ตอน 4
บทที่ 4: หลงหูหมายเลขหนึ่ง (Longhu No.1)
วิลล่าริมทะเลสาบ ทัศนียภาพอันตระการตา
ที่พักอาศัยระดับซูเปอร์ลักชัวรีสำหรับชนชั้นนำ
โครงการ “หลงหูหมายเลขหนึ่ง” ประกอบด้วยอาคารชุดขนาดใหญ่สองหลังและอาคารสูงขนาดกลางอีกสี่หลัง โดยอาคารขนาดกลางมีพื้นที่ใช้สอยประมาณสองร้อยตารางเมตร ส่วนอาคารชุดขนาดใหญ่มีตั้งแต่สามร้อยถึงห้าเร่งตารางเมตร
โครงการตั้งอยู่บนทำเลทองใจกลางเขตใหม่ของเมืองไห่เฉิง โอบล้อมด้วยวิวทะเลสาบอันงดงาม รายล้อมด้วยย่านธุรกิจสำคัญสองแห่ง อีกทั้งยังใกล้โรงเรียนและโรงพยาบาลในระยะขับรถเพียงห้านาที
ที่นี่ใช้บริการบริษัทบริหารจัดการทรัพย์สินชั้นนำของประเทศ มีความหนาแน่นต่ำ เน้นพื้นที่สีเขียวขจี ระบบปรับอากาศภายในอาคารควบคุมอุณหภูมิและความชื้นตลอดเวลา บรรยากาศเงียบสงบราวกับป่าในเมืองท่ามกลางความวุ่นวาย
ราคาเริ่มต้นของบ้านที่นี่สูงถึงกว่าสามล้านหยวน ส่วนห้องขนาดใหญ่ห้าร้อยตารางเมตรนั้นต้องใช้เงินสิบล้านหยวนขึ้นไป แม้โครงการจะไม่เคยโฆษณาหวือหวา แต่กลับถูกกลุ่มคนระดับหัวกะทิของเมืองกว้านซื้อไปเรื่อยๆ อย่างเงียบเชียบ สำหรับห้องขนาดสองร้อยตารางเมตรนั้นไม่ต้องพูดถึง ขายดีจนแทบไม่ต้องโปรโมต
สำนักงานขายของหลงหูหมายเลขหนึ่งตั้งอยู่ตรงมุมทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตกแต่งด้วยโทนสีแชมเปญโกลด์ในสไตล์โมเดิร์นจีนร่วมสมัย เสียงจำลองสายน้ำตกที่หน้าร้านให้ความรู้สึกผ่อนคลายตัดกับความวุ่นวายภายนอก ทันทีที่ก้าวเข้าไปในที่จอดรถที่เต็มไปด้วยรถหรูอย่างเบนซ์ บีเอ็มดับเบิลยู และออดี้ ก็เป็นเครื่องยืนยันสถานะทางสังคมของผู้อยู่อาศัยได้เป็นอย่างดี
เมื่อผลักประตูบานใหญ่เข้าไปภายใน ภายในโถงกว้างมีโมเดลโครงการขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน เหล่าเศรษฐีแต่งกายภูมิฐานต่างเดินชมโครงการพร้อมพนักงานขาย
พนักงานต้อนรับที่นี่จะผลัดเปลี่ยนกันทำหน้าที่ยืนประจำจุดเพื่อรับรองลูกค้า สวี่เหวินเดินเข้ามาโดยไม่ได้หยุดพัก เขาเดินตรงไปยังโมเดลโครงการทันที ด้วยความที่เขามาคนเดียว ทั้งยังมีอายุน้อยและแต่งกายธรรมดา จึงไม่มีใครหันมาสนใจเขานัก
ในจังหวะที่เขากำลังยืนดูโมเดล กลิ่นหอมจางๆ ก็โชยมากระทบจมูก กลิ่นชาแนลนัมเบอร์ไฟว์ (Chanel No.5) สวี่เหวินสูดดมกลิ่นนั้นเบาๆ ยังไม่ทันเห็นหน้าก็รู้ว่าต้องเป็นหญิงสาว
