ตอน 2

"ที่ร้านยังมี 'กรีนวอเตอร์โกสต์' (Green Submariner) เหลืออยู่ไหมครับ?" ชายวัยราวสามสิบต้นๆ คนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นไม่ไกลจากจุดที่ยืนอยู่

พนักงานขายสาวผมสั้นผู้รับหน้าที่ดูแลเขาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "เรียนคุณลูกค้า ตอนนี้ทางร้านยังมีของค่ะ แต่ต้องซื้อพ่วงสินค้าอื่นเพิ่มนะคะ ยอดรวมของที่ต้องซื้อเพิ่มต้องไม่ต่ำกว่าห้าหมื่นหยวนค่ะ"

ลูกค้าคนนั้นดูเหมือนจะเป็นคนที่เพิ่งตั้งตัวได้ ฐานะทางการเงินถือว่าพอใช้ได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่คิดจะมาซื้อโรเล็กซ์ แต่พอได้ยินว่าต้องจ่ายเพิ่มอีกห้าหมื่นเพื่อแลกกับสิทธิ์ซื้อนาฬิกา เขาก็เริ่มมีท่าทีไม่พอใจ "กฎเกณฑ์อะไรกันเนี่ย มีของอยู่แท้ๆ แต่กลับไม่ยอมขาย"

"ต้องขออภัยจริงๆ ค่ะ" พนักงานสาวกล่าวขอโทษโดยไม่พยายามอธิบายอะไรเพิ่มเติม เพราะกรีนวอเตอร์โกสต์ถือเป็นรุ่นยอดนิยมที่ผลิตออกมาเท่าไหร่ก็ขายหมดเกลี้ยงโดยไม่ต้องง้อลูกค้า การตั้งกฎซื้อพ่วงจึงเป็นเรื่องปกติของทางร้าน

"งั้นผมขอดูก่อนแล้วกัน" ชายคนนั้นพ่นลมหายใจอย่างขัดใจ อยากจะเดินหนีแต่ก็ยังตัดใจไม่ได้ สายตาของเขาจึงยังคงกวาดมองนาฬิกาในตู้โชว์ไปมาอย่างลังเล

"เรือนโรสโกลด์นี่สวยดีนะ" สวี่เหวินชี้ไปที่นาฬิกา 'เดย์โทนา ไอซ์บลู' (Daytona Ice Blue) เรือนหนึ่ง "ผมขอลองสวมดูได้ไหม?"

"ได้แน่นอนค่ะ" พนักงานสาวที่ดูแลสวี่เหวินรีบตอบรับ ก่อนจะสวมถุงมือแล้วหยิบนาฬิกาเรือนที่เขาสนใจออกมาจากตู้ด้วยความทะนุถนอม

สวี่เหวินรับนาฬิกามาลองสวมดู ซึ่งมันก็พอดีกับข้อมือของเขาอย่างไม่มีที่ติ

ลูกค้าคนเดิมที่ยังไม่ยอมไปไหน เห็นสวี่เหวินลองสวมเรือนโรสโกลด์ก็อดไม่ได้ที่จะเตือนด้วยความหวังดีแม้จะไม่ได้ดูถูกอะไร "น้องชาย เรือนที่เธอใส่อยู่น่ะคือเดย์โทนาไอซ์บลู ราคาของมันพอๆ กับเงินดาวน์บ้านหนึ่งหลังเลยนะ"

สวี่เหวินเพียงแค่รับคำสั้นๆ โดยไม่แสดงท่าทีใดๆ พนักงานสาวข้างกายจึงถือโอกาสอธิบายต่อ "เรือนนี้คือเดย์โทนา รุ่นฉลองครบรอบ 50 ปี รุ่นไอซ์บลูที่ทำจากแพลทินัมหายาก มีมูลค่าสูงในเชิงสะสม ปัจจุบันราคาอยู่ที่ 610,000 หยวนค่ะ"

สวี่เหวินพยักหน้า ก่อนจะวางรุ่นไอซ์บลูลงแล้วชี้ไปที่นาฬิกาอีกสองเรือน "แล้วสองเรือนนี้ล่ะ?"

