ตอน 30
บทที่ 30 : การสุ่มรางวัล (2)
หลินมี่วางกล่องสลัดลงแล้วลูบท้องด้วยความอิ่มหนำสำราญ ถึงจะเป็นแค่เมนูอาหารสุขภาพธรรมดาๆ แต่ในยามที่หิวโซเช่นนี้ เธอกลับรู้สึกว่ามันอร่อยเป็นพิเศษ
ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจอเบาๆ เธอเช็กดูความเรียบร้อยอีกครั้งว่า ‘โพสต์ของเพื่อน’ ได้อัปเกรดเป็นโหมดแสดงผลสามวันเรียบร้อยแล้ว
“จริงสิ!”
ขณะที่หลินมี่กำลังจะกดออกจากแถบ ‘เพื่อน’ จู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงตาของเธอก็เป็นประกายวาววับ
“ระบบไม่ได้บอกไว้เหรอว่าทุกครั้งที่อัปเกรดจะได้รับสิทธิ์สุ่มรางวัลหนึ่งครั้ง? แล้วการอัปเกรดจำนวนวันใน ‘โพสต์ของเพื่อน’ จะนับด้วยไหมนะ?”
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินมี่ก็รีบกดเข้าไปที่หน้า ‘แถบภารกิจ’ ทันที และก็เป็นไปตามคาด ที่ด้านล่างสุดของแถบภารกิจ เธอเห็นวงล้อสุ่มรางวัลที่ ‘ดูคุ้นตาและน่ารักน่าชัง’ ปรากฏอยู่อีกครั้ง
(*^▽^*) สุ่มได้อีกแล้ว!
ครั้งนี้วงล้อยังคงแบ่งเป็นหกช่องเหมือนเดิม แต่ของรางวัลด้านบนกลับดูเปลี่ยนไป
“ค่าพลังงาน +200? เงินสด 1 แสน? บัตรรับค่าพลังงานคืนสองเท่า?”
หลินมี่เบะปากเล็กน้อย ของรางวัลพวกนี้ดูจะลดสเปกจากคราวก่อนไปครึ่งหนึ่งเลยนะ สรุปว่าของรางวัลแต่ละครั้งไม่เหมือนกันสินะ?เธอยังแอบหวังว่าจะได้ ‘บัตรทองวงเงินไม่จำกัด’ สักใบอยู่เลย
หรือเป็นเพราะระดับของค่าพลังงานที่ใช้แลกมันต่างกัน?
เธออัปเกรดสิทธิ์ ‘เทรนด์ฮิต’ 15 วัน ใช้ไปสองพันค่าพลังงาน แต่การอัปเกรด ‘โพสต์ของเพื่อน’ 3 วัน ใช้ไปแค่หนึ่งพันค่าพลังงานเท่านั้น ดังนั้น ระดับของค่าพลังงานจึงเป็นตัวกำหนดคุณภาพของรางวัลในวงล้อสินะ?
ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอก็พอจะเข้าใจได้ เอาเถอะ มีให้สุ่มก็ยังดีกว่าไม่มี
ถึงจะไม่มีพลังทำลายล้างแบบ ‘บัตรทองวงเงินไม่จำกัด’ ที่ทำให้รวยทางลัดได้ทันที แต่สายตาของหลินมี่ก็ต้องหยุดชะงักอยู่ที่ของรางวัลชิ้นถัดไป
“เอ๊ะ? ยาเพิ่มประสิทธิภาพความจำ? นี่มันอะไรกันเนี่ย?”
หลินมี่เบิกตากว้าง ทำไมในวงล้อถึงมีของที่ไม่ใช่วิทยาศาสตร์แบบนี้อยู่ได้?
เอ๊ะ! ไม่สิ!
ระบบ ‘นิ้วทองคำ’ ที่เธอมีอยู่มันก็ไม่ใช่วิทยาศาสตร์ตั้งแต่แรกแล้วนี่นา เพียงแต่ว่าของในวงล้อก่อนหน้านี้ดูเป็น ‘ข้อมูลเชิงตัวเลข’ ที่ค่อนข้างปกติ แต่ทำไมรอบนี้ถึงดูออกแนวแฟนตาซีไปเสียได้?
ด้วยความรู้สึกที่พิศวง หลินมี่กดดูรายละเอียด ยาเพิ่มประสิทธิภาพความจำชิ้นนี้ก็ตรงตัวตามชื่อเลย คือถ้าทานเข้าไปจะช่วยเพิ่มความจำให้ดีขึ้นได้ถึง 20%
ความจำมันเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น จับต้องไม่ได้ จะพูดให้ชัดก็คงยาก
ส่วนของรางวัลชิ้นถัดไปนั้น ทำเอาหลินมี่มุมปากกระตุก... ยันต์นำโชค?
