนแม่ แต่ด้วยความฝังใจมานาน ตำแหน่งพ่อในใจของเธอจึงถูกจองไว้ให้จี้หงเม่าเสมอมา เธอจึงเรียกถังหมิงเฉิงว่าลุงทังตลอด แต่ถังหมิงเฉิงไม่เคยใส่ใจ เขาปฏิบัติต่อหลีลั่วเหมือนลูกในไส้มาตั้งแต่วันที่เขาเริ่มเข้ามาดูแลครอบครัวนี้ตอนเธอ 5 ขวบ

ทว่าพ่อแท้ๆ คนนั้นกลับต้องการเอาชีวิตหลีลั่วไปแลกกับชีวิตของลูกสาวคนใหม่ที่เกิดกับเมียน้อยอย่างจี้หว่านโหรวในปีที่ 3 ของวันสิ้นโลก จี้หงเม่าที่หายไปนานถึง 25 ปีก็ปรากฏตัวขึ้นเพื่อหลอกหลีลั่วไปที่เมือง D โดยอ้างว่าจะไปหาลูกสาวคนเล็ก ทั้งที่ความจริงต้องการหัวใจของหลีลั่วไปช่วยชีวิตจี้หว่านโหรว หลีลั่วที่โง่เขลาหลงเชื่อเพราะความโหยหาความรักจากพ่อ

เมื่อหลีชิงทราบเรื่องก็รีบตามไปทันที แต่ด้วยความรีบร้อนทำให้เธอเดินทางไปคนเดียว และจี้หงเม่าได้วางแผนซุ่มโจมตีโดยล่อฝูงซอมบี้มาไว้ หลีชิงจึงถูกล้อมและตายอย่างอนาถ ก่อนตายเธอได้วิทยุขอให้ถังหมิงเฉิงช่วยหลีลั่ว หัวใจของถังหมิงเฉิงดับสลายไปพร้อมกับการจากไปของหลีชิง นับจากนั้นชีวิตที่เหลืออยู่ของเขามีเพียงการปกป้องหลีลั่วและแก้แค้นให้คนรัก

ถังหมิงเฉิงช่วยหลีลั่วออกมาได้ก่อนที่การผ่าตัดจะเริ่มขึ้น หลีลั่วได้เห็นโฉมหน้าอันชั่วร้ายของครอบครัวพ่อแท้ๆ ของเธอ หลังจากกลับมา ถังหมิงเฉิงก็มุ่งมั่นฝึกฝนตนเองเพื่อเตรียมไปล้างแค้น ทว่าเขากลับไปเพียงลำพังและกลับมาด้วยลมหายใจรวบสุดท้ายเพียงเพื่อได้เห็นหน้าหลีลั่วอีกครั้ง แต่น่าเสียดายที่เขายังไม่ทันได้ยินคำว่า “พ่อ” จากปากของเธอเลยจนวาระสุดท้าย

เหตุการณ์ในชาติที่แล้วไหลผ่านเข้ามาในหัวของหลีลั่วราวกับภาพยนตร์ ความเสียใจเอ่อล้นตามมาด้วยความเกลียดชังที่ไม่มีที่สิ้นสุด

“จี้หงเม่า บัญชีหนี้ครั้งนี้ฉันจะคิดบัญชีกับแกอย่างสาสมแน่”

แววตาของหลีลั่วฉายแววโหดเหี้ยม เธอสาบานกับตัวเองในใจ ส่วนพวกคนอื่นๆ ที่เหลือ เธอจะจดจำชื่อของพวกมันไว้ทุกคน ในเมื่อได้รับโอกาสให้เริ่มใหม่อีกครั้ง เธอจะต้องเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของครอบครัวเธอให้จงได้!