"เรือนนี้คือเดย์โทนา โรสโกลด์ ตัวเรือนเป็นทองเอเวอร์โรสโกลด์ 18 กะรัต จับคู่กับหน้าปัดสีชมพูและสายแบบออยสเตอร์ ตกแต่งด้วยอัญมณีและหนัง ราคาอยู่ที่ 340,000 หยวนค่ะ ส่วนอีกเรือนเป็นโรเล็กซ์รุ่นเดทจัสต์ (Datejust) สำหรับสุภาพสตรี ดีไซน์โดดเด่นมีมิติ ให้ความรู้สึกหรูหรา เหมาะกับเวิร์กกิ้งวูแมนมากค่ะ ราคาอยู่ที่ 100,000 หยวน"

พนักงานขายสาวหยิบนาฬิกาทั้งสองเรือนออกมาแนะนำอย่างเป็นมืออาชีพ

"เอาตามนี้ครับ" สวี่เหวินพยักหน้า "ออกใบเสร็จเลย"

มือของพนักงานสาวสั่นเล็กน้อย แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เธอจึงคุมสติได้รวดเร็ว "ไม่ทราบว่าต้องการรับทั้งสามเรือนเลยใช่ไหมคะ?"

"ใช่ ทั้งหมดนั่นแหละ"

"ได้เลยค่ะ เดี๋ยวทางเราจัดการให้ทันที!" พนักงานสาวพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นและอ่อนหวานเป็นพิเศษ เธอช่วยถอดนาฬิกาไอซ์บลูออกจากข้อมือสวี่เหวิน ซึ่งเขารู้สึกได้ว่ามือของเธอนั้นนุ่มนวลเหลือเกิน

ในบัตรเขามีเงินอยู่หนึ่งล้านหยวน แต่ราคารวมของนาฬิกาทั้งสามเรือนคือ 1,050,000 หยวน สวี่เหวินจึงรูดบัตรไปสี่ครั้ง:

ยอดใช้จ่าย 100,000 หยวน, คืนเงิน 200,000 หยวน

ยอดใช้จ่าย 200,000 หยวน, คืนเงิน 400,000 หยวน

ยอดใช้จ่าย 400,000 หยวน, คืนเงิน 800,000 หยวน

ยอดใช้จ่าย 350,000 หยวน, คืนเงิน 700,000 หยวน

ยอดเงินคงเหลือในบัตรกลายเป็น 1,150,000 หยวน แถมยังมีนาฬิกาโรเล็กซ์สามเรือนรวมมูลค่ากว่าล้านหยวนอยู่ในมือ ความรู้สึกนี้... อธิบายเป็นคำพูดได้ยากจริงๆ

เมื่อจ่ายเงินเสร็จสิ้น พนักงานสาวก็ยังคงบริการด้วยความอดทนและอ่อนน้อมเช่นเดิม ในขณะที่ดำเนินการเอกสาร เธอก็อธิบายรายละเอียดที่เกี่ยวข้องอย่างละเอียด

สุดท้ายเธอกล่าวเสียงหวาน "คุณลูกค้าคะ ขออนุญาตเพิ่มวีแชทไว้นะคะ หากมีคำถามอะไรสอบถามดิฉันได้ตลอดเลยค่ะ"

"ได้ครับ" สวี่เหวินเพิ่มเพื่อนในวีแชทของเธอไปพลางเลื่อนดูโมเมนต์ส่วนตัว พบว่านอกจากโพสต์เกี่ยวกับงานแล้ว ก็มีรูปไลฟ์สไตล์ อาหาร และการท่องเที่ยว ดูเป็นคนที่รักชีวิตดีทีเดียว

"ขอบคุณครับ" สวี่เหวินรับนาฬิกาแล้วเตรียมตัวออกจากร้าน พนักงานสาวรีบเดินมาส่งถึงหน้าร้านแล้วโค้งคำนับให้อย่างนอบน้อม "เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ให้บริการท่าน หวังว่าโอกาสหน้าจะได้ต้อนรับท่านอีกนะคะ"

ส่วนลูกค้าคนก่อนหน้าที่ลังเลเรื่องการซื้อพ่วง ก็นิ่งอึ้งไปด้วยความอับอาย ก่อนจะหาข้ออ้างว่าต้องไปรับโทรศัพท์แล้วรีบเดินหนีออกไปทันที

สินค้าชิ้นใหญ่ทางร้านจะจัดส่งให้ภายหลัง ส่วนตอนนี้ในมือเขามีเพียงถุงใส่ของชิ้นเล็กๆ แม้จะดูเล็กแต่ราคานั้นสูงถึงล้านหยวน!