“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า เพิ่งเคยมาครั้งแรกใช่ไหมคะ?” พนักงานขายสาวสวยท่าทางสง่างามเดินเข้ามาทักทายพร้อมรอยยิ้ม
สวี่เหวินพยักหน้าตอบ เมื่อยืนยันว่าเป็นครั้งแรก พนักงานสาวจึงเริ่มกล่าวว่า
“งั้นดิฉันขออนุญาตแนะนำโครงการให้ทราบนะคะ”
เธอใช้ปากกาเลเซอร์ชี้ไปที่โมเดลบ้านพร้อมอธิบายถึงสิ่งอำนวยความสะดวกโดยรอบและรูปแบบห้องที่ยังว่างอยู่
“มีห้องตัวอย่างให้ดูไหมครับ?” สวี่เหวินต้องการเห็นของจริง
“มีค่ะ ปัจจุบันเรามีห้องตัวอย่างทั้งขนาดสองร้อยและห้าร้อยตารางเมตร เดี๋ยวดิฉันพาไปชมนะคะ”
แม้จะไม่แน่ใจในกำลังซื้อของสวี่เหวิน แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เธอรู้ดีว่าไม่ควรตัดสินลูกค้าจากภายนอก เพราะหลายครั้งที่พนักงานขายทำพลาดเพราะมองคนที่การแต่งกายจนเสียลูกค้าไป สวี่เหวินจึงตอบตกลง
“งั้นไปดูกันครับ”
หลังจากลงทะเบียนเสร็จเรียบร้อย พนักงานสาวก็นำทางเขาออกไปทางสวนส่วนกลางที่มีทางเดินหินทอดตัวยาวผ่านน้ำพุและประติมากรรมสวยงาม ก่อนจะเข้าสู่โถงต้อนรับของอาคารที่หรูหราเหมือนโรงแรมระดับห้าดาว ภายในอาคารมีลิฟต์สองตัวต่อสองห้องพัก
สวี่เหวินสังเกตรายละเอียดการตกแต่งที่พิถีพิถัน สะท้อนถึงมาตรฐานระดับไฮเอนด์ได้อย่างชัดเจน เมื่อถึงห้องตัวอย่างขนาดสองร้อยตารางเมตร พนักงานสาวหยิบถุงครอบรองเท้าออกมา ขณะที่สวี่เหวินกำลังจะรับมา เธอกลับย่อตัวลงแล้วพูดว่า
“เดี๋ยวดิฉันสวมให้เองค่ะ”
ในมุมที่สวี่เหวินมองลงมา เขาเห็นกลุ่มผมสีดำสลวยและสันจมูกโด่งสวยของเธอ เธอก้มลงสวมถุงครอบรองเท้าให้เขาอย่างบรรจง ปลายนิ้วของเธอแตะผ่านรองเท้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นของเขาเบาๆ เธอกระพริบตาเล็กน้อยโดยไม่แสดงอาการรังเกียจ
ภายในห้องมีการจัดสรรพื้นที่อย่างลงตัว ตกแต่งอย่างมีระดับ และที่สำคัญที่สุดคือมุมมองที่เห็นวิวทะเลสาบหลงหูได้อย่างเต็มตา
“ห้องแบบนี้มีว่างที่ชั้น 3, 6, 9 และ 12 ค่ะ ราคาเฉลี่ยอยู่ที่สองหมื่นหยวนต่อตารางเมตร รวมแล้วประมาณสี่ล้านหยวนค่ะ”
พนักงานสาวกล่าวพร้อมสังเกตสีหน้าของสวี่เหวินที่ยังคงราบเรียบ
“อีกห้องหนึ่งล่ะครับ พาไปดูด้วยได้ไหม?”