【ยันต์นำโชค】: เมื่อเปิดใช้งาน ภายใน 2 ชั่วโมงถัดไป จะช่วยเพิ่มโชคลาภแบบสุ่มในชีวิตประจำวันเล็กน้อย (ไม่มีกำหนดเวลาตายตัว นับจากเริ่มใช้งาน)
นี่มันไอเทม ‘ปลาคาร์ฟนำโชคเดินดิน’ ชัดๆ!
หลินมี่รู้สึกประหลาดใจมาก ไม่คิดเลยว่าการสุ่มรางวัลของระบบจะมีของวิเศษที่ ‘ลึกลับ’ ขนาดนี้อยู่ด้วย ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามันเริ่มจะ ‘มู’ ขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้ล่ะ? หรือว่าระบบกำลังจะปั้นให้เธอเป็น ‘แม่หมอ’ ยุคใหม่กันแน่?
“แปลกพิลึก~”
หลินมี่ลูบคางครุ่นคิด ทำไมการสุ่มที่ใช้ค่าพลังงานน้อย ถึงได้ของรางวัลที่ดู ‘เหนือธรรมชาติ’ มากกว่ากันนะ?
ตามตรรกะที่เธอคิดไว้ก่อนหน้านี้ ของรางวัลไม่ควรจะลดเกรดลงหรอกเหรอ? แถมของชิ้นก่อนหน้าก็ลดสเปกไปจริงๆ ด้วย หลินมี่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม เธอพยายามค้นหาดูว่าระบบมีฟังก์ชัน ‘ฝ่ายบริการลูกค้า’ หรือไม่ และเธอก็พบว่ามันมีจริงๆ!
ทว่าหลังจากสอบถามไป คำตอบที่ระบบให้มากลับทำเอาเธอหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้
ระบบบอกว่าพวกมันเป็นระบบ ‘รวยทางลัด’ รางวัลที่ดีที่สุดย่อมต้องเป็นทรัพย์สิน ส่วนของรางวัลที่เธอเห็นว่าเป็น ‘ระดับเทพ’ พวกนี้ สำหรับระบบแล้วมันก็แค่ ‘ขยะ’ ที่ไม่มีประโยชน์อะไร
“...”
หลินมี่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ช่างเถอะ สุ่มรางวัลต่อดีกว่า เจ้ามือนี่เปย์หนักจนเธอไปไม่เป็นเลยทีเดียว คราวนี้เธอตัดสินใจกดปุ่มอย่างเด็ดขาด เข็มบนวงล้อหมุนไปมาด้วยความเร็วสูง สายตาของเธอจับจ้องที่วงล้อไม่วางตา ภาวนาในใจว่าขอแค่ไม่ใช่ ‘พยายามใหม่ครั้งหน้า’ เป็นอย่างอื่นเธอก็รับได้ทั้งนั้น
พอมองดูความเร็วของเข็มที่ค่อยๆ ช้าลง ลมหายใจของเธอก็เริ่มติดขัด
ในที่สุด เข็มก็แกว่งไปมาอยู่ระหว่าง 【ยันต์นำโชค】 กับ 【พยายามใหม่ครั้งหน้า】 โชคดีที่สุดท้ายมันหยุดนิ่งอยู่ที่ช่อง 【ยันต์นำโชค】 อย่างมั่นคง!
“เฮ้อ~ เกือบไปแล้ว”
นึกว่าจะสุ่มพลาดไปเสียแล้ว ดูเหมือนโชคของเธอจะดีขึ้นจริงๆ สวรรค์ยังเมตตาเธออยู่
【ยันต์นำโชค】 ชิ้นนี้เธอจะต้องใช้อย่างระมัดระวังที่สุด ต้องเลือกใช้ในช่วงเวลาที่คุ้มค่าที่สุดเท่านั้น
เมื่อนึกถึงรางวัลทั้งสองชิ้นที่สุ่มได้ในคืนนี้ อารมณ์ของหลินมี่ก็ดีสุดๆ
ในตอนนั้นเอง การแจ้งเตือนข้อความก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ ขณะที่เธอยังคงดื่มด่ำอยู่กับความตื่นเต้นและดีใจ เธอไม่ได้อ่านรายละเอียดข้อความให้ดีก่อนจะกดเข้าไปดู
“สวัสดีตอนค่ำครับคุณหลิน ผมเว่ยซวิ่นเองนะครับ พักผ่อนหรือยังครับ?”
“แค่กๆ ๆ~”
พอเห็นเนื้อหาข้อความ หลินมี่ก็สำลักน้ำลายตัวเองทันที เธอจ้องหน้าจอด้วยความประหลาดใจ มาจริงด้วยแฮะ?! เว่ยซวิ่นจะชวนเธอไปกินข้าวเย็นพรุ่งนี้จริงๆ เหรอ?