มีนาฬิกาแล้ว สิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับผู้ชายที่ประสบความสำเร็จก็คือรถและบ้าน การได้สนุกกับการใช้จ่ายโดยไม่ต้องดูป้ายราคา ควบคู่ไปกับการได้รับเงินคืนเป็นสองเท่าแบบนี้... อุปกรณ์ชิ้นนี้สมกับที่เป็นของขวัญต้อนรับจากระบบจริงๆ

เมื่อนึกถึงเรื่องรถ สวี่เหวินก็นึกถึงเหตุการณ์ที่ โจวชวน (周川) พยายามจะไปซื้อรถผ่านทางญาติของ ซุนผิงถิง (孙娉婷) เขาจึงเปิดกลุ่มแชทของรุ่นและหาช่องทางติดต่อซุนผิงถิง เพื่อให้เธอช่วยแนะนำญาติคนนั้นให้

จริงๆ แล้วสวี่เหวินไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ แต่เขาคิดว่าในเมื่อยังไม่เคยซื้อรถ การมีคนรู้จักแนะนำนอกจากจะสะดวกแล้วยังถือเป็นการผูกมิตรไว้ด้วย มีแต่ได้กับได้ ทำไมจะไม่ทำล่ะ?

"ซุนผิงถิง ผมสวี่เหวินนะ ขอเบอร์ติดต่อญาติเธอหน่อยได้ไหม พอดีอยากจะไปดูรถน่ะ" สวี่เหวินส่งข้อความไปแล้วรอการตอบกลับ

ซุนผิงถิงที่กำลังนั่งจิบกาแฟกับโจวชวนเห็นแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาก็ขมวดคิ้ว "สวี่เหวิน?"

"สวี่เหวินมีอะไรเหรอ?" โจวชวนชะโงกหน้าเข้ามาถาม

"เขาทักมาขอเบอร์ญาติฉัน บอกว่าจะไปซื้อรถ" ซุนผิงถิงม้วนผมเล่น พลางคนกาแฟด้วยความรู้สึกแปลกใจ

โจวชวนแค่นหัวเราะ "คงหาเรื่องคุยไปเรื่อยเปื่อยล่ะมั้ง เธออย่าไปสนใจมันเลย"

ซุนผิงถิงไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็ส่งเบอร์ของ ญาติที่ชื่อ ซ่งเทียนเจิน (宋天真) ไปให้ "แค่เรื่องเล็กน้อย เพื่อนร่วมชั้นกันทั้งนั้น"

"เธอเชื่อจริงๆ เหรอว่ามันจะซื้อรถน่ะ" โจวชวนหัวเราะ "แค่ค่าเทอมที่มันทำงานพิเศษส่งเสียตัวเองยังไม่รู้จะเก็บครบหรือเปล่าเลย"

"เอาเถอะโจวชวน ขอบใจมากนะที่เลี้ยงกาแฟ ฉันมีธุระต้องไปแล้วล่ะ" ซุนผิงถิงตอบอย่างส่งๆ จริงๆ แล้วที่เธอยอมออกมากับโจวชวนก็เพราะเกรงใจที่เขาอ้างเรื่องขอความช่วยเหลือบ่อยๆ

สำหรับโจวชวนแล้ว เธอไม่ได้รู้สึกประทับใจเลยสักนิด ทั้งเรื่องฐานะทางบ้านและนิสัยส่วนตัวที่ดูไม่ค่อยเป็นผู้ใหญ่ อีกทั้งยังปากมากอีกด้วย