พนักงานสาวแม้จะเริ่มหวั่นใจว่าเขามาดูเล่นหรือดูจริง แต่ก็ยังรักษาความใจเย็นพาสวี่เหวินไปยังอาคารชุดขนาดใหญ่อีกหลัง ที่นี่คือระดับความหรูที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง มีลิฟต์สองตัวต่อหนึ่งห้องพักประตูทางเข้าเป็นระบบนิรภัย ฟานตี้ซือ
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป พื้นที่โถงขนาดใหญ่และกระจกบานยักษ์ที่เผยให้เห็นทิวทัศน์ของทะเลสาบหลงหูแบบพาโนรามาก็ปรากฏแก่สายตา ทุกห้องตั้งแต่ห้องนั่งเล่น ห้องรับประทานอาหาร ห้องนอนหลัก ไปจนถึงห้องแต่งตัวและห้องดูหนัง ถูกจัดวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ
ยามนี้เป็นเวลาอาทิตย์อัสดง ผิวน้ำในทะเลสาบสะท้อนแสงระยิบระยับ ผู้คนบนท้องถนนเบื้องล่างต่างเร่งรีบดิ้นรนเพื่อชีวิต สำหรับคนส่วนใหญ่ การได้ยืนอยู่ตรงจุดนี้เพื่อมองดูโลกเบื้องล่างด้วยความรู้สึกสงบเช่นนี้คือความฝันสูงสุดในชีวิต
สวี่เหวินดูเวลาแล้วรู้สึกว่าพอสมควรแก่เวลา
“เอาล่ะครับ ผมดูครบแล้ว ไปกันเถอะ”
“ได้ค่ะคุณลูกค้า เชิญทางนี้ค่ะ”
พนักงานสาวพยักหน้าตามมารยาท เธอคาดเดาว่าเขาคงจะบอกว่าขอไปพิจารณาก่อนตามสไตล์ลูกค้าทั่วไป เธอไม่ได้ผิดหวังนักเพราะนี่คือส่วนหนึ่งของงาน
เมื่อกลับมาถึงสำนักงานขาย เธอเตรียมโบรชัวร์และนามบัตรใส่ถุงกระดาษอย่างดีเพื่อยื่นให้เขา โดยคิดว่าเขาก็แค่ลูกค้าทั่วไปคนหนึ่งสวี่เหวินเหลือบมองนามบัตรที่เขียนว่า
“ที่ปรึกษาด้านอสังหาริมทรัพย์: หลูหย่าถิง”
“โบรชัวร์ไม่ต้องหรอกครับ” สวี่เหวินวางถุงกระดาษลง
“คุณช่วยเช็กให้หน่อยว่าห้องขนาดห้าร้อยตารางเมตรยังเหลือชั้นไหนบ้าง”
หลูหย่าถิงถึงกับตะลึง แต่เธอก็พยายามเก็บอาการไว้ เธอรีบตรวจสอบตารางการขายทันที
“ชั้น 16 ห้องนี้ผมเอาครับ ช่วยคำนวณราคาให้ที” สวี่เหวินเลือกชั้นที่ต้องการ
หลูหย่าถิงลมหายใจติดขัด เธอโน้มตัวลงมาใกล้สวี่เหวินที่นั่งอยู่แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“พื้นที่ใช้สอย 520 ตารางเมตร ราคาตารางเมตรละสองหมื่นหนึ่ง รวมเป็นเงิน 10.92 ล้านหยวนค่ะ...”
เธอมองหน้าเขาด้วยความลุ้นระทึก กลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ
“จ่ายเต็มจำนวน รูดบัตรเลยครับ ดำเนินการทำสัญญาได้เลย”
สวี่เหวินดูเวลาอย่างใจจดใจจ่อ เขากลัวเวลาจะล่วงเลยจนเสียโอกาส หากรูดบัตรสำเร็จและได้รับเงินคืนเข้าบัญชีแล้ว เขาถึงจะวางใจได้ ส่วนขั้นตอนการโอนบ้านค่อยว่ากันทีหลัง
มือของหลูหย่าถิงสั่นเล็กน้อย น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นและกระตือรือร้นเกินจะเก็บอาการ
“คุณนั่งรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวทางเราจะดำเนินการจัดการให้ทันทีค่ะ!”