หลินมี่รีบนั่งตัวตรง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตอบกลับอย่างตั้งใจ
“สวัสดีค่ะคุณเว่ย มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”
“ขออภัยที่รบกวนนะครับ ผมแค่อยากจะแสดงความขอบคุณคุณหลินสักหน่อยครับ”
ขอบคุณ?
หลินมี่กะพริบตาถี่ๆ หรือจะเป็นเรื่องเหตุการณ์บนทางยกระดับเมื่อเช้านี้?
มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ดูท่าว่าเขาจะเชื่อคำพูดของเธอแล้วจริงๆ คิดดูแล้ววันนี้เธอยุ่งวุ่นวายมาตั้งแต่เช้ายันค่ำ จนเกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
**
อีกด้านหนึ่ง ณ คฤหาสน์อวี้หยวน
เว่ยซวิ่นมองดูข้อความที่ส่งออกไปแล้วด้วยความรู้สึกกังวลเล็กน้อย เวลานี้เธอคงยังไม่พักผ่อนหรอกนะ? เดิมทีเขาเคยชินกับการโทรไปคุยมากกว่า แต่เพิ่งนึกได้ว่าเมื่อวานมัวแต่เพิ่ม ‘โต่วอิน’ ตามความต้องการของเธอจนลืมขอเบอร์โทรศัพท์มา
ในเมื่อเธอให้เพิ่มช่องทางติดต่อนี้มา บางทีมันอาจจะเป็นช่องทางที่เธอใช้บ่อยที่สุดก็ได้ เว่ยซวิ่นรู้สึกว่าข้อความเมื่อกี้ของเขาดูคลุมเครือไปหน่อย จึงรีบพิมพ์ข้อความตามไปอีกฉบับ
“เมื่อเช้าผมเชื่อคำแนะนำของคุณหลิน เลยเลี่ยงไม่ไปทางยกระดับ ปรากฏว่าผู้ช่วยหานเห็นข่าวรายงานว่าทางยกระดับวงแหวนที่สองเกิดอุบัติเหตุรถชนกันครับ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหลินเตือนไว้ เกรงว่าพวกเราคงพลาดการเซ็นสัญญาสำคัญไปแล้วครับ”
“...” หลินมี่รู้สึกดีขึ้นไปอีกเมื่อเห็นข้อความนี้
ดูท่าว่าผ่านเรื่องนี้ไป เขาคงจะเชื่อสนิทใจแล้วสินะ?
“เป็นเรื่องเล็กน้อยค่ะคุณเว่ย คุณสุภาพเกินไปแล้ว! เรื่องนี้สำเร็จได้ก็เพราะคุณเว่ยเลือกที่จะเชื่อ ทุกสิ่งย่อมมีเหตุและผลในตัวมันค่ะ”
หลินมี่แสร้งพิมพ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงลึกลับ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสวมบทบาทคนโปรดอยู่เลย! ขนาดตัวเธอเองอ่านทวนยังอดขำไม่ได้ ทักษะการสวมรอยเป็นแม่หมอนี่ชักจะคล่องแคล่วขึ้นทุกที
ฐานะ ‘ปรมาจารย์ด้านโหราศาสตร์’ ของเธอนี่ถือว่าถูกจับทางได้อยู่หมัดเลยทีเดียว!
คาดว่าต่อให้เป็นอาจารย์ด้านโหราศาสตร์ชื่อดัง ก็อาจจะคำนวณได้ไม่แม่นยำเท่าระบบของเธอหรอกมั้ง?
“สำหรับคุณหลินอาจเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับผม มันคือการหลีกเลี่ยงความเสียหายครั้งใหญ่เลยครับ คุณหลินไม่เพียงช่วยลดความเสียหายให้บริษัทผม แต่เมื่อวานที่โรงแรมซิงฮุยอินเตอร์เนชันแนล ก็ต้องขอบคุณคำเตือนของคุณหลินด้วยเช่นกันครับ
คุณหลิน ถ้าไม่เป็นการรบกวน ผมอยากขอเชิญคุณทานมื้อค่ำเพื่อเป็นการขอบคุณต่อหน้า ไม่ทราบว่าพรุ่งนี้สะดวกไหมครับ? หรือจะบอกมาก็ได้ว่าคุณพักอยู่แถวไหน ผมจะได้จองร้านอาหารใกล้ๆ ให้ครับ”
“...”
หลินมี่มองดูประโยค ‘อยากขอเชิญคุณทานมื้อค่ำ’ บนหน้าจอ เธอรู้สึกได้เลยว่านี่คือ ‘คำทำนายที่เป็นจริง’