ในความเป็นจริง ซุนผิงถิงแอบปลื้มรุ่นพี่ชมรมกีฬาคนหนึ่งอยู่ เขาไม่เพียงแต่ฐานะดี แต่ยังดูหล่อ สดใส และวางตัวเป็นผู้ใหญ่ ซึ่งตรงสเปกเธอมากกว่า

เธอหยิบมือถือขึ้นมาแล้วเตรียมหาข้ออ้างปลีกตัวออกไป เธอเบื่อเต็มทนกับโจวชวนที่เอาแต่โอ้อวดเรื่องรถออดี้ของเขา

"โจวชวน บ่ายนี้ฉันมีธุระนะ ไปก่อนนะ ขอบคุณที่เลี้ยงกาแฟ" ซุนผิงถิงส่งยิ้มตามมารยาท

"อ้าว!" โจวชวนชะงัก "งั้นให้ผมไปส่งไหม?"

"ไม่ต้องดีกว่า" ซุนผิงถิงลุกขึ้นแล้วโบกมือบาง "ไว้เจอกันนะ"

ทางด้านสวี่เหวิน เมื่อได้เบอร์ของญาติซุนผิงถิงมาแล้ว เขาก็ตรงไปที่ศูนย์ออดี้ทันที โดยคิดว่าจะโทรหาตอนไปถึง

ศูนย์ออดี้ตั้งอยู่ในย่านธุรกิจขายรถไม่ไกลจากที่นั่นนัก

เมื่อถึงที่หมาย สวี่เหวินก็กดโทรออก

"สวัสดีค่ะ ศูนย์ออดี้ค่ะ" เสียงปลายสายฟังดูเป็นผู้ใหญ่และมีความสุขุม

"สวัสดีครับ ผมเป็นเพื่อนของซุนผิงถิงครับ เธอแนะนำให้ผมมาดูรถ คุณอยู่ที่ศูนย์ไหมครับ?"

"อ๋อ... ค่ะ" ซ่งเทียนเจินเข้าใจในทันที "เพื่อนของน้องซุนผิงถิงเหรอคะ เชิญเลยค่ะ ฉันอยู่ที่ศูนย์พอดี"

เมื่อวางสาย สวี่เหวินก็ผลักประตูเข้าไป ทันใดนั้นพนักงานขายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีครับคุณลูกค้า ครั้งแรกที่มาที่นี่หรือเปล่าครับ?"

"ผมมาหาซ่งเทียนเจิน เธออยู่ไหนครับ?"

พนักงานคนนั้นร้องอ๋อ "ทางโน้นครับ ตรงข้างซุ้มแสดงรถ"

สวี่เหวินมองไปตามทิศทางนั้น ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งมัดผมหางม้าสวมแว่นตา ดูเป็นผู้หญิงทำงานที่มีวุฒิภาวะและฉลาดหลักแหลม เธอคนนั้นกำลังแนะนำรถให้ลูกค้าคนหนึ่งอยู่

ซ่งเทียนเจินเหลือบมาเห็นสวี่เหวินจึงพยักหน้าให้เป็นเชิงว่า 'รอสักครู่นะ พอดีติดลูกค้าอยู่'

ในสายตาของเธอ ลูกค้าที่กำลังคุยอยู่นั้นท่าทางสนใจรถมากและดูมีกำลังซื้อสูง ส่วนเพื่อนของลูกพี่ลูกน้องคนนี้น่ะเหรอ... จะซื้อจริงหรือไม่ก็ยังไม่รู้ ถ้าซื้อก็คงแค่เพราะอยากเอาใจหลานสาวของเธอเท่านั้นแหละ

เธอจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

"ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้" สวี่เหวินพยักหน้าแล้วเดินดูรถรอบๆ ร้านแทน

"คุณลูกค้าคะ พอดีคุณเทียนเจินติดลูกค้าอยู่ ไม่ทราบว่าอยากดูรุ่นไหนเป็นพิเศษไหมคะ เดี๋ยวฉันแนะนำให้ค่ะ" พนักงานมือใหม่คนหนึ่งเดินเข้ามาหาเพราะเห็นสวี่เหวินยืนดูรถอยู่คนเดียวโดยไม่มีใครดูแล